บทที่ 7 พบเจออันธพาล

จินซินคร้านจะสนใจคำนินทาเหล่านั้น นางจึงแสร้งทำเป็นลมพัดผ่านหูไปแค่นั้น อีกอย่างวันนี้นางตั้งใจมาทำบุญ ไม่ได้อยากมาทะเลาะกับผู้ใด อีกทั้งคำพูดเหล่านั้นหากจะกล่าวแล้วก็เป็นความจริง ชื่อเสียงของนางย่ำแย่แล้วจะโทษผู้ใดได้เล่า นางทำตนเองทั้งนั้น เช่นนี้แล้วก็ปล่อยวางเสียแล้วใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดีก็พอ

เมื่อจินซินเข้ามาในอารามบัวเขียวแล้วก็มอบเงินทำบุญค่าน้ำมันตะเกียงไปหลายตำลึง นางจุดธูปปักลงบนกระถาง พร้อมกับนั่งหลับตาพนมมือเพื่อขอพรอยู่ในใจเงียบๆ

ขอให้ชาตินี้ทุกคนที่อยู่รอบกายข้าแคล้วคลาดปลอดภัย ขอให้้ข้ามีสติตื่นรู้อยู่ทุกเวลา ขอให้ชีวิตของข้าราบรื่นไร้คลื่นลม

สายลมพัดโชยจากด้านนอกพัดเข้ามาปะทะกับใบหน้าของนางวูบหนึ่งจนรู้สึกหนาวสะท้าน ในขณะที่นางกำลังหลับตาอยู่นั้น ในหัวก็ปรากฏภาพของเรื่องราวในชาติก่อน

"เจ้าจะเข้าวังหลวงไปคัดเลือกเป็นพระสนมอย่างนั้นหรือ เพราะเหตุใด"

ลู่จื่อเซวียนเอ่ยถามจินซินอย่างเคร่งเครียด เขาไม่เชื่อว่านางจะกล้ามีความคิดเช่นนี้หากไม่มีคนคอยชี้แนะ คนของเขาบอกว่าระยะนี้นางมักติดต่อกับฉินหงเย่ทั้งยังไปดื่มสุราด้วยกันอยู่เสมอ ท่านอ๋องผู้นั้นอุปนิสัยเสเพลไม่เอาไหน คงไม่ใช่คิดใช้ประโยชน์จากนางหรอกกระมัง

"ตอบมา!"

ลู่จื่อเซวียนตะคอกใส่จินซิน แต่สตรีตรงหน้ากลับหันมามองเขาอย่างไม่พอใจ

"ใช่ ข้าอยากเข้าวังหลวง อยากเป็นพระสนมของฝ่าบาท ครั้งก่อนที่ได้ตามท่านป้าไปร่วมงานเลี้ยงในวังหลวงข้าได้เห็นพระพักตร์ของฝ่าบาทแล้วก็ตกหลุมรักเขาในชั่วข้ามคืน เรื่องนี้ข้าตัดสินใจแล้ว พวกท่านต้องช่วยข้า ข้าจะใช้ฐานะของตระกูลลู่เข้าไปคัดเลือกเป็นพระสนม"

"ข้าขอเตือนเจ้า เปลี่ยนใจเสียเถิด ชีวิตในวังหลวงมิได้งดงามดั่งเช่นที่เจ้าคิด"

"ทำไม หรือว่าท่านเกิดหวงก้างขึ้นมา พี่ลู่ ท่านนี่ช่างดีนัก ตนเองไม่อยากแต่งกับข้า ไปมีใจให้หญิงอื่นแล้วยังคิดจะตัดหนทางของข้าอีกหรือ ได้! ข้าไม่เข้าวังก็ได้ แต่ท่านต้องแต่งข้าเป็นภรรยาเอก ท่านทำได้หรือไม่เล่า"

ลู่จื่อเซวียนกำมือแน่น เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธเกรี้ยว จินซินยกยิ้มมุมปากพลางปรายตามองเขาอย่างดูแคลน

“ไม่ได้ใช่หรือไม่ เหอะ คนสับปลับ ผิดสัญญา ท่านผิดต่อข้าก่อน เช่นนั้นท่านต้องสนับสนุนข้าเข้าวังหลวงเพื่อไถ่โทษ พวกท่านทุกคนต้องชดใช้ให้ข้า โทษฐานที่ผิดสัญญา และต่อไปก็อย่าได้มายุ่งเรื่องของข้าอีก จำไว้!”

