หลิงเฟิ่ง หญิงบ้าในหมู่บ้านหู่เซิง

หลิงเฟิ่ง หญิงบ้าในหมู่บ้านหู่เซิง

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-19
Oleh:  l3oonm@Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
8 Peringkat. 8 Ulasan-ulasan
65Bab
11.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หลิงเฟิ่ง วิญญาณหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน ทะลุมิติไปอยู่ในร่างของหลี่หลิงเฟิ่ง หญิงสาวที่ไม่สมประกอบตั้งแต่เกิด

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

The second my message went through, Gavin Northwood came out, dressed and ready.

He caught me setting his phone face down exactly where I'd found it.

His expression darkened instantly, and he strode over and snatched it away.

"Maris, you know I don't like other people touching my phone."

I still hadn't come all the way back from what I'd just seen.

I kept my face cold and asked him, "Gavin, are you hiding something from me?"

His brows drew together, and the answer came out of him too fast.

"Because I don't like people digging into my privacy, now you suspect me?

"We've been together ten years and you don't trust me even that much?"

When I said nothing, he seemed to hear how defensive he sounded, and his voice softened.

"Don't be ridiculous. I don't keep secrets from you."

A cold smile tugged at my mouth.

Whenever somebody hit a sore spot, he attacked first. Every time.

Even the way his lashes moved when he lied hadn't changed.

The last thin thread of hope in me snapped.

I turned, sat down on the couch, and looked at my nails.

"Forget it. I'm tired. I don't want to see the adviser anymore."

Exasperation spread over his face at once, as though I were a child throwing a fit.

"You were the one who wouldn't stop pushing me to go yesterday. Why are you always up and down like this?"

Right then his phone rang.

The instant he saw who was calling, the anger in his eyes melted into something gentle.

"Mm. Whatever you want."

"I've got something to take care of. Think about what I said."

His black sedan pulled away from the house.

I clenched my fists, then hailed a cab and followed him anyway.

The sedan finally stopped somewhere painfully familiar.

Paige Merrick's wedding-planning studio.

I looked in through the floor-to-ceiling windows.

One glance was enough to knock the air out of me.

My stepsister, Serena Colebrook, was trying on a wedding dress.

Scout, the dog who was supposed to be dead of poisoning, bounced around her feet.

Margaret Northwood, who was supposed to have shattered her leg in a fall, was hurrying back and forth in perfect health, helping Serena compare styles.

My own mother, Denise Ellington, who was supposed to be flat on her back after a serious injury, crouched on the floor arranging Serena's hem.

And Paige, who'd told me just last night she had "something really important" on today, stood off to the side gushing.

"Serena, look at you. Look how beautiful you are."

Gavin's eyes followed Serena everywhere, full of a tenderness I'd never once seen turned on me.

My fingertips shook with the ache of it.

I could still see myself holding a barely breathing Scout, crying until my chest tore open.

Years ago, the spiritual adviser Elias Vance had told me Gavin and I were badly matched, and that marrying him would bring disaster.

I hadn't believed it at first, but the disasters really did start coming, one after another.

After what happened to Scout, Gavin disappeared for an entire month.

He drove me half insane, leaving me to blame myself every single day while I waited for word from him and begged to be forgiven.

When Margaret broke her leg, I even quit my job so I could take care of her.

After my mother was badly hurt, I cried until there was nothing left in me and finally believed every word Vance had said.

I climbed the steps of Hollowpine Abbey on my knees, stopping to bow every third step until the skin split open, because I thought I had to scrub some curse off myself.

And now their happiness, bright and loud in front of me, turned every one of those sacrifices into proof of how stupid I'd been, and it hurt so badly I could hardly stay upright.

I couldn't help myself. I messaged Gavin: "I'm sick."

He answered in seconds. "Medicine's in the nightstand. Get it yourself. You're thirty. Learn to be independent."

When I looked up again, he was already back at Serena's side, as though the message had never arrived.

My eyes stung.

It hadn't always been like this.

