บทที่ 2.2 ทวงคืนสถานะ

เมื่อครู่ท่านอ๋องกำลังยิ้มหรือ... เป็นไปได้อย่างไร

“อ่อ... ที่แท้ก็เป็นการลงโทษตามกฎบ้านตระกูลเสวี่ยนี่เอง”

“เจ้าค่ะ ท่านลุงบอกว่าท่านแม่ไม่เคารพผู้อาวุโส ลบหลู่ท่านป้าสะใภ้”

“ผู้อาวุโส? หากลำดับดูแล้วมารดาของนางเป็นบุตรีในภรรยาเอกของท่านอาจารย์ ส่วนฮูหยินของท่านเป็นสะใภ้ของบุตรชายจากภรรยารอง ท่านเสวี่ยดูเหมือนท่านจะลำดับความอาวุโสผิดไปหน่อยนะ”

“เป็นกระหม่อมที่เลอะเลือน ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”

“พี่ชายกล่าวผิดแล้ว หากท่านแม่เป็นผู้อาวุโสของจวนทำไมท่านป้าสะใภ้ถึงได้จัดเรือนเล็กด้านหลังให้พวกเราพัก ไม่ใช่เรือนหลักด้านหน้าเล่าเจ้าคะ”

“โอ้ว! ยังให้อยู่ที่เรือนเล็กด้านหลังด้วย กฎบ้านท่านเสวี่ยช่างเยี่ยมยอดจริงๆ”

“ข้าเองก็คิดเหมือนพี่ชาย กฎบ้านเสวี่ยยอดเยี่ยมมากจริงๆ บางเรื่องก็ชวนให้ข้ารู้สึกสับสน”

“รู้สึกสับสนอย่างนั้นหรือ”

รุ่ยอ๋องเอ่ยถามเสียงสูง พลางหันมามองเด็กหญิงตรงหน้าในใจนึกอยากรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีละครฉากใดที่ต้องการแสดงให้เขาดูอีก

“เจ้าค่ะ ตอนที่ข้ากับท่านแม่มาถึงท่านลุงใหญ่ถามถึงสินเดิมและสมบัติของตระกูลเมิ่งบอกว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แต่พอข้าบอกว่าตระกูลเมิ่งไม่มีทรัพย์มีเพียงหนี้สินท่านป้าสะใภ้ก็บอกว่าไม่นับเป็นครอบครัวอีก”

“เจ้าหมายถึงพวกเขาปรารถนาทรัพย์สินเดิมของมารดาเจ้าแต่ไม่ต้องการร่วมชดใช้หนี้สินเก่า”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงกฎของบ้านเสวี่ยเจ้าค่ะ”

“หึ! ดูเหมือนพรุ่งนี้ตอนว่าราชการในท้องพระโรง ข้าจะต้องเอากฏบ้านเสวี่ยเป็นตัวอย่างเล่าให้เหล่าขุนนางฟังเสียหน่อย”

เสวี่ยเกาเยี่ยนได้ยินคำของรุ่ยอ๋องก็รีบทรุดตัวคุกเข่า โค้มศีรษะประสานมือพูดเสียงสั่น

“ท่านอ๋องโปรดเมตตา เรื่องนี้เป็น... เป็นภรรยาของกระหม่อมจัดการไม่ดี กระหม่อมจะรีบแก้ไขในทันที”

เสวี่ยชิงเยี่ยน ไม่เพียงเป็นบุตรีในภรรยาเอกของอดีตราชครูที่บรรดาขุนนางฝ่านบุ๋นยกย่องเคารพ นางยังเป็นฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวของแม่ทัพเมิ่งชิงหยวนที่ขุนนางฝ่ายบู๊นับถือ หากเรื่องที่นางถูกรังแกในจวนเสวี่ยถูกเล่าลือออกไปเขาที่เป็นเพียงขุนนางขั้นห้าจะยังมีที่ยืนอยู่ได้อย่างไร

“ท่านอ๋อง! พี่ชายนี่ท่านคือท่านอ๋องหรือ ชิงเอ๋อร์ เอ่อ... หม่อมฉันมีตาหามีแวว แสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อหน้าพระพักตร์ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”

เห็นท่าทางแสร้งทำหน้าตกใจ รีบขยับตัวคุกเข่าก้มหัวของเด็กหญิงรุ่ยอ๋องก็อดที่จะยกยิ้มกว้างไม่ได้

ยังเล่นละครต่อเช่นนี้ ดูแล้วนางคงไม่ได้ต้องการเพียงให้เขาช่วยให้มารดาพ้นโทษเท่านั้น

ร่างสูงย่อตัวลงจับไหล่เล็ก แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยน

“ไม่เป็นไรข้าไม่ถือ อีกทั้งยังชอบที่เจ้าแทนตัวเองว่าชิงเอ๋อร์ และเรียกข้าว่าพี่ชาย”

เมิ่งหว่านชิงเห็นขาทองคำอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่านางต้องรีบเกาะเอาไว้ รีบเงยหน้ายิ้มกว้างขานรับในทันที

