ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทน

ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทน

last update최신 업데이트 : 2025-08-13
에:  ชงเมิ่ง연재 중
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
8 평가 순위. 8 리뷰
82챕터
9.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพื่อตอบแทนบุญคุณเลี้ยงดู นางจึงยินยอมสวมนามออกเรือนแทนพี่สาวที่ป่วยหนัก เพื่อตอบแทนรักของสามี นางจึงยินยอมสวมนามออกรบแทนสามีที่หายตัวไป ห้าปีในสนามรบนางสู้สุดชีวิตต้านสุดกำลังจนได้เกียรติยศเป็นถึงรองแม่ทัพไร้พ่าย ทว่ายามหวนคืนจากสงครามกลับได้รับคำว่า "ทรยศ" เป็นผลตอบแทนจากพี่สาวและสามี "เจ้าเป็นตัวแทนพวกเรามา 5 ปีแล้ว ตอนนี้ก็สมควรส่งคืนเสียที" คมดาบที่ทะลุผ่านกายยังไม่เจ็บเท่าความจริงที่ได้ยินผ่านหู เปลวเพลิงที่โหมแรงยังไม่เท่าเพลิงแค้นที่ปะทุในอก ชีวิตนี้ข้าช่างโง่งม หากมีโอกาสอีกครั้งข้าจะไม่ยอมเป็นสตรีตัวแทนผู้ใด ราวสวรรค์เมตตา มอบกาลเวลาหวนคืน ยามที่เมิ่งหว่านชิงเปิดดวงตาขึ้นอีกครั้งกลับพบว่าตนเองยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนเถาฮวา ของตระกูลกู้ “นายท่าน อนุเสวี่ยกับคุณหนูเมิ่ง มาถึงแล้วขอรับ” เกิดใหม่ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทนของผู้ใด ความแค้นในชาติก่อนข้าจะทวงคืนกลับในชาตินี้ทั้งต้น ทั้งดอก!

더 보기

1화

บทนำ หวนคืน

「小野さん。小野さんの退職届は社長に受理されたんですが、社長……それが小野さんのだとは気づいていないみたいで。一言伝えておきましょうか?」

電話越しに告げられたその言葉に、小野佳奈(おの かな)はゆっくりと視線を落とした。「結構です。そのままにしておいて下さい」

「でも、小野さんは4年も秘書として社長のそばにいたんですから、小野さんを一番信頼していたはずです。本当によろしいんですか?」

人事担当者がしきりに引き留めようとするが、佳奈はただ静かに微笑むだけだった。

「世の中に、どうしても一緒にいなくてはならない人なんていませんから。それに、実家の両親の体調も気になるし、お見合いの準備も進んでいるんです。このまま問題がなければ、1ヶ月後には引き継ぎが終えられるかと。お手数おかけします」