Once, whenever I got sick, he wouldn't leave my side for a second.

He'd cool my fever with damp cloths, make soup, and blow on every spoonful before he fed it to me.

Only now did it come back to me that everything had started changing the day Serena came home from abroad.

He started drifting, and he stopped hearing anything I said.

He hid parts of his social feed so I couldn't tell where he was anymore.

I'd believed ten years with me was enough to thaw Gavin out, enough to make him let go of the girl he'd wanted and never had.

And I'd assumed that Serena, after all that time studying overseas, would look down on him even harder than she used to.

But that awkward boy had grown into a polished, successful man, and Serena changed her mind.

And some corner of Gavin had never stopped belonging to her.

If he was always going to choose the other woman, why keep humiliating myself?

My phone buzzed again. It was the other man.

"Maris, are you serious about this?"

I didn't hesitate.

"Completely."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

Pat M.
Pat M.
สนุกมากก แนะนำค่ะ
2026-06-23 13:38:02
0
0
Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องครบรส ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-01-17 10:34:40
0
0
Anděl K
Anděl K
ไม่มีผิดหวัง กับผู้แต่งคนนี้เลย สนุก รัดกุม ไม่ยืดเยื้อไร้สาระเพื่อเพื่มตอน อย่างน่ารำคาญ สมกับที่ติดตามอ่าน ทุกเรื่อง
2025-12-08 18:11:44
0
0
Ploy Panyapat
Ploy Panyapat
สนุกมากกค่ะ
2025-10-30 15:03:57
0
0
jjomjaij
jjomjaij
สนุก แต่ยังไม่จบมารีวิวก่อน เพราะชอบมาก
2025-10-12 17:22:18
0
0
65 Bab
บทนำ
หลิงเฟิ่ง ลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องอย่างไม่อยากเชื่อว่าตัวนางจะได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้งก่อนที่คนในตระกูลหลี่ จะรู้เรื่องว่านางหายจากอาการเสียสติแล้วนางเป็นวิญญาณหญิงสาวจากยุคปัจจุบัน เป็นเจ้าของสวนผักออร์แกนิกขนาดใหญ่ที่ส่งขายให้ห้างสรรพสินค้าไปทั่วประเทศจีน หลิงเฟิ่งไม่มีพี่น้อง ทั้งยังไร้บิดามารดา นางจึงต่อสู้ทุกสิ่งมาด้วยตนเอง จนมีวันนี้ได้ตอนที่นางกำลังเดินตรวจผลผลิต ที่คนงานในสวนเตรียมจะจัดส่งออกไปให้ห้างสรรพสินค้าอยู่นั่น นางได้เป็นลมหมดสติไป อาจจะเป็นที่หลิงเฟิ่งพักผ่อนน้อย แต่ไม่คิดว่า เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง วิญญาณของนางจะทะลุมิติไปอยู่ในร่างของหลี่หลิงเฟิ่ง หญิงสาวที่ไม่สมประกอบตั้งแต่เกิดตระกูลหลี่ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหู่เซิง เมืองตงเฉิง อยู่ทางทิศตะวันออกของแคว้นต้าเยี่ย จากหมู่บ้านเดินทางเข้าเมืองด้วยเกวียนวัวต้องใช้เวลานานถึงสองชั่วยาม หากต้องเดินก็แทบจะไม่ต้องพูดถึง ต้องเดินถึงสี่ชั่วยาม จะเข้าเมืองแต่ละครั้งต้องเสียเวลาค้างคืนอยู่ที่วัดร้างนอกเมืองหนึ่งคืน หากต้องเดินเท้าเข้าไปตระกูลหลี่ มีความเป็นอยู่ไม่ต่างชาวบ้านในหมู่บ้านหู่เซิง คือยากจน เรียกได้ว่า ข้าวสารที่จะ
Baca selengkapnya
กำไลเจ้าปัญหา
ภายหลัง เมื่อบุรุษทั้งสามได้รู้ว่าหลี่หลิงเฟิ่งหายดีแล้ว ทั้งนางยังได้รับพรจากสวรรค์ที่มีของดีติดตัวมา ทั้งสามก็เริ่มทำดีกับหลิงเฟิ่ง เพื่อที่ต้องการของจากนางหลิงเฟิ่งไม่คิดเลยว่า การที่นางเห็นใจความเป็นอยู่ที่ยากไร้ของคนตระกูลหลี่จะนำมาซึ่งคราวเคราะห์ครั้งใหญ่ของนางเมื่อนางทำให้ความเป็นอยู่ของตระกูลหลี่ดีขึ้น จนเรียกได้ว่าร่ำรวยอย่างรวดเร็ว ตระกูลหลี่จึงได้ย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองตงเฉิงนางถูกผู้เป็นบิดาจับหมั้นหมายกับบุตรชายของท่านเจ้าเมือง โดยที่เขาไม่ได้ถามความเห็นจากนางเลยสักนิด ได้แต่บอกว่าถึงเวลาที่นางต้องออกเรือน ทั้งยังช่วยให้หลี่เฉียงพี่ชายคนโตสามารถเข้าทำงานในที่ว่าการได้ด้วยถึงแม้นางไม่ยอมก็ทำอันใดไม่ได้ เมื่อหลี่กวนรับของหมั้นมาเรียบร้อยแล้ว เสิ่นฉงหาน บุตรชายเจ้าเมืองเสิ่นนับว่าเป็นคนดีไม่น้อย เขามิเคยเอ่ยถามนางเรื่องของวิเศษที่นางมีอยู่ เขามักจะแวะเวียนมาเที่ยวหาที่จวนตระกูลหลี่อยู่เป็นประจำ ทั้งยังเป็นสุภาพบุรุษจนหลิงเฟิ่งยอมเปิดใจแต่สิ่งที่เขาทำทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่รู้ว่าเสิ่นฉงหานไปทำข้อตกลงอะไรไว้กับหลี่กวน แต่เมื่อหลี่เฉียงพี่ชายคนโตรู้เข้า เขาถึงกับอาละวาด
Baca selengkapnya
มีค่าเพียงสองตำลึง
หลิงเฟิ่งยังมิทันได้หันไปมองเลยว่า สองพี่น้องคิดจะทำอันใดกับนาง ความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกของนาง ก็ทำให้นางต้องก้มลงไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นเลือดค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากอกของนางอย่างช้าๆ ดวงตาของหลิงเฟิ่งพร่ามัว มองใบหน้าของทั้งสามไม่ชัด“เป็นเช่นนี้ก็ดี นับจากนี้ข้าให้พวกท่านมีความสุขกับสิ่งที่เลือก