บทที่ 8-1 เจ้าร้องข้ารับ

ทุกคนต่างหันขวับมามองที่จินซินเป็นตาเดียว พวกชาวบ้านที่ยืนอยู่ต่างจำนางได้ นางคือหญิงสาวฉาวโฉ่ที่มีเรื่องตบตีกับผู้คนไปทั่ว หากใครทำให้นางไม่พอใจนางก็จะด่าทออย่างไม่ไว้หน้า แล้วยังชอบรังแกคนที่ต่ำต้อยกว่าอีกด้วย

แล้วเหตุใดวันนี้จึงมาออกหน้าช่วยคนได้เล่า หรือทำชั่วจนเบื่อแล้วเลยอยากทำความดีบ้าง

จินซินไม่ได้สนใจสายตาใคร่รู้ของเหล่าชาวบ้านเลยแม้แต่น้อย นางเอาแต่จ้องชายหนุ่มหน้าบากตาเขม็ง อีกทั้งยังให้อาซีและอาหลิงไปช่วยประคองสองพ่อลูกไปยืนหลบที่ด้านข้างอีกด้วย

ชายหน้าบากที่เห็นว่าวันนี้มีสตรีน้อยโผล่หน้าเข้ามายุ่งเกี่ยวก็เริ่มสนใจขึ้นมา เขาเดินเข้ามาหานางหมายจะลวนลาม ทว่าหยางซานก็ตรงเข้ามากันตัวนางเอาไว้เสียก่อน เขาเหยียดยิ้มดูชั่วร้ายแล้วจ้องนางอยู่เช่นนั้น

"แม่นางน้อย คนต่ำต้อยพวกนี้ติดหนี้ข้าสามร้อยตำลึง"

"ข้าให้ห้าร้อยตำลึง รับเงินแล้วแล้วก็ไสหัวไปซะ"

จินซินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ชายหน้าบากร้องว่าอู้หูในใจไม่คิดเลยว่าในใต้หล้านี้จะมีคนโง่ออกหน้ามาใช้หนี้แทนคนอื่นแบบนี้ด้วย

หยางซานที่ได้ยินก็หันมามองจินซินแวบหนึ่ง

"คุณหนู เงินนั่น"

"ข้าอยากช่วยคน ไม่ได้สนใจว่าจะต้องจ่ายเท่าใด เงินทองเป็นของนอกกาย ชีวิตคนย่อมสำคัญกว่า"

กล่าวจบนางก็บอกให้ชายหน้าบากเอาสัญญากู้ยืมเงินฉบับเก่ามาทำลายต่อหน้าผู้คน และทำสัญญาการคืนเงินเป็นลายลักษณ์อักษรทั้งสองฝ่าย จากนั้นก็มอบเงินให้ฝ่ายตรงข้ามไปและรับสัญญาการคืนเงินมาเก็บเอาไว้ เดิมทีคิดว่าทำเช่นนี้แล้วเรื่องจะจบ แต่ชายหน้าบากกลับเล่นตุกติกบอกว่าจะต้องไปเอาเอกสารอีกฉบับที่เจ้านายเสียก่อน อีกทั้งยังไม่ยอมประทับลายนิ้วมือ แล้วยังหน้าด้านขอเอาเงินไปก่อนอีกด้วย จินซินส่งเสียงเหอะในลำคอ นางย่อมไม่โง่และไม่มีทางมอบเงินให้ก่อนเด็ดขาด

ไม่เพียงเท่านั้นอันธพาลผู้นี้ยังเอ่ยวาจาแทะโลมนางไม่หยุดอีกด้วย

"น้องสาวร่ำรวยเช่นนี้มิสู้ไปเป็นเมียพี่ชายดีหรือไม่ พี่ชายน่ะชอบผู้หญิงอย่างเจ้ามากเลย"

หยางซานเมื่อได้ยินก็เขม้นมองชายผู้นั้นด้วยดวงตาคมกริบ ชายหน้าบากเห็นว่าหยางซานมองตนอย่างเอาเรื่องจึงยื่นมือมาผลักอกทันที

"มองหน้าข้าทำไม ไอ้หน้าอ่อน โธ่ๆ ดูจากสภาพของเจ้าแล้วคงเป็นบ่าวรับใช้ของแม่นางผู้นี้สินะ เป็นบ่าวไม่อยู่ส่วนบ่าว แต่กลับเสนอหน้ามาหาเรื่องข้า เจ้าจำหน้าข้าเอาไว้ อีกไม่นานหากข้าได้เป็นสามีของเจ้านายเจ้าเมื่อใด ข้าก็นับว่าเป็นเจ้านายอีกคนของเจ้า โอ๊ะ!"