จินซินย่นหว่างคิ้ว ภาพเก่าๆ ปรากฏขึ้นไม่หยุด จากฉากก่อนหน้านี้ก็ตัดสลับไปยังอีกฉากหนึ่ง

"ฝ่าบาท ตระกูลลู่จงรักภักดีต่อราชวงศ์มาโดยตลอดพวกเราย่อมไม่มีทางทรยศพระองค์ ขอโปรดทรงเมตตาด้วย"

ลู่โหวคุกเข่าขอความเมตตาอย่างน่าเวทนา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองจินซินที่นั่งอยู่ข้างกายฮ่องเต้ครู่หนึ่ง แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับมองพวกเขาด้วยแววตาเย็นชาหยามหยัน ราวกับว่าสาแก่ใจยิ่งนักที่ตระกูลลู่พบจุดจบเช่นนี้

เขารู้ว่านางแค้นเคืองตระกูลลู่มาโดยตลอด แต่เขาเองก็ใช่ว่าอยากจะผิดคำสัญญา แต่พูดไปนางก็ไม่เข้าใจเพราะนางผูกใจเจ็บไปแล้ว

ตระกูลลู่ยามนี้ไร้คนช่วยออกหน้า จิ่งไทเฮาก็ล้มป่วยอาการหนักไม่ได้สติ หากพระนางอยู่จะต้องยื่นมือช่วยเป็นแน่ เพราะอย่างไรหลายปีมานี้ความสัมพันธ์ของจิ่งไทเฮาและตระกูลลู่ก็มีความสนิทสนมเป็นอย่างมาก

เห็นทีคราวนี้ตระกูลลู่คงจะถึงกาลพินาศแล้ว

ฉินฮ่องเต้ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หลักฐานชัดเจนแจ่มแจ้งถึงเพียงนี้ พวกท่านยังคิดจะแก้ต่างอีกอย่างนั้นหรือ ลอบซ่องสุมกำลังทหาร แอบผลิตดินปืน ทุกอย่างล้วนอยู่ในแผนการของพวกเจ้า คงคิดว่าข้าโง่กระมัง เอาเถอะ เห็นแก่ที่เจ้าเป็นคนโปรดเก่าแก่ของเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ข้าจะเมตตาพวกเจ้าสักครั้ง ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าแต่จะเนรเทศพวกเจ้าไปที่ชายแดน ชั่วชีวิตนี้อย่าได้คิดจะกลับเมืองหลวงอีก ส่วนกองกำลังทหารทั้งหมดข้าจะยึดเอาไว้เอง จินกุ้ยเฟย เป็นอย่างไรเจ้าว่าเราตัดสินเช่นนี้ยุติธรรมดีหรือไม่ หรือคิดว่าไม่เหมาะสม อย่างไรเจ้าก็มาจากตระกูลลู่"

ฉินหงเยี่ยนหันมาทางจินซิน หญิงสาวเหยียดยิ้มพลางเอ่ยตอบ

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งเพคะ คนทำชั่วย่อมต้องได้รับผลกรรม อีกอย่าง หม่อมฉันแซ่จิน มิใช่แซ่ลู่เสียหน่อย จะเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร"

นางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่คิดจะออกหน้าช่วยตระกูลลู่เลยด้วยซ้ำ ลู่จื่อเซวียนที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำมือแน่น บุญคุณของตระกูลลู่นางไม่สำนึกก็ช่างเถอะ แต่กลับไม่ยอมออกหน้าช่วยพูดแทนสักคำช่างใจดำยิ่งนัก เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล เหมือนว่าจะมีคนต้องการทำร้ายตระกูลลู่ให้ตกต่ำ

แล้วเป็นฝีมือใครกันเล่า?

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองจินซินที่นั่งอยู่ข้างกายฉินหงเยี่ยน ในใจของเขาเต้นถี่ระรัวอย่างบ้าคลั่ง คล้ายมีคำตอบแต่กลับไม่กล้ายอมรับความจริง

นางจะอำมหิตกับพวกเขาถึงเพียงนี้จริงหรือ เป็นฝีมือของนางใช่หรือไม่

"ลากออกไปขังเอาไว้ แล้วค่อยส่งตัวไปชายแดน"

ทว่าต่อมาตระกูลลู่กลับสามารถหลบหนีไปได้ นางที่แค้นสุดใจจึงขโมยตราพยัคฆ์ของตระกูลลู่มาจากฉินหงเยี่ยน มอบให้ฉินหงเย่ ให้เขานำกำลังทหารไปจับตายตระกูลลู่ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เขาสังหารคนตระกูลลู่หมดสิ้นแล้ว จะย้อนกลับมาตลบหลังนาง

ความรักครั้งแรกกับลู่จื่อเซวียนไม่สมหวัง ความรักครั้งที่สองกับฉินหงเย่ก็เป็นเพียงการหลอกลวง ชีวิตของนางช่างอัปยศเหลือจะกล่าว

จินซินรู้สึกปวดร้าวที่ศีรษะจนแทบทนไม่ไหว นางอยากร้องไห้แต่น้ำตามันเหือดแห้งไปหมดแล้วมันช่างทรมานเหลือเกิน นี่พระโพธิสัตว์คงกำลังย้ำเตือนนางว่า ชาติก่อนนางทำชั่วมามากใช่หรือไม่ จึงต้องทนกับความเจ็บปวดเช่นนี้

