บทที่ 8-2 เจ้าร้องข้ารับ

"พวกข้าสองพ่อลูกติดหนี้บุญคุณท่าน ต่อไปหากท่านจะให้พวกเราเป็นวัวเป็นม้าคอยรับใช้พวกเราก็ยินดีเจ้าค่ะ เมื่อท่านช่วยใช้หนี้แทน เช่นนั้นเรือนหลังนี้ก็เป็นของท่านแล้ว ขอเพียงให้พวกเราได้อยู่ต่ออีกสักระยะ ตั้งตัวได้เมื่อใดพวกเราจะรีบย้ายออกทันที"

จินซินเงยหน้ามองร้านยาสมุนไพรตระกูลเสิ่นครู่หนึ่ง ก่อนจะเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ

"อาหลี เจ้าพอจะมีความรู้เรื่องสมุนไพร ใช่หรือไม่”

“ก็มีบ้างเจ้าค่ะ"

"ดียิ่งนัก ข้าอยากจะเปิดกิจการร้านสมุนไพรอยู่พอดี ได้เจ้ามาช่วยอีกแรงก็ยิ่งดี พวกเจ้าไม่ต้องย้ายออก เคยอยู่ที่นี่เช่นไรก็อยู่ต่อไปเถอะ คอยช่วยข้าทำกำไรเข้าร้านก็พอ ข้าจะจ่ายเงินเดือนให้พวกเจ้าทุกเดือน"

เสิ่นหลีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจมากหันไปยิ้มกว้างให้บิดาตน แล้วหันมาเอ่ยกับจินซินว่า

"ท่านพูดจริงหรือ"

"จริงสิ”

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนู ต่อไปนี้ข้าคือคนของท่าน ข้าจะภักดีและช่วยท่านอย่างสุดความสามารถ"

“เอาเถิด หากพวกเจ้าตั้งใจทำงานข้าไม่มีทางทำแย่ๆ อย่างแน่นอน เสิ่นหลี เจ้าวางใจได้ ในเมื่อเจ้าเป็นคนของข้าแล้วข้าก็จะคุ้มครองเจ้าเอง เจ้านำเงินนี่พาบิดาเจ้าไปหาหมอก่อน หากขาดเหลือสิ่งใดก็ไปแจ้งข้าที่จวนตระกูลลู่ได้เลย ลืมแนะนำตนเอง ข้าชื่อจินซิน เจ้าเรียกข้าว่าคุณหนูจินก็ได้”

เสิ่นหลีพยักหน้ารับคำอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“คุณหนู เช่นนี้จะดีหรือเจ้าคะ เงินนี่….”

"รับไว้เถอะ ไม่พอก็มาบอกข้าได้ สิ่งที่ข้ามีมากที่สุดก็เงินนี่ล่ะ"

จินซินขยิบตาให้เสิ่นหลีพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เสิ่นหลียิ้มตอบทั้งน้ำตา ก่อนจะรับเงินนั้นเอาไว้และรีบพาบิดาไปหาหมอด้วยความปิติยินดี

เมื่อจัดการเรื่องของเสิ่นหลีเสร็จแล้ว จินซินจึงรีบเข้ามาถามอาการของหยางซาน

"เจ้าเจ็บหรือไม่"

หยางซานไม่ตอบ แต่ร่างกายซวนเซยืนไม่มั่นคงจนจินซินต้องเข้ามาช่วยประคองเขาเอาไว้ ชายหนุ่มซบหน้าที่หัวไหล่ของนางอย่างอ่อนแรง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายนางทำให้ใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด

"อาซาน"

"บ่าวเจ็บไปทั้งตัวเลยขอรับ"

จินซินที่ได้ยินอย่างนั้นก็เอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย

“เมื่อครู่เจ้ายังดีดีอยู่เลยมิใช่หรือ”

“อยู่ๆ ก็ระบมขึ้นมาขอรับ แค่กแค่ก เหมือนอาการบาดเจ็บจากภายในจะไม่น้อยเลย”

กล่าวจบเขาก็ถ่มเลือดออกมาจากปาก ทำเอาจินซินตกใจมาก รีบพาหยางซานไปที่โรงหมอทันที เมื่อตรวจแล้วพบว่าเขาปลอดภัยดีนางจึงวางใจลงได้ และรีบพาเขาขึ้นรถม้ากลับจวนตระกูลลู่อย่างรวดเร็ว ครั้งนี้นางให้อาซีขับรถม้าแทน อาซีแม้จะเป็นสตรีแต่ก็ทำได้ทุกอย่างไม่แพ้บุรุษเลย

"เจ้าไหวหรือไม่”

ในขณะที่นั่งอยู่ในรถม้าหยางซานก็เอาแต่ซบไหล่นางไม่หยุด นางจึงเอ่ยถามเขาอย่างห่วงใย

“คุณหนู บ่าวไม่มีแรงเลยขอรับ แค่กแค่ก เหมือนว่าอาการป่วยคราวก่อนจะกำเริบ"

เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง จินซินที่ได้ยินก็เริ่มใจไม่ดีขึ้นมาแล้ว

"เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปพักก่อน ส่วนลู่จื่อเซวียนเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไปอธิบายให้เขาฟังเอง อย่างมากเขาก็แค่ตำหนิข้านิดๆ หน่อยๆ"

"ไม่ได้ขอรับ บ่าวเป็นคนก่อเรื่องจะให้คุณหนูมาออกหน้าแทนได้อย่างไร"

เมื่อได้ยินว่านางจะไปหาลู่จื่อเซวียนอีกแล้วหยางซานก็เริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมา กว่าเขาจะหาทางออดอ้อนนางได้ไม่ง่ายเลย แม้จะรู้ว่าตนเองทำเกินหน้าที่ของบ่าว แต่เขาไม่อาจห้ามใจได้จริงๆ เขาอยากใกล้ชิดสนิทสนมกับนาง

จินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยอย่างเป็นกังวล

“แต่ว่า"

"แค่กแค่ก คุณหนูจำได้หรือไม่ ที่บ่าวเคยบอกว่านายท่านมาเข้าฝันให้บ่าวปกป้องคุณหนู หากว่าบ่าวไม่ทำตามที่รับปาก เช่นนี้แล้วจะสู้หน้านายท่านได้อย่างไรกันขอรับ"

“ช่างเถิดๆ ถึงจวนตระกูลลู่แล้ว ข้าจะพาเจ้าไปพักก่อน"

จินซินค่อยๆ พาหยางซานลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง เมื่อลงมาถึงก็ต้องชะงักเมื่อพบว่ายามนี้ลู่จื่อเซวีียนกำลังยืนเอามือไพล่หลังรอพวกนางอยู่ แววตาที่มองมาก็เย็นชาเป็นอย่างมาก

"กลับกันมาได้เสียทีนะ"

"ลูกพี่ลู่ บ่าวของข้าได้รับบาดเจ็บหนัก ท่านอย่าได้ลงโทษเขาเลย"

"ขอซื่อจื่ออย่าได้กล่าวโทษคุณหนูของบ่าวเลยขอรับ"

ลู่จื่อเซวียนส่งเสียงเหอะในลำคอ ช่างเป็นนายเป็นบ่าวที่รู้ใจกันเสียเหลือเกิน คนหนึ่งร้องอีกคนหนึ่งก็รีบรับทันที

"ยามที่ก่อเรื่องพวกเจ้าไม่คิด หากวันนี้ข้าไปไม่ทันจะเกิดเรื่องใดขึ้น พวกเจ้ามิตายอยู่ใต้ฝ่าเท้าพวกมันหรือ!"

“ข้าเพียงช่วยคน ช่วยคนก็ผิดหรือ หรือว่าจะทนเห็นคนลำบากถูกรังแก ข้ารู้ว่าข้าชอบก่อเรื่อง แต่ครั้งนี้ข้าทำเพราะช่วยคน เช่นนั้นข้าไม่ผิด เรื่องนี้ข้าไม่ขอโทษ"

ลู่จื่อเซวียนถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้าแทบจะกุมขมับ ก่อนหน้านี้เขารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว อีกทั้งยังสั่งลงโทษคนพวกนั้นอย่างหนักและให้มันคืนสัญญาเงินกู้แต่โดยดี แต่ที่เขาโมโหคือไม่คิดว่านางจะใจกล้าไม่กลัวตายเช่นนี้

"เอาเถอะ เรื่องนี้ข้าจะไม่บอกท่านพ่อและท่านแม่ก็แล้วกัน ต่อไปพวกเจ้าอย่าได้ทำเช่นนี้อีก ส่วนนี่ของเจ้ารับไป"

เขายื่นสัญญาการคืนเงินที่มีการประทับลายนิ้วมือส่งมาตรงหน้านาง จินซินรับมาอ่านดูก่อนจะเงยหน้ามามองเขา

“นี่คือ”

“อ่านไม่ออกหรือ อันธพาลนั่นยอมลงลายมือประทับตราแล้ว ส่วนเจ้าก็ประทับตราลายมือตรงชื่อของเจ้า เท่านี้ก็จบแล้ว ที่ข้าช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ไม่ใช่เพราะเห็นดีเห็นงามไปด้วย แต่ข้าทำเพราะความถูกต้อง”

พูดจบชายหนุ่มก็เดินจากไปทันนที จินซินแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะพาหยางซานเดินกลับเรือนพักไป ลู่จื่อเซวียนที่แอบไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ก็ทอดสายตามองไปที่คนทั้งสอง ก่อนจะย่นหว่างคิ้ว

หยางซานผู้นี้ได้ยินว่าหักกรามหัวหน้าอันธพาลอย่างเหี้ยมโหด แต่ยามอยู่กับจินซินกลับเชื่องเหมือนกับแมวบ้านตัวหนึ่ง ดูแล้วความคิดความอ่านของบ่าวผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงสั่งให้คนจับตาดูหยางซานเอาไว้ให้ดี