ชายหน้าบากยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค ก็รู้สึกว่าเจ็บร้าวไปทั้งกราม โลหิตสดๆ ไหลทะลักออกมาจากปากเขาไม่หยุด

จินซินหันขวับมามองหยางซานคราหนึ่ง พบว่ายามนี้เขากำลังยื่นมือไปบีบกรามชายผู้นั้นอย่างแรงจนกรามหัก ชายหน้าบากอ้าปากพูดไม่ได้ จะร้องก็ไม่มีเสียง ทำได้เพียงลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่พื้น

ดวงตาของหยางซานฉายแววเหี้ยมโหดไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

"อาซาน"

"คนผู้นี้พูดไม่ดีกับคุณหนู บ่าวย่อมต้องสั่งสอนให้หลาบจำขอรับ"

ยามสนทนากับนางน้ำเสียงของชายหนุ่มช่างละมุนละไมยิ่งนัก ผิดจากเมื่อครู่ที่เพิ่งจะหักกรามคนไป นางไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อน จึงค่อนข้างแปลกใจเป็นอย่างมาก

ด้านอันธพาลพวกนั้นเมื่อเห็นว่าหัวหน้าของตนถูกทำร้าย จึงกรูกันเข้ามาลงมือทุบตีหยางซานทันที แต่หยางซานมีหรือจะกลัว เขาก็มีวรยุทธ์อยู่พอตัว

ห้ารุมหนึ่ง จินซินมองดูหยางซานที่ถูกล้อมเอาไว้ตรงกลางด้วยแววตาที่สั่นไหว ผู้คนที่มุงดูต่างพากันถอยห่างออกไปเพราะเกรงว่าจะได้รับลูกหลงไปด้วย

"คุณหนู พี่อาซานน่าจะแย่แล้วเจ้าค่ะ"

อาซีพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ จินซินมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะหันมองไปโดยรอบ ดวงตาของนางมองเห็นท่อนไม้ขนาดเหมาะมืออันหนี่งที่วางอยู่ไม่ไกล หญิงสาวรีบคว้ามันขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปและใช้ท่อนไม้ฟาดอันธพาลอย่างไม่เกรงกลัว

ชาติก่อนนางเคยต่อยตีกับพวกอันพาลนักเลงที่โรงพนันมาแล้ว แค่คนพวกนี้จะนับเป็นตัวอะไร

หยางซานหันมามองจินซินด้วยความเป็นห่วง เขาเพียงเสียสมาธิไปชั่วขณะ ก็ถูกฝ่ายตรงข้ามซัดหมัดเข้าใส่ใบหน้าจนปวดหนึบ

"อาซาน ระวัง!"

จินซินรีบเข้ามาช่วยหยางซานและฟาดท่อนไม้เข้าใส่อันธพาลพวกนั้นจนล้มลงไปกับพื้น เหตุการณ์เริ่มชุลมุนวุ่นวายจนยากจะควบคุม

"หยุดเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าทำอะไรกัน!”

เสียงทรงอำนาจตวาดดังขึ้น ทุกคนจึงหยุดชะงัก จินซินหันไปมองตามเสียงก่อนจะพบว่าเป็นลู่จื่อเซวีียนนั่นเอง

ลู่จื่อเซวียนที่เห็นจินซินอยู่ในสภาพทุลักทุเลผมเผ้ายุ่งเหยิงก็แทบอ้าปากค้าง

บัดซบ เขาว่าเแล้ว ไปไหว้พระอะไรกัน คนไหว้พระเขามีสภาพเช่นนี้หรือ!

ด้านหยางซานก็รีบเข้ามาดูอาการของจินซินทันที

"คุณหนู บาดเจ็บหรือไม่ขอรับ"

"ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าเล่า ให้ตายเถอะ หน้าเจ้า!”

"บ่าวไม่เจ็บหรอกขอรับ"

เขาตอบนางด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเป็นใย แววตาที่มองนางก็ร้อนรนไม่น้อย

ลู่จื่อเซวียนกระโดดลงมาจากหลังม้า ก่อนจะตรงเข้ามาจัดการสะสางเรื่องราวทั้งหมด เมื่อสอบถามจนได้ความแล้ว เขาก็จับพวกอันธพาลเหล่านั้นไปสอบสวนโดยด่วน ก่อนไปยังหันมามองจินซินและหยางซานสลับไปมา

"พวกเจ้าสองคนกลับจวนเดี๋ยวนี้!"

จินซินยกมือขึ้นมาเกาศีรษะตนเอง ส่วนหยางซานก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

“แม่นางท่านนี้ ข้าขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ เจ้าค่ะ"

หญิงสาวนางนั้นเข้ามาคุกเข่าขอบคุณจินซินด้วยความตื้นตันใจ จินซินรีบประคองให้นางลุกขึ้น เมื่อสอบถามก็ได้ความว่าสตรีนางนี้มีนามว่าเสิ่นหลี ที่บ้านทำอาชีพเปิดร้านสมุนไพร แต่ก่อนร้านค้าก็ขายดีมีกำไร แต่เมื่อไม่นานมานี้บิดาของนางเกิดล้มป่วยอาการไม่ค่อยดีจึงต้องหยุดกิจการแล้วต้องรักษาอาการป่วยมานานหลายเดือนจนเงินแทบหมดเกลี้ยงนางจึงจำเป็นต้องกู้เงินมารักษาบิดา