通話を終えると、佳奈は淡々と荷物の整理を再開した。

3年間この家で暮らしたが、生活必需品以外の物はほとんどない。

次第に物が無くなっていく部屋を眺めていると、昔の記憶が波のように押し寄せた。

8年前、田舎出身のどこにでもいるような女子大生だった佳奈は、H大学で東都の資産家令嬢である中川胡桃(なかがわ くるみ)と親友になった。

育った環境は違ったが、二人はすぐに打ち解け、授業も食事も買い物も、いつも一緒だった。

そうして胡桃によって彼女の暮らす世界に連れ込まれた佳奈は、胡桃の兄である中川英樹(なかがわ ひでき)と出会い、恋をした。

だが、その想いを佳奈は心の中にひっそりとしまっていた。

大学卒業後、胡桃は海外へ留学に行き、佳奈は英樹の経営する会社に就職し、秘書として彼を見守り続けた。

ある日、英樹が何者かに薬を盛られる事件が起きた。

すぐさま救急車を呼ぼうとした佳奈だったが、理性を失った英樹に壁際まで押され、深く情熱的な口づけを受けたのだった。

翌朝目を覚ますと、窓辺でタバコを燻らす英樹の孤独そうな横顔があった。

気配を察して振り返った英樹が、低く呟く。

「俺のこと、好きか?」

とっさに否定しようとする佳奈に対し、英樹は冷静に続けた。

「俺と会うたびに顔を赤くし、俺の好みを全部覚えていて、卒業と同時に秘書に応募……

偶然だとは言わせないぞ」

彼の言葉を聞いた瞬間、佳奈の顔は真っ赤に染まった。それが羞恥心からくるものなのか、自責の念からなのかは定かではないが。

沈黙の中で、英樹が一枚のカードを佳奈に差し出す。

「昨夜は事故だったし、俺には想っている相手もいる。だから君の好意には応えられないし、責任も取れない。それと、胡桃から君は経済的にあまり余裕がないと聞いている。この中には、不自由なく暮らせる分の金額は入れてある。わかるだろ?何もかも忘れろ」

呆気に取られている佳奈の脳裏に、昨晩英樹がずっと口にしていた女性の名が蘇る。

高木真白(たかぎ ましろ)。

胡桃によれば、真白は英樹が一生忘れられない初恋の相手だという。

たとえ真白が海外へ飛び去り、男を取っ替え引っ替えしていると聞いても、英樹は真白を信じ続け、その帰りを待っているのだ。

そんな英樹を、胡桃はかつてこう言っていた。

「うちの男たちは感情ってものを忘れたんじゃないかってぐらい、冷酷そのものなのに、なんでお兄ちゃんだけあんな一途なんだろうね。真白さん以外は妥協だなんて言って、本当に馬鹿みたい」

佳奈は改めてその言葉を噛み締め、立ち上がろうとする英樹の背中に叫んだ。

「お金なんていりません。だから、お願いです。チャンスをくれませんか?もし高木さんが帰って来なかったら……いや、帰ってきたとしても、まだあなたが彼女のことを忘れられないというのであれば……私は、ここから立ち去りますから」