แต่คงไม่อาจจะสมหวังได้” เสียงที่หลุดออกมาจากปากของหลิงเฟิ่งแผ่วเบาก็ทั้งสามก็ได้ยินอย่างชัดเจนคนพวกนี้คิดว่ามิติมันจะเปลี่ยนผู้ครอบครองได้ง่ายๆ เลยรึ ต่อให้นางมอบกำไลให้พวกเขา ก็มิใช่ว่าจะเป็นผู้เปิดมิติได้ ในเมื่อมีเพียงแค่นางเท่านั้นที่เข้าออกได้เพียงผู้เดียวหลี่กวนตกใจไม่น้อย ที่บุตรชายทั้งสองสังหารหลิงเฟิ่ง แต่เขามิได้เข้ามาดูนางที่กำลังค่อยๆ หมดลมหายใจอย่างช้าๆ แต่เข้ามาถอดกำไลในมือไปแทน“เอามาให้ข้า” หลี่เฉียงแย่งกำไลมาจากมือของหลี่กวน ก่อนจะสวมใส่เอาไว้“เหตุใดเข้าไม่ได้” เขากำหนดจิตเช่นที่เคยเห็นหลิงเฟิ่งนางทำ แต่ก็มิอาจเข้าไปภายในมิติได้“ให้ข้าลองดู” หลี่ซวงแย่งมาจากมือพี่ชาย ก่อนจะทำตามเช่นเดียวกัน“ไม่ได้!!!” สองพี่น้องเริ่มจะเกิดความกังวลหลิงเฟิ่งที่มองทั้งสามเปลี่ยนกันสวมใส่กำไล ก็
Baca selengkapnya
ขอเอาคืนเสียหน่อย
หลิงเฟิ่งที่อยู่ภายในห้อง นางมองหาสิ่งของที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้ ก็เห็นจะไม่มีสิ่งใดเลย ตอนที่สายตาของนางกำลังกวาดมองไปรอบๆ ป้าเหลียนก็เดินเข้ามาด้านใน“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง” ป้าเหลียนมองร่างผอมแห้งของหลิงเฟิ่งอย่างเห็นใจ“กรรมของเจ้าจริงๆ อาเฟิ่ง ภพหน้ามีจริง ให้เจ้าเกิดในตระกูลร่ำรวย มีครอบครัวที่รักเจ้าจริงก็แล้วกัน ชาตินี้ทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว อากวนชั่วช้านัก กล้าขายลูกในไส้ของตน ให้เป็นเจ้าสาวร่วมหลุม” นางเปลี่ยนเสื้อผ้าไป ก็อดที่จะบ่นออกมาไม่ได้หลิงเฟิ่งได้ยินเสียงของคนกลุ่มมากที่กำลังเข้ามาภายในเรือนของนาง ป้าเหลียนก็ประคองร่างของนางขึ้นมา เพื่อให้นางเดินออกไปด้านนอก“เด็กดี เดินไหวหรือไม่ ข้าจะช่วยประคองเจ้าออกไป” หลิงเฟิ่งอยากจะกรีดร้องออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอดเมื่อเห็นคนจำนวนมากที่มายืนอยู่ที่กลางลานเรือน นางก็เริ่มจะตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ แล้ว สายตาของนางมองไปรอบตัว ก่อนจะพบไม้ฟืนที่ถูกเก็บมาไว้แต่ยังมิได้เอาไปเก็บที่ห้องครัวหลิงเฟิ่งดันมือป้าเหลียนที่กำลังประคองนางออก ก่อนจะพุ่งตัวไปหยิบไม้ด้ามใหญ่มาถือเอาไว้ ทุกคนที่เห็นนางทำเช่นนั้นก็หยุดชะงัก พร้อม
Baca selengkapnya
หลับ คิดว่าตาย
