บทที่ 2.3 ทวงคืนสถานะ

เกิดอะไรขึ้นกับรุ่ยอ๋องกันแน่ เหตุใดตอนนั้นเขาจึงได้พลัดตกเขาตาย

เมิ่งหว่านชิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในเรือนหลักขมวดคิ้วคิดพิจารณาถึงเหตุการณ์ในอดีตอย่างละเอียด หากแต่ตัวนางเป็นเพียงสตรีในห้องหอที่ถูกส่งไปอยู่ในเรือนหลังจวน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือปัจจุบันก็รู้เรื่องราวของอ๋องรุ่ยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงไม่สามารถวิเคราะห์ได้ว่า ผู้ใดหมายตาชีวิตอันดับค่าของเขา

ทว่าเห็นแก่ที่วันนี้เขายอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางและท่านแม่ วันหน้านางจะต้องหาทางช่วยเหลือเขาเป็ยการตอบแทนอย่างแน่นอน 

เพียงแต่วันนี้นางต้องตอบแทนท่านป้าสะใภ้ของนางเสียก่อน

“มีใครอยู่ข้างนอก ไปแจ้งที่เรือนรองบอกกับท่านลุงและท่านป้าสะใภ้ว่า ท่านแม่ของข้าต้องการพบ”

เสวี่ยชิงเยี่ยนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ขมวดคิ้วส่งสายตาเป็นกังวล

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าเรียกท่านป้าสะใภ้มาทำไมกัน”

“ไม่เคารพผู้อาวุโส ตามกฎบ้านไม่ใช่ว่าต้องลงโทษหรือเจ้าคะ”

“ลงโทษ! แม่ว่าพวกเราต่างคนต่างอยู่อย่างสงบเถิดนะ”

จะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นภรรยาของพี่ชายเพียงคนเดียวของนาง เสวี่ยชิงเยี่ยนแม้มีใจขุ่นเคืองกับการกระทำของจ้าวซูซิน แต่ก็ไม่ถึงกับคับแค้นจนไม่อาจปล่อยวาง

“กับคนพาล ไม่อาจใช้คำว่าอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้เจ้าคะ”

ชาติที่แล้วหลังจากที่หลอกเอาสมบัติของมารดาไปจนหมดแล้ว จ้าวซูซินก็ไล่นางกับมารดาไปอยู่ในเรือนเล็กด้านหลังจวน ทุกวันให้กินอาหารได้หนึ่งมื้อ อีกทั้งยังต้องช่วยทำงานหนักในเรือน ทั้งหมดนี้หากนางไม่เอาคืนย่อมผิดต่อสวรรค์ที่ส่งนางหวนกลับมา

"เมิ่งหว่านชิง อย่าให้มันมากไปนักอย่างไรนางก็คือป้าสะใภ้ใหญ่ นับเป็นผู้อาวุโสของเจ้า ทำเช่นนี้คิดจะอกตัญญู กลายเป็นสตรีขาดคุณธรรมอย่างนั้นเหรอ"

เสวี่ยเกาเยี่ยนได้ยินข้อเรียกร้องให้ลงโทษภรรยาของตนเองก็รู้สึกเดือดดาลจนไม่อาจเก็บสีหน้าและคำพูดของตนเองเอาไว้ได้อีก หากแต่เมิ่งหว่านชิงกลับไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวต่ออารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาเลยสักนิด

"ท่านอ๋องรุ่ยกล่าวว่า ท่านแม่ของข้าคือผู้อาวุโสที่สุดในจวนแห่งนี้ เช่นนั้นก่อนหน้านี้ท่านป้าสั่งลงโทษท่านแม่ ก็นับว่าเป็นการกระทำที่อกตัญญู ถือเป็นสตรีขาดคุณธรรมใช่หรือไม่เจ้าคะ"

ได้ยินเด็กหญิงย้อนคำพูดกลับมา จ้าวซูซินก็แค้นใจจนแทบอยากจะถลกหนังหน้ายียวนของอีกฝ่ายออกมา   เพียงแต่ก่อนหน้านี้ผู้เป็นสามีได้เล่าเรื่องราวในศาลาให้นางฟังแล้ว ตอนนี้ให้นางโมโหจนทะลุผืนฟ้า เจ้าเด็กหน้าเหม็นแซ่เมิ่งผู้นี้ก็ยังไม่อาจแตะต้องได้

