เยือนโลกโลกีย์ ถามทางกลับสวรรค์

"อื้อ..." ฉินจิ่นเซ่อเกร็งไปทั้งร่าง ตกใจจนเสียงสั่น "ท่านแม่ทัพ! ที่นี่...คนเยอะขนาดนี้..."

"คนเยอะสิดี" เขาขบกัดติ่งหูนาง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกรุ้มกริ่ม "ให้ทุกคนได้รู้กัน ว่าข้ารักถนอมเจ้าเพียงใด"

แม้จะมีโต๊ะอาหารและชายกระโปรงคอยบดบัง แต่หากมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ ก็จะรับรู้ได้ทันทีว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

ฉินจิ่นเซ่ออับอายจนหน้าแดงไปหมด น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองตา นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงเบา "ท่านแม่ทัพ...กลับไปค่อยทำได้หรือไม่ จะกี่ครั้ง...ข้าก็ยอมให้ท่าน..."

ฮั่วสิงเช่อยกจอกสุราขึ้นจิบคำหนึ่งอย่างไม่ไยดี แต่กลับไม่หยุดเคลื่อนไหว ทั้งยังออกแรงหนักกว่าเดิม "เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าทำเช่นนี้เร้าใจกว่า ข้าจากไปนานขนาดนี้ เจ้าคงจะอยากจนทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ หญิงแพศยา จะเสแสร้งอะไรกัน"

ฉินจิ่นเซ่อเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลพรากลงมาอย่างไร้เสียง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ใช่ว่าเขาจะไม่เคยนึกคึกคะนองอยากทำเรื่องอย่างว่าต่อหน้าธารกำนัล แต่สำหรับความใจกล้าบ้าบิ่นในวันนี้ ทำเอานางกลัวแทบสิ้นสติจริง ๆ

นางเป็นบุตรีฮูหยินเอกที่ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนมาอย่างพิถีพิถัน ถูกปลูกฝังให้ทำตัวเรียบร้อยเหมาะสมมาตั้งแต่เด็ก หากมีใครมาพบว่านางทำเรื่องเช่นนี้ในงานเลี้ยง นางยอมตายเสียยังดีกว่า

ขณะกำลังพูดคุย ก็มีคนถือจอกสุราเดินเข้ามาหา เจ้าตัวยิ้มแย้มพลางเอ่ยถาม "เหตุใดฮูหยินท่านแม่ทัพถึงนั่งอยู่บนตักท่านแม่ทัพเล่า ไม่สบายหรือเปล่า"

ฉินจิ่นเซ่อตกใจจนตัวแข็งทื่อ พยายามหดตัวซุกเข้าหาอ้อมอกของฮั่วสิงเช่อสุดชีวิต ซุกหน้าเข้ามาในอกเขา พร้อมส่งสายตาวิงวอนเงียบ ๆ

ฮั่วสิงเช่อกอดนางแน่นขึ้น ตอบผู้มาเยือนด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด "ฮูหยินไม่ค่อยสบาย ข้าเลยช่วยดูแลนางหน่อย"

คนผู้นั้นยิ้มพลางเอ่ย "ท่านแม่ทัพกับฮูหยินรักใคร่ผูกพันกันดีจริง ๆ " จากนั้นก็หันตัวเดินกลับไปยังที่นั่งของตน

ทันทีที่คนผู้นั้นเดินจากไป การกระทำของฮั่วสิงเช่อก็ยิ่งบ้าระห่ำ

ฉินจิ่นเซ่อซบหน้าอยู่กับอกเขา น้ำตาร่วงลงบนสาบเสื้อของเขาหยดแล้วหยดเล่า แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว

นางกลัวว่าจะดึงดูดสายตาจากคนอื่น กลัวว่าจะมีใครมาเห็นสภาพของนางในตอนนี้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เขาถึงอิ่มเอมแล้วผลักนางออก จัดแจงเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ"ไปจัดการตัวเองเสีย"

ฉินจิ่นเซ่อขาสั่นพั่บ ๆ ขณะลุกยืนขึ้น นางไม่กล้าสบตาผู้ใด ได้แต่ก้มหน้าก้มตากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากตรงนั้น