ชุยหยุนเอง เมื่อเห็นว่าหลิงเฟิ่งนางไม่ได้เขย่าประตูห้องแล้ว เขาก็หลับตาลงเพื่อพักผ่อน“อย่าหลับ” หลิงเฟิ่งตะโกนออกมา นางลืมไปว่านางไม่ควรพูดสิ่งใดทั้งนั้น แต่นางกลัวว่าเขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว“หื้ม...ไม่หลับ ข้าเพียงแค่หลับตาเท่านั้น” เขามองมาที่นางอย่างแปลกใจ เมื่อครู่นางดูเหมือนไม่ใช่คนเสียสติสักนิดหลิงเฟิ่งได้แต่หันหน้าหนีไปทางอื่น ด้วยกลัวว่าเขาจะจับพิรุธของนางได้ แต่หูของนางก็ยังฟังอยู่ว่าเขาพูดเช่นใดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด หลิงเฟิ่งหันหน้าไปมองชุยหยุนอีกครั้ง ก็เห็นเขานอนนิ่งอยู่บนเตียง นางรีบคลานเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว“อาหยุน อาหยุน” หลิงเฟิ่งเขย่าเรียกเขาเบาๆ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ“สวรรค์ ทำเช่นใดดี” นางเริ่มจะสติแตกแล้ว จะร้องเรียกคนข้างนอกก็ไม่ได้หากว่าเขาหยุดหายใจไปแล้วจริงๆ มิใช่ว่านางจะต้องตายตามไปด้วยเลยรึ“น้ำ น้ำ ชะ ใช่ ใช่แล้ว น้ำ” หลิงเฟิ่งเรียกน้ำออกมาใส่แก้วชาที่อยู่ข้างเตียงก่อนจะค่อยๆ ประคองชุยหยุน แล้วเทน้ำลงในปากของเขาช้าๆ“กลืน กลืนเร็วเข้า” หลิงเฟิ่งร้อนใจไม่น้อย เมื่อน้ำที่นางเทใส่ปากของเขา มันไหลออกมาเสียเป็นส่วนมาก“อืม...เจ้าทำ...แค่ก แค่ก” ชุยห
Baca selengkapnya
เจ้าเป็นตัวนำโชคของข้า
“ร่างกายของเจ้าก็ยังมิฟื้นตัวดี หากล้มป่วยลง ที่เรือนข้าไม่มีเงินพาเจ้าไปหาหมอเข้าใจหรือไม่” เขาเอ่ยขู่นางออกมา“ข้ามียาที่ช่วยให้เจ้าหายดีได้ ข้าจะปล่อยให้ตัวเองตายหรืออย่างไร” นางปรือตาขึ้นมามองเขาอย่างไม่พอใจน้ำวิเศษที่กินไปก่อนหน้านี้ คงหมดฤทธิ์ไปเสียแล้ว ด้วยนางมิได้กินเข้าไปเยอะกลัวว่าร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป อีกทั้งนางยังไม่กล้าจะนำออกมากินเพิ่ม กลัวว่าชุยหยุนจะสงสัยถึงที่มาของมันชุยหยุนจ้องมองนางอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะช้อนร่างของนางขึ้นไปนอนบนเตียง แม้หลิงเฟิ่งจะดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่อาจจะสลัดเขาให้หลุดได้“ตระกูลหลี่ จะปล่อยให้เจ้าอดตายจริงรึ” เขาอุ้มนางจึงได้รู้ว่าน้ำหนักตัวของนางน้อยกว่าที่เห็นมากนัก“ท่านคิดเช่นใดเล่า” หลิงเฟิ่งเขยิบตัวเข้าไปจนติดกำแพงด้านในสุด แต่ตัวของชุยหยุนและนางก็ยังใกล้ชิดกันอยู่ดี“ต่อไปเจ้าไม่ต้องกลัวแล้ว ต่อให้ตระกูลซ่งของข้าจะไม่ได้ร่ำรวย แต่จะไม่ปล่อยให้เจ้าอดตายอย่างแน่นอน” เขาจ้องมองนางอย่างยิ่งจัง“อืม” หลิงเฟิ่งเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะมองสำรวจเตียงว่านางควรล้มตัวนอนเช่นใดดีในเมื่อหมอนก็มีเพียงหนึ่งเดียว และผ้าห่มก็มีผืนเดียวเช่นกัน“นอ
Baca selengkapnya
หรือว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าข้าเป็นบ้า