まっすぐな愛に圧倒されたのか、英樹は数秒沈黙してから「勝手にしろ」とだけ告げて立ち去った。

それ以来、佳奈は昼間は有能な秘書として、夜は体の関係を持って、英樹を支え続けた。

社長室や高級車の中、そして邸宅の広いリビング。二人の影は数えきれないほど重なり合った。

4年が過ぎた。しかし、未だに誰一人としてこの関係を知らないまま、佳奈はただその幸せに浸りきっていた。

英樹の誕生日の前夜、佳奈はサプライズを準備して彼の帰りを待っていた。

しかし日付が変わっても帰ってこなかった英樹のインスタに、残酷な一文が投稿される。

【最愛の人が戻ってくるなんて、最高の誕生日プレゼントだ】

一度もインスタを更新したことがなかった英樹なのに、そこには花火を背景に真白とキスをする写真が載せられていた。

写真を見た瞬間、佳奈の顔からは血の気が引き、息も絶え絶えになった。

最後の希望を胸に、震える手で英樹に電話をかける。

電話はつながったが、聞こえてきたのは真白の声だった。

「ねえ英樹、小野さんって誰?英樹への電話だと思うんだけど、ずっと黙ってるの」

間もなくして、英樹の冷徹な声がスピーカーから響いた。

「どうでもいいやつだ。無視していいから。おいで、もう少し一緒に寝よう」

その瞬間、佳奈は自分が離れなければいけないことを悟った。

荷物もまとめ終わったので、この家から去ろうと思った矢先、玄関先で偶然にも英樹に鉢合わせた。

英樹とは毎日のように肌を重ねていたため、この家で暮らしていたが、真白が帰ってきた今、ここに残ることはもう許されない。

荷物を抱えた佳奈をじっと見つめ、英樹は引き止めることなく尋ねた。「家は決まったのか?」

「はい。1ヶ月だけ貸してもらえるように話をつけておきましたので、以前のアパートに戻ります」

英樹は眉をひそめた。「1ヶ月?なぜ?」

理由を言おうとした佳奈だったが、英樹はそれを聞くこともなく、素っ気なく言った。「送っていく」

断ろうとしても、英樹の意志は固かった。

「雪も酷いし時間も遅い。それに、君が何かあったら胡桃が悲しむからな」

佳奈は結局、車に乗り込んだ。

以前はあんなに求め合った場所なのに、今では別世界のようだった。

ぬいぐるみが溢れ、可愛い柄のカバーがかけられているうえに、あちこちにお菓子まで用意されている……

あの英樹が、恋人のためにこんな環境を許すなんて、佳奈は信じがたかった。

佳奈の驚きを察したのか、英樹は短く言う。

「真白の好みだ」

佳奈は少し黙ってから、消え入るような声で答えた。

「帰ってきてよかったですね。社長が嬉しそうで……何よりです」

予想外の反応だったのか英樹は目を細め、黙り込んだ。

道半ば、真白が英樹に「雪だるまを作りたい」と電話をかけてきた。

路肩でブレーキをかける英樹の目が、助手席の佳奈を見ながら迷っていた。

英樹が何に躊躇っているのか佳奈には分かっていたので、自らドアに手をかける。

「社長、私はタクシーで帰りますから」

英樹は頷くと、荷物の運び出しを手伝った。

佳奈の手が滑り、箱が落ちた。街灯の下に散らばった中身を見て、英樹は硬直する。

英樹宛ての渡せなかったラブレターの束、英樹を隠し撮りしたであろう写真、それに英樹が捨てたものまで……

これらを見られたことにより、佳奈はパニックになりながらも、それらを大急ぎで箱の中に戻した。

「すみません」

その後英樹は一言も発さず、車に乗り込んで去って行った。

極寒の夜の雪の中、タクシーは一台も捕まらない。

箱を抱えて歩き始めた佳奈だったが、不注意なバイクに撥ねられ倒れ込んでしまった。

足からは出血し、地面が赤く染まっていく。

走り去ったバイクを追いかける気力もなく、激痛と冷気の中ただ呆然と座り込んでいた。

足を引きずりながら、数時間かけてようやくアパートに辿り着いた。

処置を済ませスマホを見ると、英樹からラインが来ていた。

【誰か一人に執着するのはやめた方がいい。男なんていくらでもいるんだ。一人の男で人生を無駄にするな】

佳奈はその一文を、何度も繰り返し読んだ。

夜が明けた頃、佳奈は外に出ると、箱ごとすべての思い出を燃やした。

心を焦がし続けてきた8年分の熱い想いは、真っ白な灰へと消えていく。

英樹、あなたの望み通りにしてあげるから。
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 하기

Magic Muffin
Magic Muffin
82บท นี่จบหรือยังคะ
2025-09-22 09:48:17
1
0
Kom Kom
Kom Kom
เนื้อเรื่องดี กระชับ ชวนติดตาม
2025-09-06 12:22:41
1
0
สุธินันท์ คำสุข
สุธินันท์ คำสุข
เนื้อเรื่องเข้มข้น น่าอ่านชวนให้ติดตาม
2025-08-13 11:47:18
2
0
Zxcvbnmm
Zxcvbnmm
อัพเดทจ้ารออยู่
2025-07-24 10:12:47
1
0
Zxcvbnmm
Zxcvbnmm
อัพเดทน้อยจังขออีกจ้า
2025-07-22 08:52:38
1
0
82 챕터
บทที่ 1.1 กลับบ้านเดิม