"จะเหมือนกันได้อย่างไร แต่เอาเถอะเรื่องราวเหล่านี้ซับซ้อนเจ้ายังเด็กไม่เข้าใจก็ไม่แปลก เช่นนั้นเรื่องในวันนี้ก็ให้จบแต่เพียงเท่านี้เถอะ"

เมิ่งหว่านชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าท่านลุงของนางผู้นี้ไม่อาจดูแคลนจริงๆ เพียงแต่ตัวนางเองก็ไม่ใช่สตรีไร้หลักหนุนหลัง ในเมื่อมีขาทองคำอย่างอ๋องรุ่ยมาให้เกาะนางย่อมจะต้องใช้ให้คุ้มค่า

"เป็นเช่นที่ท่านลุงกล่าวไม่ผิด เรื่องราวเหล่านี้ซับซ้อนตัวข้านั้นยังเด็กจึงไม่ค่อยเข้าใจ เอาไว้วันพรุ่งนี้ข้าแวะไปเมียพี่ชายท่านอ๋อง ค่อยให้เขาช่วยชี้แนะอีกที"

แม้จะรู้ว่านี่เป็นสถานการณ์ตีฆ้องฟ้องนายของเด็กหญิง แต่เสวี่ยเกาเยี่ยนก็ไม่อาจเสี่ยงกับอารมณ์และความคิดที่อยากจะคาดเดาของอ๋องรุ่ย

"ท่านอ๋องมีราชกิจมากมายให้จัดการ เจ้าจะไปรบกวนพระองค์ด้วยเรื่องเล็กน้อยในบ้านได้อย่างไร เอาเถอะในเมื่อท่านป้าของเจ้าเป็นฝ่ายเข้าใจผิดก็ลงโทษนางให้เสมอกันกับแม่ของเจ้าเป็นเช่นนี้ดีหรือไม่"

"ท่านลุงช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก"

สุดท้ายแม้จะไม่ยินยอมแต่ว่าจ้าวซูซินก็ไม่อาจคัดค้าน จำใจรับโทษคุกเข่าที่ศาลบรรพชน

เมื่อเสวี่ยซูเหวินบุตรชายคนโตของเสวี่ยเกาเยี่ยนกลับเข้าจวนมากลางดึกแล้วได้ยินว่า มารดาของตนถูกสองแม่ลูกจากตระกูลเมิ่งไล่ออกจากเรือนเดิม อีกทั้งยังลงโทษให้ไปคุกเข่าในโถงบรรพชนถึงสามวัน โดยให้กินอาหารเพียงวันละหนึ่งมื้อเท่านั้นก็โมโหจนใบหน้าเขียวคล้ำ รีบตรงมาที่เรือนใหญ่ในทันที

“ท่านอาหญิง ท่านทำเช่นนี้ออกจะเกินไปหรือไม่”

เมิ่งหว่านชิงมองดูบุรุษตัวโตที่วิ่งพุ่งเข้ามาในเรือนพักของนางและมารดาด้วยสายตาคับแค้นใจ เสวี่ยซูเหวินผู้นี้คือบุตรชายคนโตของเสวี่ยเกาเยี่ยน ในชาติภพก่อนทุกครั้งที่จ้าวซูซินต้องการหาเรื่องรังแกนางก็มักจะเป่าหูยืมมือคนผู้นี้ หลอกให้เขาลงมือทำร้ายตนอยู่เสมอ 

เพื่อที่ในยามตัดสินโทษจะได้ใช้ข้ออ้างว่าเป็นการหยอกเย้า ล้อเล่นกัน ของเด็กสองคนเท่านั้น

และนี่ก็คืออีกเหตุผลหนึ่งที่เสวี่ยชิงเยี่ยนตัดสินใจยอมแต่งไปเป็นอนุของคุณชายใหญ่ตระกูลกู้ กลายเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตที่ไม่อาจแก้ไข

"ชิงชิงแม่จะปกป้องเจ้า แม่จะพาเจ้าไปจากสถานที่แห่งนี้"

ในตอนนั้นคำพูดประโยคนี้ ล้วนเต็มไปด้วยความหวัง เพียงแต่สิ่งที่มารดาไม่คาดคิดก็คือพวกนางหนีจากรังงูพิษนี้สำเร็จ แต่กลับถูกล่อลวงให้ไปอยู่ในดงหมาป่าแทน

“พี่ชายเหตุใดจึงพูดกับท่านแม่ของข้าเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ความจริงแล้วเรื่องนี้...”

“มารดาเจ้ารังแกมารดาข้าโดยไร้เหตุผล ทำไมข้าจะพูดไม่ได้”

.................................................