หลิงเฟิ่งลอบมองไปทางครัวว่านางจูซื่อใกล้ออกมายัง เมื่อเห็นว่านางยังคงวุ่นวายจัดอาหารใส่ชาม หลิงเฟิ่งจึงได้รีบใช้นิ้วจิ้มเกลือแล้วถูฟันของนางทันที“เสร็จกันหรือยัง” นางจูจื่อเดินเข้ามาดูทั้งสองที่ช่วยกันล้างหน้าอยู่พรืดดดดด หลิงเฟิ่งกำลังกลั้วน้ำอยู่ในปาก ตกใจเสียงของนางจูซื่อที่เอ่ยถามอยู่ด้านข้าง จึงได้พ่นน้ำออกมา โดนใบหน้าของชุยหยุนเต็มๆ“ฮ่า ฮ่า” นางหัวเราะออกมาเสียงดัง ยิ่งเห็นเขาลูบน้ำออกจากใบหน้า นางก็ยิ่งหัวเราะเพิ่มขึ้นอีก“ตายแล้ว เฟิ่งเออร์เล่นเช่นนี้ไม่ได้” จูซื่อรีบเดินเข้ามาดึงแก้วออกจากมือของหลิงเฟิ่ง แล้วดึงผ้าที่มือของชุยหยุนไปเช็ดใบหน้าของหลิงเฟิ่งอีกครั้ง พร้อมทั้งสอนนางไปด้วย“อาหยุน อย่าได้โกรธเคืองเฟิ่งเออร์นางเลย นางมิรู้ความ เจ้ารีบล้างหน้าเสีย ประเดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด” หลิงเฟิ่งที่ถูกจูซื่อลากไปที่ห้องครัว นางยังอดที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้ชุยหยุนได้แต่กัดฟันแน่นมองตามแผ่นหลังที่สั่นสะท้านจากการกลั้นเสียงหัวเราะของนางไปอย่างไม่สบอารมณ์ นางไม่รู้ความอันใด นางรู้ทุกสิ่งเป็นอย่างดีระหว่างที่นั่งกินอาหาร หลิงเฟิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของชุยหยุนเลย นา
Baca selengkapnya
นังบ้า ฆ่าคนแล้ว
ทั้งสองยังเดินมาไม่ถึงเรือนตระกูลหลี่ดี ก็ได้ยินเสียงโวยวาย ด่าทอของคนจำนวนมากที่อยู่ภายในเรือนกันแล้ว“อากวน เจ้าเป็นบิดาของนางจริงหรือไม่ เหตุใดถึงได้เอ่ยออกมาเช่นนี้” จูซื่อตำหนิเขาออกมาอย่างไม่พอใจหลิงเฟิ่งและชุยหยุนยืนรอฟังเรื่องราวอยู่ด้านนอกมิได้เดินเข้าไปด้านใน“ข้าเคยพูดเสียที่ไหนว่านางมิใช่บุตรสาว ในเมื่อขายให้เจ้าไปแล้ว เจ้าจะฆ่าแกงนางเช่นใดก็เชิญ นางเสียสติเช่นนั้นยังจะเอาใบรับรองตัวตนไปทำอันใด” หลี่กวนเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจเขานำเงินสองตำลึงที่ได้มาจากการขายหลิงเฟิ่งไปเป็นเจ้าสาวตระกูลซ่ง นำไปซื้อเนื้อ สุรา มากินกับบุตรชายทั้งสอง ทั้งสามกำลังสนุกกันเต็มที่ จูซื่อที่พาหัวหน้าหมู่บ้านมาทำเรื่องตัดขาดหลิงเฟิ่งกับตระกูลหลี่ ทั้งยังขอใบรับรองตัวตน เขาขี้เกียจเกินกว่าจะลุกขึ้นไปหามาให้เท่านั้น“อากวน เจ้าควรจะมอบให้ตระกูลซ่งตั้งแต่วันที่ส่งตัวเจ้าสาว วันนี้เจ้าเพียงแค่ไปหยิบมาเท่านั้น เหตุใดต้องทำให้ยุ่งยากด้วยเล่า” หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ“นางจะตายอยู่แล้ว จะเอาไปทำอันใด บุตรชายของเจ้าอีกไม่นานก็ต้องตาย เมื่อได้ตัวอัปมงคลไปอยู่ในเรือน” อาจจะเป็นด้วยฤทธิ์ของสุรา ที
Baca selengkapnya
หวงหลาน