บทที่ 1.1กลับบ้านเดิมเมิ่งหว่านชิง มองดูภาพเบื้องหน้าที่ค่อย ๆ ชัดเจน แล้วแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง“เสวี่ยชิงเยี่ยนพาบุตรสาวกลับบ้านเดิม คารวะพี่ใหญ่ พี่สะใภ้”กลับบ้านเดิม นี่ไม่ใช่เหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนที่นางจะแต่งเข้าจวนตระกูลเกาหรืออย่างไร ริมฝีปากของเมิ่งหว่านชิงในวัยสิบสี่ปียกยิ้มกว้างดูเหมือนข้าจะย้อนเวลามาอย่างนั้นสินะหัวใจของนางเต้นระรัวความยินดีเอ่อล้นอยู่ในอก ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ชาตินี้ข้าไม่ขอเป็นสตรีตัวแทนผู้ใด ความแค้นในชาติก่อนข้าจะทวงคืนกลับทั้งต้น ทั้งดอก!หากแต่ไม่ทันได้รื้อฟื้นความทรงจำในอดีตเพิ่มเติมเสียงของสตรีเบื้องหน้าก็ดังขึ้น“ชิงเยี่ยน รีบลุกขึ้นเถิด เดินทางไกลเหนื่อยหรือไม่ เสี่ยวถิงยังไม่รีบรินน้ำชาให้น้องสามีข้าอีก โอ้ว! นี่คงเป็นชิงเอ๋อร์ของพวกเราใช่หรือไม่ งดงามแต่เยาว์วัยเหมือนเจ้าไม่มีผิด”เมิ่งหว่านชิงถูกพาดพิงถึงก็จดจำได้ในทันที สองสามีภรรยาตรงหน้านี้ก็คือ เสวี่ยเกาเยี่ยน และ จ้าวซูซิน ลุงและป้าสะใภ้ของนางนั่นเองหึ! ล้วนเป็นพวกหน้าซื่อใจคดในอดีตสองสามีภรรยาบ้านเสวี่ยคู่นี้แสร้งทำดี ตีสองหน้า จนมารดาของนางไว้วางใจนำสมบัติเก้ารุ่นของตระกูลเม
더 보기
บทที่ 1.2 กลับบ้านเดิม
บทที่ 1.2กลับบ้านเดิม“ครอบครัวเดียวกันอะไร น้องสามีเจ้าแต่งออกไปแล้วก็นับเป็นคนนอก อย่าได้มาคิดยุ่งเกี่ยวกับเงินทองในบ้านเชียว ไม่อย่างนั้นแม้แต่ที่ซุกหัวนอนพวกเราก็ไม่อนุญาตให้เจ้าอยู่”เสวี่ยชิงเยี่ยนได้ยินคำดูแคลนของจ้าวซูซินก็กำมือแน่น สองตาแดงก่ำ ตั้งแต่เล็กเพราะนางเป็นบุตรีของภรรยาเอก ส่วนพี่ชายเป็นบุตรชายของภรรยารอง ทำให้ไม่คุ้นเคยสนิทสนมกันอย่างที่พี่น้องควรจะเป็น แต่ที่ผ่านมานางก็มองอีกฝ่ายเป็นพี่ชายเสมอ แม้แต่ตำแหน่งขุนนางขั้นห้าของเขาในตอนนี้ก็เป็นนางที่ร้องขอสามีให้ทูลขอพระราชทานมาให้ ไม่คิดว่าสุดท้ายกลับได้รับผลตอบแทนเช่นนี้“ตามกฎหมายของต้าเซี่ยเล่มที่สามสิบสอง บทที่หก กล่าวว่าหากสามีตาย ไร้ญาติผู้ใหญ่ให้พึ่งพา ไร้บุตรชายให้พึ่งพิง สตรีต้องกลับคืนตระกูลเดิม สัดส่วนสมบัติและมรดกก็จะถูกจัดแบ่งอย่างเหมาะสมเท่าเทียมกับบุตรคนอื่น ๆ พี่สะใภ้เล่าเรียนในหอเฟยเซียนมาหลายปีเรื่องพวกนี้หลงลืมไปหมดแล้วหรือ”เสวี่ยชิงเยี่ยนในอดีตไม่เพียงเป็นบุตรีภรรยาเอกของท่านราชครู ยังนับเป็นสตรีอันดับหนึ่งที่ผู้คนยกย่อง ด้วยเพียบพร้อมทั้งศักดิ์ฐานะ มารยาท คุณธรรม และความรู้ หากไม่เพราะมีใจรักมั่
더 보기
บทที่ 1.3 กลับบ้านเดิม
