สามีใบ้ของข้าน่ารักที่สุด

สัมผัสวาบหวามทั่วทั้งเรือนร่าง ทำให้นางค่อยๆลืมตาขึ้นมา ดวงตาของนางมีดวงไฟสีแดงฉาน ชายคนหนึ่งกำลังซุกหน้าอยู่กับทรวงอกของนาง อีกสองคนก็ลูบไล้ต้นขานางคนละข้าง

นางใช้มือหนึ่งจิกหัวชายที่ซุกไซร้อกอวบของนาง ใช้อีกมือที่เล็บยาวแดงออกออกมาตะปบบีบคอชายคนนั้นจนตายแล้วโยนร่างเขวี้ยงทิ้งไป ชายอีกสองคนตกใจลนลานจะวิ่งหนี แต่นางก็ใช้พลังจากฝ่ามือทั้งสองข้างซัดใส่จนชายทั้งสองตายคาที่ กวาดสายตามองรอบตัวถึงได้รู้ว่าที่นี่เป็นห้องเก็บฟืน

เดิมทีนางเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนเป็นจิ้งจอกเก้าหางที่บำเพ็ญตบะอยู่ ระหว่างการฝึกฝนวิญญาณได้หลุดล่องลอยออก เกิดข้อผิดพลาดไม่สามารถกลับเข้าร่างเดิมได้ กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนล่องลอยไปเรื่อยๆจนผ่านมาถึงที่นี่ อยู่ๆก็มีพลังงานวูบใหญ่ดูดเอาวิญญาณของนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้

นางเอามือแตะเลือดตรงมุมปากรับรู้ได้ถึงสัมผัสเจ็บปวดคาวเลือดคละคลุ้ง เจ้าของร่างยอมตายดีกว่ายอมถูกข่มเหง เห็นว่าไม่มีทางหนีรอดจึงชิงลงมือฆ่าตัวตายก่อนด้วยการกัดลิ้น นางยกฝ่ามือขึ้นมาปรากฏแสงสีทองแล้วนำมาปิดปากสักครู่ลิ้นที่ขาดก็กลับมาเป็นปกติ จากนั้นก็วาดมือบนอากาศเพื่อดูเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิม 

ภาพปรากฎขึ้น เจ้าของร่างเดิมชื่อฉีเยี่ยนฟาง เป็นบุตรสาวของขุนนางในราชสำนักชื่อซูจิ่งหาน หลายปีก่อนได้ถูกมารดาทอดทิ้งไว้ในป่าไม่สนเป็นตาย เพียงเพราะเกิดในคืนเดือนดับทั้งยังเป็นใบ้ มีคนบอกว่านางคือตัวกาลกิณี มารดาของเจ้าของร่างเชื่อสนิท รังเกียจนาง จึงนำนางไปทิ้งไว้ในป่า

หลังจากนั้นก็มีครอบครัวหนึ่งที่มาพบเข้าและรับเลี้ยงนาง อีกหนึ่งปีต่อมาฮูหยินซูก็ได้ให้กำเนิดเด็กสาวคนหนึ่ง

ต่อมาหวังชุนกลับมาจากกองทัพบาดเจ็บหนัก ถูกศัตรูตัดเส้นเอ็นขาจนพิการเดินไม่ได้ หวังชุนกับซูซ่างเอินเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกัน ซูซ่างเอินรังเกียจไม่อยากแต่งกับคนพิการ 

ซูจิ่งหานกับซูหว่านเหลียนก็เห็นด้วยใครเล่าจะให้บุตรสาวสุดที่รักคนเดียวไปแต่งงานกับคนพิการ แต่ตระกูลหวังเป็นตระกูลใหญ่ไม่อาจจะต่อกรได้ อีกทั้งสัญญาหมั้นหมายก็เป็นซูจิ่งหานที่แทบจะกราบขอให้สองตระกูลเกี่ยวดองกัน ทีแรกหวังซิงเหอไม่ยินดีเพราะต้องการองค์หญิงสักคนมาเป็นสะใภ้มากกว่า แต่หวังชุนยืนยันว่ารักซูซ่างเอิน จึงยอมรับการหมั้นในครั้งนั้น จึงให้คนไปตามหาบุตรสาวอีกคนที่ทิ้งไป บังเอิญพบเบาะแสจึงให้ซูเว่ยหมิงบุตรชายคนโตไปรับนางกลับมา

ซูเว่ยหมิงจึงไปรับฉีเยี่ยนฟางมา ซูหว่านเหลียนวางแผนกับซูซ่างเอินให้นางแต่งงานแทน เมื่อถึงเวลาก็ใส่ยาในน้ำชาให้นางดื่ม ทำให้นางไร้เรี่ยวแรงขัดขืน แล้วจับนางแต่งชุดเจ้าสาวโยนขึ้นเกี้ยวออกไปแทน นางถูกแม่สื่อประคองพาทำพิธีจนเสร็จแล้วส่งตัวเข้าห้องหอ หวังชุนดีใจรีบตามไปพอเปิดผ้าคลุมออก คนตรงหน้าไม่ใช่ซูซ่างเอินก็โกรธจัด 

ฉีเยี่ยนฟางที่ยังมึนงงเพราะฤทธิ์ยาอยู่ ก็ได้แต่โบกมือปฏิเสธ จะพูดก็ไม่ได้อธิบายก็ไม่ได้เพราะเป็นใบ้ หวังชุนโมโหมากสั่งให้บ่าวรับใช้มาลากตัวนางไปไว้ที่ห้องเก็บฟืนแล้วเรียกบ่าวรับใช้ชายสามคนให้ไปย่ำยีนาง 

