로그인ใครมันจะคาดว่าเกิดใหม่ทั้งทีนางจะได้สามีทันทีเช่นนี้ แต่เพราะนางเป็นสตรียุคใหม่ก็เพียงเสียตัวมิใช่หรือไรจะกะไรนัหนาจบแล้วก็ให้มันแล้วกันไปสิ! แต่ถึงจะคิดเช่นนั้นนางกลับสลัดบุรุษหน้าทนหมื่นราคะมิได้!!!
더 보기「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
“เฮ้ย!?”ปองรักอุทานลั่น และสะดุ้งเฮือกสุดตัว หญิงสาวหันขวับไปมองรอบห้องโดยอัตโนมัติ ทว่าทุกชีวิตที่ยืนอยู่ในห้อง บิดา พี่ชาย แม่บ้าน ยังคงดำเนินบทสนทนาของตนเองต่อไปโดยไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ได้ยินเสียงของตนกับเสียงลึกลับไร้ที่มาที่ไปซึ่งหมายความว่าไม่มีใครรับรู้การมีอยู่ของเธอเลยแม้แต่คนเดียว...‘ไม่ต้องตกใจ’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใกล้แต่ก็ไกล คล้ายมาจากทุกทิศทางพร้อมกัน‘ร่างของเจ้าในโลกใบนี้ตายไปแล้ว ไม่อาจกลับคืนได้อีก ต่อจากนี้ เจ้าจำต้องไปอาศัยอยู่ในร่างของผู้ที่มีชะตาถึงฆาตในอีกโลกหนึ่งแทน’“เดี๋ยวก่อนนะคะ!” ปองรักรีบสวนกลับทันที น้ำเสียงสั่นแต่ชัดถ้อยชัดคำ“คุณช่วยอธิบายให้มันเป็นภาษาคนหน่อยได้ไหม ร่างนี้ตายแล้วคืออะไร อีกโลกหนึ่งคืออะไร แล้วที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้คืออะไรกันแน่!”หญิงสาวสูดหายใจลึก พยายามกดความตื่นตระหนกที่กำลังไหลบ่าราวกับเขื่อนแตก “แล้วอะไรคือฉันตายแล้ว ในเมื่อฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้...”คำถามสุดท้ายหลุดออกมาเบาราวกับกระซิบ แต่กลับหนักหน่วงจนหัวใจเธอสั่นไหว‘ใช่เจ้าตายแล้วคือเรื่องจริง’คำตอบนั้นเหมือนค้อนหนักฟาดลงกลางอกของปองรักจนหญิงสาวถึงกับนิ่งงันไปครู่หนึ
ตอนที่ 1 ||สวรรค์มันชดเชยหรือรังแกเจ็ดวันต่อมา…ที่หน้าเมรุวัดดังแห่งหนึ่งในตัวจังหวัดเชียงใหม่ เวลาใกล้ห้าโมงเย็น แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลอดผ่านยอดไม้เป็นริ้วสีส้มหม่น คลันสีเทาขุ่นจากปล่องเมรุลอยเอื่อยเหนือหลังคา ราวกับสายหมอกเศร้าที่ไม่ยอมสลายไปกับลมเย็นปลายฤดูสองบุรุษต่างวัยยืนเคียงกันอยู่ไม่ห่างจากเมรุนัก คนหนึ่งอยู่ในวัยชรา รูปร่างยังสง่าตามแบบนายทหารที่ผ่านสนามชีวิตมาอย่างโชกโชนอีกคนเป็นชายหนุ่มในชุดสีดำทรงผมตัดสั้น ใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาแดงก่ำ ร่องรอยของการร้องไห้ยังคงติดค้างอยู่ในแววตานั้นครอบครัว เกิดผลชนะ บัดนี้เหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น สิบปีก่อน ภรรยาและมารดาของบ้านจากไป สิบปีต่อมา ลูกสาวและน้องสาวเพียงคนเดียวก็มาจากไปอีกคน...“ไม่น่าเลย…”เสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของสารวัตรหนุ่ม เขาไม่รู้ว่าตัวเองพูดกับใคร หรือเพียงแค่ต้องการระบายความอัดอั้นที่แน่นอก ดวงตายังคงจับจ้องไปยังควันที่ลอยขึ้นจากปล่องเมรุ ราวกับหวังว่าหากมองนานพอ สิ่งที่สูญเสียไปจะย้อนกลับมา“กลับกันเถอะเป้” เสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึมของนายพลทหารระดับสูงดังขึ้นซึ่งมันเต็มไปด้วยความขมขื่นอย่างไม่อา
บทนำ ปลายฤดูหนาวของปีนี้ชวนให้สับสนอย่างประหลาดท้องฟ้าครึ้มเหมือนจะเย็น แต่ลมที่พัดผ่านกลับอุ่นจนรู้สึกเหนียวตัว เหงื่อซึมตามไรผมตั้งแต่ยังไม่ก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย แดดอ่อน ๆ ยามบ่ายคล้ายลังเลว่าจะเป็นฤดูร้อน หรือจะยอมถอยให้ฤดูหนาวเข้ามาทำหน้าที่ของมันอย่างที่ควรจะเป็นปองรัก เกิดผลชนะ สะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าคู่ใจ เดินออกจากอาคารเรียนด้วยจังหวะไม่รีบร้อน หญิงสาววัยยี่สิบปี นักศึกษาชั้นปีที่สี่ คณะบริหารธุรกิจ สาขาบริหารต่างประเทศ ใบหน้ากลม แก้มอิ่ม และดวงตาที่มักเป็นประกายยามพูดถึงสิ่งที่รัก ขณะนี้เธอกำลังคิดถึงเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือเตียงนุ่มในคอนโด กับกองหนังสือที่รอให้นอนอ่านจนดึกหลังเลิกเรียน เธอจึงมักชอบตรงดิ่งกลับคอนโดทันที คอนโดขนาดกลางไม่หรูหราแต่สะดวกสบาย ที่บิดากับพี่ชายช่วยกันซื้อไว้ให้ตั้งแต่เธอขึ้นปีหนึ่ง เพื่อไม่ต้องลำบากเดินทางไกลทุกวัน ปองรักขึ้นรถสองแถวสายประจำ นั่งมองวิวข้างทางที่คุ้นตาจนแทบจำได้ทุกหลุมบ่อ ทุกป้ายร้านค้าเมื่อรถสองแถวชะลอจอดตรงปากซอย สายตาของหญิงสาวก็พลันสะดุดเข้ากับตลาดนัดขนาดใหญ่ที่ตั้งขวางทางสายตาอยู่ตรงนั้นตลาดนัดเย็นที่คึกคัก เสียงพ่อค้าแม่ค


![ขย่มรัก ขย่มบัลลังก์ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