บทที่ 1.3กลับบ้านเดิม“ใกล้ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ฮูหยินกับคุณหนูโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปรับอาหารที่ห้องครัว อวี้หรุนฝากดูแลฮูหยินกับคุณหนูด้วย”“อืม! ไม่ต้องห่วง ข้ารับรองว่าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องฮูหยินกับคุณหนูแน่นอน”อวี้หรุน สาวใช้ติดตามจากจวนแม่ทัพเมิ่งบอกด้วยน้ำเสียงเจือความขุ่นเคืองใจ เมื่อเช้านี้ตอนที่มาถึงจวนตระกูลเสวี่ย เพราะฮูหยินต้องการพบปะพี่น้องเป็นการส่วนตัว นางกับเจียงซินจึงรออยู่ที่ด้านนอก ไม่คาดคิดว่ากลับกลายเป็นเปิดโอกาสให้คนอื่นมารังแกนายทั้งสอง“ข้ากับชิงเอ๋อร์ไม่เป็นอะไร แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง”เสวี่ยชิงเยี่ยนสังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจของสาวใช้คนสนิท ก็คาดเดาความคิดนางได้ในทันที เพื่อไม่ให้นางไปก่อเรื่องใหญ่จึงพูดให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายลง เมิ่งหว่านชิงมองดูอวี้หรุนด้วยสายตารู้สึกผิดอยู่ในที แม้ว่าอวี้หรุนจะมีสถานะเป็นสาวใช้เช่นเดียวกับเจียงซิน ทว่าแท้จริงแล้วนางคือหนึ่งในทหารฝีมือดีของกองทัพตระกูลเมิ่ง เกิดและเติบโตในสนามรบ การต่อสู้ไม่เป็นสองรองใคร ทว่าข้อเสียของนางก็คือนิสัยมุทะลุยอมหักไม่ยอมงอ ยอมตายไม่ยอมถอย สุดท้ายก็ถูกเหลียงฮุ่ยหลินใช้จุดนี้มาเล่นงานแน่
더 보기
บทที่ 2.1 ทวงคืนสถานะ
บทที่ 2.1ทวงคืนสถานะเมิ่งหว่านชิงหยุดเท้าที่ริมสระบัว ก่อนจะทอดสายตามองไปยังศาลาแปดเหลี่ยมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในความทรงจำเดิมวันนี้ รุ่ยอ๋อง หรือ องค์ชายเก้าหยางเทียนอี้ น้องชายคนโปรดของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะมาที่จวนเสวี่ยเพื่อคุยเรื่องงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตกับเสวี่ยเกาเยี่ยน ริมฝีปากบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จดจ้องสายตาไปยังบุรุษวัยยี่สิบต้นๆ ผู้มีรูปร่างโดดเด่น ท่าทีสง่างาม แม้ไม่เคยหน้าแต่เมิ่งหว่านชิงก็คาดเดาได้ในทันทีจะว่าชายผู้นี้จะต้องเป็นรุ่ยอ๋องอย่างแน่นอน เท้าเล็กขยับเตรียมกระโจนลงสระบัว ทว่ากลับถูกอวี้หรุนสาวใช้ข้างกายจับแขนเอาไว้เสียก่อน“คุณหนูจะทำอะไรเจ้าคะ”“สั่งสอนคนที่รังแกท่านแม่ของข้าอย่างไรเล่า”พูดจบก็สลัดแขนจากสาวใช้กระโจนลงสระบัวในทันที โดยจงใจทิ้งตัวให้เสียงกระแทกน้ำดังก้องไปทั่วทั้งสวน เพื่อดึงสายตาของคนในศาลาข้างสระฝั่งตรงข้าม“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”อวี้หรุนขมวดคิ้วเล็ก นางจำได้ว่าคุณหนูของตนไม่เพียงเชี่ยวชาญการขี้ม้า ยิงธนู ฟันดาบ เรื่องว่ายน้ำนี้ก็ชำนาญไม่แพ้ผู้ใด เหตุใดตอนนี้จึงทำท่าราวกับจะจมน้ำเล่าหรือว่าคุณหนู... นางจะเป็นตะคริวไม่คิดให้มากความอวี้หรุนก
더 보기
บทที่ 2.2 ทวงคืนสถานะ
