ログイン"แม่ก็คิดถึงพวกหนูนะคะ^^" ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด ฉันหอมแก้มลูกคนละสองข้างก่อนจะขึ้นมานั่งประจำที่ตัวเอง"ว่าแต่ตอนนี้มีใครหิวบ้างคะ" ฉันหันไปถามลูกๆโดยไม่สนใจพ่อของลูกที่นั่งหน้าบึ้งไม่เลิก"หิวแล้วค่าา""หิวแล้วค๊าบ""เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันก่อนกลับบ้านนะคะดีมั้ยคะพี่คิม" พอฉันหันไปถามความเห็นเขาก็เงียบใส
หลายปีต่อมาคิมหันต์...."พ่อค๊าบ""ครับลูก" ผมตอบลูกชายขณะที่สายตายังคงเพ่งมองออกไปนอกกระจกรถ"ทำไมเราไม่ลงไปหาแม่กันสักทีล่ะค๊าบผมคิดถึงแม่แล้วนะ" ลูกชายนั่งกอดอกทำหน้างอคอหักใส่ผมที่ผมไม่พาแกลงไปหาแม่สักที"นั่นสิค๊าพี่ครีมอยากลงไปหาแม่แล้วค่ะพ่อ""แป๊บนึงนะครับลูกขอพ่อดูอะไรอีกแป๊บนึงก่อนนะ" ผมต
ลลิล....นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขฉันยอมรับว่ามีความสุขมากที่สุดในชีวิต ความสุขที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขาความสุขที่ฉันไม่เคยร้องขอแต่เขาทำให้ด้วยใจมันเป็นอะไรที่ดีมากๆเขาดูแลเอาใจใส่ฉันทุกอย่างไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยเขาบอกว่าฉันลำบากมามากแล้วต่อไปเขาจะไม่ยอม
พอเปิดเข้าไปผมก็เห็นลิลนอนหันหลังหลับอยู่บนเตียงผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างช้าๆก็ทำให้เห็นว่าตรงกลางเตียงมีอุปกรณ์สำหรับถักเสื้อผ้าวางอยู่เต็มไปหมดถ้าให้เดาลิลน่าจะกำลังถักเสื้อผ้าให้ลูกอยู่เพราะผมเห็นถุงมือถุงเท้าคู่เล็กๆที่ถักเสร็จแล้ววางอยู่หลายคู่ในตะกร้าหวายข้างเตียงผมสังเกตเห็นมีอยู่แค่สองสีนั
ลลิล...."คิดถึงก็บอกคิดถึงจะปากแข็งไปทำไมชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะลิล เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตเพราะฉะนั้นถ้าเรารักใครคิดถึงใครก็ควรบอกไปตรงๆ เพราะบางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่อยู่ให้เราได้บอกก็ได้""แล้วพี่อาร์ตเคยรักหรือชอบใครบ้างมั้ยคะ""ชอบอ่ะเคยแต่ถึงขั้นรักน่าจะยังไม่เคยนะ""แ
คิมหันต์....หลังจากรู้ความจริงเรื่องที่ลิลปิดบังผมผมก็หนีมาอยู่ที่เชียงใหม่โดยไม่บอกใครและนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่อยู่คนเดียววันๆก็เอาแต่นั่งๆนอนๆเหมือนคนไร้อนาคตส่วนอาการเวียนหัวอยากอาเจียนของผมมันก็ยังเป็นอยู่ไม่หายสักทีไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมคิดว่าผมจะไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย
คิมหันต์....ครืดดด ครืดดดดใครแม่งโทรมาแต่เช้าวะ ผมงัวเงียสะลึมสะลือคว้ามือถือมาดูว่าใครโทรหาผมเวลานี้ถ้าโทรมาแล้วไม่ใช่เรื่องสำคัญผมด่ากลับแน่สายเรียกเข้า....แมค"มีอะไรโทรมาหากูแต่เช้า" "มึงรู้หรือเปล่าว่าที่ผับเกิดเรื่อง""เรื่องอะไรวะ""ก็เมื่อคืนมีลูกค้าเมาแล้วก่อเรื่องจะลากเด็กเสิร์ฟที่ร้าน
"งั้นพี่อาร์ตรีบไปที่ผับเลยค่ะลิลไม่รีบ""อื้มมม"พอมาถึงผับก็เจอลูกค้าคนหนึ่งการ์ตของที่ร้านล็อคตัวเอาไว้"พามันไปที่ห้องกู""ครับคุณอาร์ต""ลิลรอพี่อยู่นี่นะขอพี่จัดการไอ้เชี่ยนี่ก่อน" พูดจบคุณอาร์ตก็เดินตามการ์ดขึ้นไปข้างบนส่วนฉันก็หาที่นั่งรอข้างล่างซึ่งตอนนี้ผับปิดแล้วพนักงานก็ต่างพากันทยอยกลับ
ลลิล....ขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขอยู่ในงานวันเกิดคุณอิ๊งก็อยู่กับคุณคิมหันต์ตลอดเวลาทุกคนดูจะชื่นชมคนทั้งคู่ว่าเหมาะสมกัน ฉันเหมือนเป็นส่วนเกินของงานนี้ก็เลยเดินออกมานั่งคนเดียวที่สวนหลังบ้าน "มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว""คุณอาร์ต""บอกให้เรียกพี่ไงจำไม่ได้แล้ว??""ขอโทษค่ะ""ทำไมไม่เข้าไปนั่งข้างใ
"เอ่อลิลไม่รู้จะไปได้ไหมคุณคิมเพิ่งสั่งห้ามลิลไม่ให้ออกจากบ้าน" ฉันบอกเธอไปตามตรง"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันคุยกับพี่คิมเองรายนั้นน่ะตามใจฉันอยู่แล้วเธอก็รู้^^"คืนนั้นหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็ไปหาคุณคิมหันต์ที่ห้องเหมือนที่เคยแต่เขากลับไล่ฉันลงมาพร้อมกับบอกว่า"ต่อไปนี้ถ้ากูไม่ได้เรียกก็ไม่ต้อง







