ログイン"เธอเคยบอกว่าเธอชอบทะเลที่นี่มาก ๆ เลยไม่ใช่เหรอ…."เขาเอ่ยถามพร้อมกับลูบเพชรที่นิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่ายเบา ๆ "ไม่นะ …ไม่นะได้โปรด ฉันขอโทษฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ ฉันรู้สึกผิดแล้วจริง ๆ " ซันนี่ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวตาย เธอมองใบหน้าของเขาอย่างหวาดระแวงเพราะไม่คิดว่าคนที่ดูใจดี แท้จริงแล้วจะมีด้าน
“อั่ก! แดดดี๊...”โครม! ปัก ตะวันไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างของเธอถูกเหวี่ยงลงกับโต๊ะอาหารไม้สักตัวยาวจนจานชามกระเด็นตกแตกกระจาย ความจุกเสียดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่ยังไม่ทันได้ประมวลผล มือหนาก็ตามมาบีบเค้นที่ลำคอของเธอจนหายใจไม่ออก ใบหน้าคมสันที่เคยดูใจดีบัดนี้เหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก"เมื่อคืนเธอบอกว่า
ของขวัญกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันจนบอกไม่ถูก เธอไม่เคยลืมเลยว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ เธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง ทั้งคำพูดถากถางว่าเพ้อฝัน ทั้งการถูกหักหลังอย่างเจ็บแสบโดยอดีตเพื่อนรักที่ขโมยพล็อตไปจนแทบจะหมดไฟ แต่ในวันนี้ นิยายที่เธอเขียนขึ้นมาจากความรู้สึกจริง ๆ นิยายที่เขียนขึ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบงันลงในทันทีที่หญิงสาวในชุดคลุมสีดำทองทิ้งตัวลงนั่งบนตักของพ่อไคเลอร์ ไคเลอร์วางช้อนในมือลงช้าๆ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าสวยศัลยกรรมของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่น่าขนลุกเขากับออสตินมองหน้าตะวันนิ่งๆ เหมือนคนกำลังใช้ความคิด ทั้งคู่ขมวดคิ้วสบตากันครู่หนึ่งราว
ตึก ตึก ตึก!! แต่ทว่าเธอรู้สึกได้ว่ามีเสียงฝีเท้าของเธอคนนั้นที่เดินตามหลังของเธอมาติด ๆเท้าเล็กชะงักกะทันหัน ก่อนจะหันหน้ากลับไปเพื่อเผชิญหน้าอีกฝ่ายด้วยความงุนงงหญิงสาวสวมชุดคลุมสีดำขลิบทองแบรนด์เนมหรูหราที่ดูเหมือนจะเป็นชุดคลุมตัวโปรดของพ่อไคเลอร์เส้นผมสีน้ำตาลดัดลอนยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ดูเซ็กซ
วันต่อมา ภายในห้องนอนของไคเลอร์แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีนวลเข้ามาในห้องนอน ของขวัญค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกคือความเมื่อยขบไปทั่วร่างกายแต่เมื่อเห็นใบหน้าคมสันของคนที่นอนกอดเธออยู่ทั้งคืน ความระบมทั่วร่างก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มขึ้นมาในทันทีเธอนอนมองใบหน้าของเขาในยามหลับอยู