เมื่อครู่ท่านอ๋องกำลังยิ้มหรือ... เป็นไปได้อย่างไร“อ่อ... ที่แท้ก็เป็นการลงโทษตามกฎบ้านตระกูลเสวี่ยนี่เอง”“เจ้าค่ะ ท่านลุงบอกว่าท่านแม่ไม่เคารพผู้อาวุโส ลบหลู่ท่านป้าสะใภ้”“ผู้อาวุโส? หากลำดับดูแล้วมารดาของนางเป็นบุตรีในภรรยาเอกของท่านอาจารย์ ส่วนฮูหยินของท่านเป็นสะใภ้ของบุตรชายจากภรรยารอง ท่านเสวี่ยดูเหมือนท่านจะลำดับความอาวุโสผิดไปหน่อยนะ”“เป็นกระหม่อมที่เลอะเลือน ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”“พี่ชายกล่าวผิดแล้ว หากท่านแม่เป็นผู้อาวุโสของจวนทำไมท่านป้าสะใภ้ถึงได้จัดเรือนเล็กด้านหลังให้พวกเราพัก ไม่ใช่เรือนหลักด้านหน้าเล่าเจ้าคะ”“โอ้ว! ยังให้อยู่ที่เรือนเล็กด้านหลังด้วย กฎบ้านท่านเสวี่ยช่างเยี่ยมยอดจริงๆ”“ข้าเองก็คิดเหมือนพี่ชาย กฎบ้านเสวี่ยยอดเยี่ยมมากจริงๆ บางเรื่องก็ชวนให้ข้ารู้สึกสับสน”“รู้สึกสับสนอย่างนั้นหรือ”รุ่ยอ๋องเอ่ยถามเสียงสูง พลางหันมามองเด็กหญิงตรงหน้าในใจนึกอยากรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีละครฉากใดที่ต้องการแสดงให้เขาดูอีก“เจ้าค่ะ ตอนที่ข้ากับท่านแม่มาถึงท่านลุงใหญ่ถามถึงสินเดิมและสมบัติของตระกูลเมิ่งบอกว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แต่พอข้าบอกว่าตระกูลเมิ่งไม่มีทรัพย์มีเพียงหนี้สิ
더 보기
บทที่ 2.3 ทวงคืนสถานะ
 เกิดอะไรขึ้นกับรุ่ยอ๋องกันแน่ เหตุใดตอนนั้นเขาจึงได้พลัดตกเขาตายเมิ่งหว่านชิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ในเรือนหลักขมวดคิ้วคิดพิจารณาถึงเหตุการณ์ในอดีตอย่างละเอียด หากแต่ตัวนางเป็นเพียงสตรีในห้องหอที่ถูกส่งไปอยู่ในเรือนหลังจวน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือปัจจุบันก็รู้เรื่องราวของอ๋องรุ่ยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงไม่สามารถวิเคราะห์ได้ว่า ผู้ใดหมายตาชีวิตอันดับค่าของเขาทว่าเห็นแก่ที่วันนี้เขายอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางและท่านแม่ วันหน้านางจะต้องหาทางช่วยเหลือเขาเป็ยการตอบแทนอย่างแน่นอน เพียงแต่วันนี้นางต้องตอบแทนท่านป้าสะใภ้ของนางเสียก่อน“มีใครอยู่ข้างนอก ไปแจ้งที่เรือนรองบอกกับท่านลุงและท่านป้าสะใภ้ว่า ท่านแม่ของข้าต้องการพบ”เสวี่ยชิงเยี่ยนได้ยินคำพูดของบุตรสาวก็ขมวดคิ้วส่งสายตาเป็นกังวล“ชิงเอ๋อร์ เจ้าเรียกท่านป้าสะใภ้มาทำไมกัน”“ไม่เคารพผู้อาวุโส ตามกฎบ้านไม่ใช่ว่าต้องลงโทษหรือเจ้าคะ”“ลงโทษ! แม่ว่าพวกเราต่างคนต่างอยู่อย่างสงบเถิดนะ”จะอย่างไรอี
더 보기
บทที่ 2.4 ทวงคืนสถานะ
