Mag-log in"แม่ก็คิดถึงพวกหนูนะคะ^^" ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด ฉันหอมแก้มลูกคนละสองข้างก่อนจะขึ้นมานั่งประจำที่ตัวเอง"ว่าแต่ตอนนี้มีใครหิวบ้างคะ" ฉันหันไปถามลูกๆโดยไม่สนใจพ่อของลูกที่นั่งหน้าบึ้งไม่เลิก"หิวแล้วค่าา""หิวแล้วค๊าบ""เดี๋ยวเราไปหาอะไรทานกันก่อนกลับบ้านนะคะดีมั้ยคะพี่คิม" พอฉันหันไปถามความเห็นเขาก็เงียบใส
หลายปีต่อมาคิมหันต์...."พ่อค๊าบ""ครับลูก" ผมตอบลูกชายขณะที่สายตายังคงเพ่งมองออกไปนอกกระจกรถ"ทำไมเราไม่ลงไปหาแม่กันสักทีล่ะค๊าบผมคิดถึงแม่แล้วนะ" ลูกชายนั่งกอดอกทำหน้างอคอหักใส่ผมที่ผมไม่พาแกลงไปหาแม่สักที"นั่นสิค๊าพี่ครีมอยากลงไปหาแม่แล้วค่ะพ่อ""แป๊บนึงนะครับลูกขอพ่อดูอะไรอีกแป๊บนึงก่อนนะ" ผมต
ลลิล....นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขฉันยอมรับว่ามีความสุขมากที่สุดในชีวิต ความสุขที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้รับจากเขาความสุขที่ฉันไม่เคยร้องขอแต่เขาทำให้ด้วยใจมันเป็นอะไรที่ดีมากๆเขาดูแลเอาใจใส่ฉันทุกอย่างไม่ยอมให้ฉันทำอะไรเลยเขาบอกว่าฉันลำบากมามากแล้วต่อไปเขาจะไม่ยอม
พอเปิดเข้าไปผมก็เห็นลิลนอนหันหลังหลับอยู่บนเตียงผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างช้าๆก็ทำให้เห็นว่าตรงกลางเตียงมีอุปกรณ์สำหรับถักเสื้อผ้าวางอยู่เต็มไปหมดถ้าให้เดาลิลน่าจะกำลังถักเสื้อผ้าให้ลูกอยู่เพราะผมเห็นถุงมือถุงเท้าคู่เล็กๆที่ถักเสร็จแล้ววางอยู่หลายคู่ในตะกร้าหวายข้างเตียงผมสังเกตเห็นมีอยู่แค่สองสีนั
ลลิล...."คิดถึงก็บอกคิดถึงจะปากแข็งไปทำไมชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะลิล เราไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตเพราะฉะนั้นถ้าเรารักใครคิดถึงใครก็ควรบอกไปตรงๆ เพราะบางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่อยู่ให้เราได้บอกก็ได้""แล้วพี่อาร์ตเคยรักหรือชอบใครบ้างมั้ยคะ""ชอบอ่ะเคยแต่ถึงขั้นรักน่าจะยังไม่เคยนะ""แ
คิมหันต์....หลังจากรู้ความจริงเรื่องที่ลิลปิดบังผมผมก็หนีมาอยู่ที่เชียงใหม่โดยไม่บอกใครและนี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่อยู่คนเดียววันๆก็เอาแต่นั่งๆนอนๆเหมือนคนไร้อนาคตส่วนอาการเวียนหัวอยากอาเจียนของผมมันก็ยังเป็นอยู่ไม่หายสักทีไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมคิดว่าผมจะไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกาย
ลลิล....ฉันจัดการห่มผ้าให้คุณคิมหันต์แล้วก็กลับมานอนในที่ของตัวเอง ตอนแรกฉันคิดว่าจะกลับไปนอนที่ห้องแต่ฉันก็กลัวว่าคุณแอนนี่จะเข้ามาหาเขาอีก ฉันต้องปกป้องเขาให้ถึงที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แต่ฉันยังไม่ทันได้ข่มตาลงเสียงโวยวายก็ดังขึ้น"โอ๊ยยย ปวดหัวโว๊ยยย" คนเมาที่นอนอยู่บนเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโวย
ลลิล...."ลิลคืนนี้มึงย้ายมานอนที่ห้องกูเข้าใจไหม" เขาหันมาพูดกับฉันเสียงเบาข้างหู"เอ่อ ทำไมลิลต้องไปนอนที่ห้องคุณคิมด้วยล่ะคะ"พอฉันถามเขาก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายใส่ฉัน"กูสั่งอะไรมึงก็ทำไปอย่าถามมาก""แต่""มึงจะแต่อะไรของมึงกุสั่งก็ทำเข้าใจไหม" พอเห็นสายตาไม่พอใจฉันก็เลยไม่ถามอะไรต่อ"กูถามมึงเข
ลลิล..."กูจะให้มึงย้ายกลับมาอยู่ที่ตึกใหญ่""คะ??""หูตึง??""เปล่าค่ะคือลิลไม่แน่ใจว่าฟังผิดไปหรือเปล่า""กูสั่งให้มึงกลับมาอยู่ที่ตึกใหญ่จนกว่ากูจะสั่งให้มึงกลับมาอยู่ที่เดิมของมึง""ทำไมคะ" ฉันถามคุณคิมหันต์กลับไปด้วยความสงสัยแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่พอใจเพราะสีหน้าเขาแสดงออกชัดมากฉันจึงรีบก้มหน้าไ
ลลิล..."สองปีต่อจากนี้มึงอย่าหวังเลยว่ากูจะให้มึงอยู่อย่างสงบสุขหรือมีความสุข" นั่นคือคำพูดของคุณคิมและฉันรู้ว่าเขาทำได้อย่างที่พูดแน่นอนถามว่าฉันโกรธคุณท่านไหมที่ทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมาเพราะมันเหมือนเป็นการมัดมือชกให้ฉันต้องอยู่ที่นี่ทั้งที่ท่านก็รู้ว่าคุณคิมรู้สึกยังไงกับฉันแต่ฉันก็เข้าใจคุณท่า