นางวาดมือทีเดียวภาพเรื่องราวตรงหน้าก็หายไป 

"ในเมื่อสวรรค์ลิขิตให้ข้ามาอยู่ในร่างนี้ งั้นต่อไปข้าก็คือฉีเยี่ยนฟาง ไม่ต้องห่วง ใครก็ตามที่ทำร้ายเจ้าข้าจะเอาคืนมันให้สาสม"

ดวงตาดุดันของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเล็บมือยาวเฟื้อยออกมา หางปุกปุยทั้งเก้าโผล่สะบัดพลิ้ว

หวังชุนยกไหเหล้าขึ้นดื่ม เขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าสาวของเขาถึงกลายเป็นใครก็ไม่รู้ เขาจะไปที่จวนตระกูลซูถามว่าเกิดเรื่องบ้าบอแบบนี้ได้ยังไง แต่ถูกลูกน้องคนสนิทห้ามเอาไว้ว่าออกไปตอนนี้ไม่ได้ แขกเหรื่อยังอยู่กันเต็มจวน หากเขาออกไปทุกคนก็ต้องรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นตระกูลหวังจะต้องเสียหน้า ให้รอตอนเช้าก่อนค่อยว่ากัน เขาถึงต้องมาดื่มเหล้าเมามายอยู่แบบนี้ ส่วนสตรีคนนั้นที่บังอาจสวมรอยเป็นเจ้าสาวของเขา ก็สมควรแล้วที่นางต้องเป็นเช่นนั้น ในเมื่ออยากมีสามีนักเขาก็จัดให้ ให้มีทีเดียวไปเลยสามคน หึหึ

ยามเฉิน ซูจิ่งหาน ซูหว่านเหลียน ซูเว่ยหมิงและซูซ่างเอินก็พากันมานั่งหน้าสลอนอยู่ที่จวนตระกูลหวัง ซูซ่างเอินตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ

" ข้าไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ข้าผิดเองที่ไม่ระวังตัว ทั้งที่สาวใช้ก็เตือนแล้วว่านางจ้องมองชุดเจ้าสาวตาเป็นมัน ยังแอบเอาไปใส่อีก แต่ข้าก็ไม่เชื่อ คิดว่านางเป็นพี่สาวข้าจะหักหลังข้าได้อย่างไร จนกระทั่งวันงานข้ากำลังแต่งหน้าอยู่อยู่ดีๆนางก็เอาน้ำมาให้ข้าดื่ม หลังจากนั้นข้าก็ง่วงนอนมากไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกจับมัดเอาไว้แล้ว"

ซูหว่านเหลียนจับมือซูซ่างเอินปลอบใจก่อนจะพูดขึ้น

" ตอนนั้นสาวใช้เข้ามาบอกข้าว่าเอินเอินถูกจับมัดไว้ที่มุมห้อง ส่วนเยี่ยนฟางกลับหายตัวไป พวกข้าถึงได้รู้ว่านางแอบสวมรอยเป็นเอินเอินขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปแทนแล้วจับเอินเอินมัดไว้ กว่าจะรู้เรื่องก็สายเกินไปแล้ว ตอนนั้นข้าคิดว่าคุณชายหวังคงกำลังเข้าหอกับนางแล้ว ครั้นจะไปบอกเรื่องนี้ก็เกรงว่าจะทำให้จวนตระกูลหวังวุ่นวายตอนนั้นคนที่มาร่วมงานคงจะหัวเราะเยาะแน่ ก็เลย"

" แล้วเจ้าคิดว่าการมารู้เรื่องตอนนี้ตระกูลหวังของเราจะไม่ถูกหัวเราะเยาะรึ"

หวังซิงเหอตบโต๊ะเสียงดังพูดด้วยความโมโห 

" ข้าต้องขออภัยใต้เท้าหวังจริงๆ ใครจะไปคิดหล่ะว่าบุตรสาวของข้าที่มาจากชนบทจะใจกล้าบ้าบิ่น ถึงกับปลอมตัวเป็นเจ้าสาวได้ หากรู้แบบนี้ข้าคงไม่รับนางกลับมาหรอก "

" ข้าก็บอกท่านพ่อแล้วว่านางเป็นคนร้ายกาจขี้อิจฉาริษยา แต่ท่านก็ยังยืนยันให้ข้าไปรับนางกลับมา เพื่อชดเชยให้นางที่ต้องพลัดพรากจากไปหลายปี แต่นางนิสัยเสียไม่หาย วันแรกที่กลับจวนมาก็ขโมยเครื่องประดับของเอินเอินไปตั้งหลายชิ้น"

" พี่ใหญ่ ท่านอย่าพูดอีกเลย"

" จริงรึเอินเอิน"

" ท่านแม่ท่านอย่าไปฟังพี่ใหญ่ พี่เยี่ยนฟางอยู่ที่ชนบทแร้นแค้น นางไม่เคยมีเครื่องประดับสวยๆใส่ เมื่อนางอยากได้ก็ให้นางไปเถอะข้ายังมีอีกมาก ที่สำคัญหลายปีมานี้นางคงลำบากไม่น้อย หากมีสิ่งใดแบ่งปันนางได้ข้าก็ยินดี"

" โธ่เอินเอิน เจ้าช่างเป็นเด็กดีนัก"

" ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วแก้ไขไม่ได้อีก พี่อาชุน ท่านก็รับนางเป็นภรรยาเถิด"

" ไม่ เอินเอินข้าไม่ยอมรับ ใครบอกเจ้าว่าเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้ เมื่อคืนข้าไม่ได้เข้าหอกับนางข้ายังบริสุทธิ์"