“เช่นนั้นต่อไป ชิงเอ๋อร์จะเรียกท่านว่าพี่ชาย วันหน้าต้องไปเยี่ยมคาระวะแสดงความกตัญญูต่อพี่ชายที่วังอ๋องแน่นอนเพคะ”

รุ่ยอ๋องได้ฟังคนช่างเจรจาก็ขบขันในลำคอ ก่อนจะปลดป้ายห้อยประจำตัวของตนเองวางลงบนฝ่ามือเล็ก

“เช่นนั้นก็เก็บป้ายห้อยนี้เอาไว้ จะได้เข้าออกวังของข้าได้อย่างสะดวก”

“เจ้าค่ะ”

ป้ายประจำตัวของเชื้อพระวงศ์ ไม่เพียงมีไว้แสดงฐานะ แต่ยังเป็นเสมือนสิ่งแทนตัว เห็นป้ายดั่งเห็นคน เช่นนี้แล้วภายหน้าไม่เพียงแต่

เสวี่ยเกาเยี่ยน แม้แต่ตระกูลกู้ นางก็ไม่ต้องหวั่นเกรงอีกแล้ว

“ได้รับเมตตาจากพี่ชายรุ่ยอ๋อง ช่างเป็นวาสนาของชิงเอ๋อร์ยิ่งนักเพคะ”

รุ่ยอ๋องพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับ โดยไม่ลืมเน้นย้ำให้เสวี่ยเกาเยี่ยนจัดการเรื่องภายในเรือนให้ดี

...........................................

ยามที่เดินพ้นขอบประตูจวนเสวี่ยร่างสูงโปร่งหันกลับไปมองยังทิศทางในสวนอีกครั้ง ภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากช่างเจรจาของเด็กหญิงพลันผุดขึ้นในความคิด จนอดที่จะยิ้มอีกรอบไม่ได้

สาวน้อยข้าจะคอยดูว่า เจ้าจะจัดการหมาป่าบ้านเสวี่ยพวกนี้ได้อย่างไร

“ซางชุน ส่งคนมาคอยจับตามองคุณหนูเมิ่งอย่างลับๆ หากมีเรื่องอะไรผิดปกติให้รายงานข้าทันที”

“พ่ะย่ะค่ะ”

................................................

เพล้ง! จ้าวซูซินปัดชุดชาตรงหน้าตกแตกกระจายด้วยโทสะ มองดูเรือนหลังเล็กด้วยความคับแค้นใจ สิบห้าปีก่อนนางแต่งเข้าจวนตระกูลเสวี่ยในฐานะสะใภ้ใหญ่ แต่เพราะเสวี่ยเกาเยี่ยนเป็นบุตรชายจากฮูหยินรอง ดังนั้นนางจึงต้องอยู่ด้วยความหวาดระแวง ทุกวันต้องสังเกตสีหน้าคนในจวน

ใช้เวลาถึงห้าปีจึงสามารถหาเหตุผลทำให้เสวี่ยชิงเยี่ยนแต่งออกไปได้ อีกทั้งยังต้องวางแผนมากมายอยู่อีกเกือบสิบปีจึงจัดการบรรดาผู้อาวุโสในจวนจนหมด ทำให้เสวี่ยเกาเยี่ยนกลายเป็นผู้นำของตระกูลเสวี่ยเช่นทุกวันนี้

ไม่คิดว่าเพียงไม่กี่ประโยคของเมิ่งหว่านชิงกลับทำให้ทุกอย่างที่นางลงมือไปหลายปีพังลงในชั่วพริบตา

“ข้าจะไม่ยอมแพ้นาง เสวี่ยชิงเยี่ยนข้าจะต้องให้เจ้าและนางเด็กสารเลวต้องชดใช้ความอับอายนี้ของข้า!”

................................................

ในขณะที่จ้าวซูซินกำลังอาละวาดในเรือนรอง เมิ่งหว่านชิงก็ประคองมารดาที่ร่างกายอ่อนเพลียเข้ามายังเรือนหลัก เสวี่ยชิงเยี่ยนกวาดตามองเรือนที่ตนเองเคยอาศัยมาสิบแปดปีด้วยดวงตาแดงก่ำ ภาพในวันวานหวนกลับคืนมาในห้วงความคิด ในทุกมุม ทุกจุด ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นไอความรักของมารดาและบิดา

“ฮูหยิน อาหารและน้ำอุ่นพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

เมิ่งหว่านชิงหันไปมองสาวใช้สี่นางที่ถูกส่งมารับใช้แล้วยกยิ้มพอใจ เพราะการกระทำของรุ่ยอ๋องในวันนี้ทำให้เสวี่ยเกาเยี่ยนไม่กล้าคิดละเลยนางและมารดาอีก เพียงแต่ขาทองคำนี้ของนางหากจำไม่ผิดเขาจะมีอายุอยู่ได้อีกแค่สองเดือนเท่านั้น

เกิดอะไรขึ้นกับรุ่ยอ๋องกันแน่ เหตุใดตอนนั้นเขาจึงได้พลัดตกเขาตาย

................................................