ช่างทรมานเหลือเกิน บาปกรรมที่ทำมาดูเหมือนจะตามติดตัวนางราวกับเงา

กว่าพักใหญ่นางถึงจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการในชาติก่อน หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ ใบหน้าของนางซีดเผือด หยางซานที่รออยู่ด้านอกอารามบัวเขียวเมื่อเห็นว่าจินซินดูไม่ค่อยปกติ จึงรีบเข้ามาหานางทันที

"คุณหนู เป็นอะไรขอรับ"

จินซินที่ได้ยินก็หันมาส่ายหน้าให้หยางซาน

"ไม่เป็นอันใด ข้าเพียงหายใจไม่สะดวก คงเพราะกลิ่นธูปฉุนเกินไป พวกเรากลับกันเถอะ"

"ขอรับ"

หยางซานรับคำ เขาจำได้ว่าที่นางไม่ชอบเข้าวัดเพราะไม่ชอบกลิ่นธูปเหล่านี้ คราวนี้นางคงไม่สบายตัวจริงๆ

จินซินค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วเดินออกมาจากอารามบัวเขียว เมื่อได้สูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอดแล้วนางก็รู้สึกดีขึ้นมาก จากนั้นนางก็รีบเดินมาที่รถม้าทันที ก้าวขึ้นรถม้าและบอกให้หยางซานพากลับจวนตระกูลลู่โดยไม่รอช้า

ระหว่างทางรถม้ากลับหยุดลงกระทันหัน จินซินที่นั่งอยู่กับสาวใช้ศีรษะกระแทกกับผนังรถก็ย่นหว่างคิ้วแล้วจึงเลิกผ้าม่านส่งเสียงถามหยางซาน

"อาซาน เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ เหตุใดรถม้าจึงหยุดลงกระทันหันเล่า"

หยางซานเดินมาที่หน้าต่างรถม้า พร้อมกับตอบหญิงสาว

"ดูเหมือนว่าด้านหน้าจะเกิดเรื่องขอรับ"

หยางซานบอกพลางชี้มือไปด้านหน้า จินซินมองตามมือของชายหนุ่มก่อนจะพบว่ายามนี้มีพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่ง กำลังทุบตีชายชราร่างกายผอมแห้งอย่างไร้ความปรานี ข้างกันนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะถูกลวนลามต่อหน้าผู้คน

"ข้าจะไปดูเสียหน่อย"

นางเอ่ยจบก็ก้าวลงจากรถม้าและเดินฝ่าฝูงคนเข้าไปยังที่เกิดเหตุทันที หยางซานรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงนางก็ได้ทราบว่า ขายชราและเด็กสาวเป็นพ่อลูกกัน ก่อนหน้านี้ชายชราเกิดล้มป่วย ลูกสาวจนปัญญาจะหาเงินซื้อยาจึงเอาร้านค้าไปจำนองกับพ่อค้าหน้าเลือดที่มีลูกน้องเป็นกลุ่มอันธพาลภายหลังไม่มีเงินจ่ายดอกเบี้ย พวกเขาจึงตามมาทวงเงินสองพ่อลูกอย่างโหดเหี้ยม ผู้คนที่ยืนมุงดูก็ไม่กล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเพราะเกรงว่าจะโดนลูกหลง ทำได้เพียงยืนมองดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ

"เอาเงินมา ครั้งนี้เจ้านายบอกให้จ่ายทั้งต้นทั้งดอก ไม่มีเงินจ่ายก็ให้ยึดร้านค้าของพวกเจ้า"

“ฮือ พี่ชาย หากท่านยึดร้านนี้ไปแล้วพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกันเล่าเจ้าคะ"

"นั่นมันก็เรื่องของพวกเจ้าสิ ใครใช้ให้เป็นหนี้แล้วไม่จ่าย!"

"พี่ชายโปรดเมตตาด้วย"

"ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ไปขายตัวที่หอนางโลม เอาเงินมาใช้หนี้ให้พวกข้า!"

ชายหน้าบากผู้นั้นกล่าวจบก็ใช้สายตาหื่นกามมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง สตรีนางนั้นโกรธจึงตบเขาไปฉาดหนึ่ง เขาโมโหมากจึงคิดจะถีบสั่งสอนนาง ทว่ากลับมีหินก้อนหนึ่งขว้างเข้าใส่เบ้าตาของเขาอย่างจัง เขาเจ็บจนร้องสบถออกมา

"ใครกล้าเขวี้ยงหินบัดซบนี่ใส่ข้า ไสหัวออกมาให้ข้าทุบซะดีดี!"

"ข้าเอง!"

ชายหน้าบากหันไปมองก่อนจะต้องตื่นตะลึง หญิงสาวที่ก้าวเข้ามาหน้าตางดงามเป็นเป็นอย่างยิ่ง ยามที่นางเยื้องย่างเดินเข้ามาดูน่ามองและชวนหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

งามพิลาศราวภาพวาด ตราตรึงทุกสรรพสิ่งให้หยุดนิ่งไม่ไหวติง

"นางติดหนี้พวกเจ้าเท่าใด ข้าใช้คืนให้เอง"