 “มารดาเจ้ารังแกมารดาข้าโดยไร้เหตุผล ทำไมข้าจะพูดไม่ได้”เมิ่งหว่านชิงกล่าวยังไม่ทันจบประโยค เสวี่ยซูเหวินที่ใจเต็มไปด้วยโทสะก็พูดแทรกขึ้นมา เสวี่ยชิงเยี่ยนเห็นว่าเรื่องราวกำลังจะบานปลายจึงคิดจะอธิบายชี้แจงให้กับหลานชายเข้าใจ ทว่ากลับถูกเมิ่งหว่านชิงแตะแขน ส่งสายตาห้ามปรามเสียก่อน“ท่านป้าไม่เคารพผู้อาวุโส นับว่าทำผิดกฎบ้าน ลงโทษให้คุกเข่าที่หอบรรพชนสามวัน สวดมนต์สร้างกุศลด้วยการกินข้าววันละมื้อ เพื่อสำนึกผิด! ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นกฏของบ้านที่ท่านลุงใหญ่บอกเอง เหตุใดพี่ชายจึงได้กล่าวว่านี่เป็นการรังแกกันเล่า”“หุบปาก! ก็แค่ลูกของทหารชายแดนไร้ค่าที่ตายไปแล้ว กล้าดีอย่างไรมาพูดกับข้าแบบนี้”ได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าพูดจาลบหลู่บิดาสีหน้านิ่งสงบของเมิ่งหว่านชิงก็เปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจัง สายตาดุดัน เอ่ยเสียงแข็งกร้าวในทันที“ทหารชายแดนไร้ค่า อย่างนั้นหรือ”
더 보기
บทที่ 3.1 ปกป้องขาทองคำ
 “คุณหนู ดึกแล้วท่านยังไม่เข้านอนอีกหรือเจ้าคะ”“ท่านแม่หลับหรือยัง”“หลังจากจุดธูปหอมที่คุณหนูมอบให้ ไม่ถึงหนึ่งเค่อฮูหยินก็หลับแล้วเจ้าค่ะ”เมิ่งหว่านชิงพยักหน้ารับคำรายงานของอวี้หรุน ธูปหอมที่นางให้คนจุดนั้นมีฤทธิ์ช่วยให้ผ่อนคลาย ท่านแม่ของนางหลายวันมานี้พบเจอเรื่องราวมามาก หากไม่ให้นอนพักผ่อนดีๆ เกรงว่าอาจจะล้มป่วยได้เมื่อคิดถึงมารดาเมิ่งหว่านชิงก็อดที่จะรู้สึกกังวลใจในเรื่องความใจอ่อน มีเมตตา และขาดความเด็ดขาดของมารดาไม่ได้ แน่นอนว่านิสัยเช่นนี้ของมารดาเป็นคุณสมบัติแบบอย่างสตรีที่ดีงามของต้าเซี่ย เพียงแต่กับคนต่ำช้าเหล่านี้ ความใจดี มีเมตตาของมารดานับเป็นจุดอ่อนร้ายแรงที่พวกเขานำมาเล่นงานในภายหลังในโลกที่แสนโหดร้ายใบนี้ มีเพียงผู้ที่รู้จักโต้กลับอย่างเสมอภาคกันเท่านั้น จึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้หากแต่เวลานี้เรื่อง
더 보기
บทที่ 3.2 ปกป้องขาทองคำ
 เมิ่งหว่านชิงพามารดานั่งรถม้าเดินทางไปวังรุ่ยอ๋อง ทว่าเมื่อมาถึงทหารยามที่ประตูหน้ากลับออกมาขัดขวาง ไม่ให้แม้แต่เท้าของนางก้าวลงจากรถม้า“ขออภัยคุณหนู ไม่ทราบว่ามีเทียบเชิญหรือไม่”แม้ว่าท่าทีจะขึงขัง แต่คำพูดยังมีความนอบน้อมอยู่ถึงสามส่วน เมิ่งหว่านชิงแต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจมาสร้างความยากลำบากให้ผู้อื่น ดังนั้นจึงไม่คิดทำเรื่องให้วุ่นวายตอบกลับทหารยามหน้าประตูด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ข้าไม่มีเทียบเชิญ แต่มีสิ่งนี้ไม่ทราบว่าสามารถใช้แทนกันได้หรือไม่”พูดจบเมิ่งหว่านชิงก็หยิบป้ายประจำตัวของรุ่ยอ๋องออกมาแสดง บรรดาทหารยามหน้าประตูรีบถอยหลังทรุดตัวลงคุกเข่า ประสานมือแสดงความเคารพในทันที“ไม่ต้องวุ่นวาย หลบทางให้ข้าก็พอ”“ขออภัยคุณหนู แต่ว่าตอนนี้ท่านอ๋องไม่อยู่ที่วังขอรับ”“ข้าแค่ผ่านทางมาขอแวะดื
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status