จูซื่อ เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ นางลืมบอกให้ชุยหยุนนำผ้าที่ใส่แล้วของหลิงเฟิ่งมารวมไว้กับเสื้อผ้าของเขา นางจะได้เอาไปซักทีเดียว“อาหยุน เจ้าเอาเสื้อผ้าของเฟิ่งเออร์...” นางยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็เห็นหลิงเฟิ่งที่อาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้ว พร้อมทั้งยังซักผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ“เจ้าทำเป็นรึ” จูซื่อรีบเดินเข้ามาแย่งเสื้อผ้าของหลิงเฟิ่งไปดูว่านางซักสะอาดหรือไม่“ท่านแม่ เมื่อก่อนนางคงเคยทำ มิดีหรือที่นางยังทำอันใดเองได้” ชุยหยุนรีบเดินเข้ามาแก้ต่างให้หลิงเฟิ่งที่ดูจะตกใจอยู่ไม่น้อย“เอาเถิด สิ่งใดที่นางไม่รู้ก็ค่อยๆ สอนไป ข้าเองไม่มีบุตรสาว ได้นางมาเป็นเพื่อนคลายเหงาก็ดี” จูซื่อลูบคลำใบหน้าของหลิงเฟิ่ง เพื่อดูว่านางอาบน้ำได้เกลี้ยงเกลาหรือไม่“ขอรับ” ชุยหยุนรับผ้ามาจากมือมารดา ก่อนจะเดินไปตากให้นางที่ด้านหลังเรือน“พาเฟิ่งเออร์ไปเช็ดผมเร็วเข้า ประเดี๋ยวนางจะล้มป่วยเสียก่อน เฟิ่งเออร์เจ้าอยากลองเข้าครัวหรือไม่ แม่จะสอนเจ้าเอง” นางเอ่ยถามอย่างเอ็นดู“...” หลิงเฟิ่งพยักหน้ารับ นางเองก็อยากจะช่วยหยิบจับงานเรือนบ้าง“เด็กดี เดี๋ยวข้าเย็บชุดให้เจ้าเสร็จแล้วจะเรียกก็แล้วกัน” จูซื่อหมุนตัว
Baca selengkapnya
ข้าจะพาเจ้าไปเดินเล่น
ผ่านมาสามวันที่หลิงเฟิ่งนางใช้ชีวิตอยู่ภายในเรือนตระกูลซ่ง สองแม่ลูกล้วนปฏิบัติกับนางอย่างดีเช่นที่เขาเคยรับปากเอาไว้ชุยหยุนยังคงล้างหน้าให้นางทุกเช้า หากนางสระผม เขาจะเป็นผู้ที่ซับน้ำให้ และยังเกล้าผมให้นางด้วย เมื่อทำบ่อยๆ ผ่านมาได้เพียงแค่สามวันเขาก็เริ่มจะทำดีขึ้นกว่าครั้งแรกนิดหน่อยแล้ว“อาหยุน แล้วเฟิ่งเออร์ นางจะอยู่ผู้เดียวได้รึ” จูซื่อเอ่ยออกมาอย่างกังวลวันนี้นางจะเดินทางเข้าเมืองเพื่อนำผ้าที่ปักเอาไว้ไปส่งให้ร้านขายผ้า ชุยหยุนที่ร่างกายเริ่มจะดีขึ้นในสายตาของมารดา เขาจึงขอติดตามไปด้วย ตัวเขาต้องการเข้าไปคุยเรื่องงานคัดตำราที่ห่างหายไปนาน เพื่อช่วยหาเงินเข้าเรือนอีกทางหนึ่ง“นางอยู่ได้ขอรับ ข้าจะลงกลอนประตูเรือนอย่างดี และจะวานให้ป้าจินคอยดูนางให้อีกแรง” เมื่อคืนชุยหยุนชวนหลิงเฟิ่งเข้าเมืองไปด้วยกันแล้ว แต่นางไม่อยากเสียค่าเกวียนเพิ่ม จึงขออยู่ที่เรือนดีกว่าหลิงเฟิ่งนางก็ไม่รู้จะเข้าเมืองไปตอนนี้เพื่ออันใด นางยังไม่มีสิ่งที่ต้องการ ทั้งยังไม่อาจนำของที่อยู่ในมิติออกมาขายได้อีกด้วย“เช่นนั้น ข้าก็วางใจ” จูซื่อมองมาที่หลิงเฟิ่งอย่างเป็นกังวล แต่เมื่อเห็นนางยิ้มจนเห็นลักยิ้มน
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status