บทที่ 58

คิดในใจว่า... เจ้าสุนัขแซ่ไป๋ผู้นี้จะมองอันใดนักหนา เอาสิอยากชักกระบี่ออกมาสังหารข้าก็ทำเลย เรื่องคิดฆ่าข้าเป็นงานถนัดของเจ้าไม่ใช่หรือ

โรงเตี๊ยมที่นางพักอยู่ห่างจากจวนสกุลไป๋ราวหนึ่งเค่อ[1]แต่รถม้าไม่ได้วิ่งทั้งยังเดินช้า ๆ จึงทำให้การเดินทางล่าช้ากว่าที่ควรจะเป็น

จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า

“เหยียนเหยี