นางหาห้องปีกที่ไม่มีคนอยู่ เปลี่ยนชุดกระโปรงที่เปรอะเปื้อนออก ในที่สุดน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว

นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำเรื่องหยาบโลนเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัลจริง ๆ ต่อให้เป็นนางคณิกาต่ำต้อยที่สุดในเมืองฉางอาน ก็ไม่เคยต้องมาถูกหยามเกียรติถึงเพียงนี้

นางนึกถึงช่วงเวลาก่อนแต่งงาน มารดากุมมือนางพลางกำชับ "จิ่นเซ่อ แม่ทัพฮั่วเป็นบุรุษห้าวหาญชาตินักรบ เจ้าแต่งออกไปแล้ว ต้องคอยปรนนิบัติสามีให้ดี รีบสืบสกุลให้ตระกูลฮั่วเร็ว ๆ นะ"

นางแต่งงานเข้ามาด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง หลงคิดไปว่าขอเพียงตนเองสุภาพอ่อนโยนและรู้จักวางตัว ก็คงจะทำลายหัวใจอันเย็นชาของเขาได้อยู่แล้ว

แต่ผ่านไปสามปีแล้ว สิ่งที่นางได้รับ มีเพียงความอัปยศและน้ำตาที่เวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน

ไม่ง่ายเลยกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ นางเดินกลับไปยังโถงจัดงานเลี้ยง แต่กลับพบว่าเหล่าแขกเหรื่อแยกย้ายกันไปหมดแล้ว และฮั่วสิงเช่อก็ไม่รู้หายไปไหนแล้วเช่นกัน

ฉินจิ่นเซ่อทำได้เพียงเดินออกจากประตูวังไปตามลำพัง

ด้านนอกไม่รู้ว่าฝนเริ่มตกลงมาตั้งแต่เมื่อใด นางเปียกโชกไปทั้งร่าง ยามลมฤดูใบไม้ร่วงอันเย็นยะเยือกโชยผ่าน ก็ทำเอานางหนาวจนสั่นสะท้าน

นางใช้เวลาเดินร่วมครึ่งค่อนชั่วยามกว่าจะกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ขณะกำลังจะเดินกลับเรือนของตนเอง พอผ่านหน้าเรือนของแม่สามี ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ข้างใน

ตามจริงนางไม่ควรแอบฟัง นางปฏิบัติตนตามธรรมเนียมมาตลอดยี่สิบกว่าปี ไม่เคยทำเรื่องเช่นการแอบฟังความลับคนอื่น แต่แม่สามีกลับเอ่ยถึงชื่อของนาง

"ในงานเลี้ยงวันนี้ อาเช่อรังแกนางต่อหน้าผู้คนอีกแล้วหรือ" นั่นคือเสียงของแม่สามี

"ก็ใช่น่ะสิเจ้าคะ" แม่นมถอนหายใจ "บ่าวได้ยินมาว่า ท่านแม่ทัพดึงตัวฮูหยินขึ้นไปนั่งบนตัก กลางวันแสก ๆ แล้วก็...เฮ้อ ตอนฮูหยินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตาแดงช้ำไปหมดเลยเจ้าค่ะ"

"ข้าผิดเอง" แม่สามีถอนหายใจยาว "นึกถึงตอนนั้น ในใจของอาเช่อมีเพียงแม่นางมู่หลานซี แต่นางดันหน้าตาเหมือนอนุภรรยานอกบ้านของนายท่าน ข้าเห็นหน้าทีไรก็สะอิดสะเอียน ยืนกรานไม่ยอมให้นางแต่งเข้าบ้าน ต่อมาข้าประสบอันตรายในวัด ได้จิ่นเซ่อช่วยชีวิตไว้ ข้าเลยเอาชีวิตตัวเองมาขู่ บังคับให้อาเช่อแต่งงานกับนาง เขาข่มความโกรธไว้ในใจ ไม่รู้จะปลดปล่อยทางไหน สุดท้ายก็ได้แต่เอามาลงที่จิ่นเซ่อ!"

"ฮูหยินใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ" แม่นมรีบปลอบ "ยามนี้ท่านแม่ทัพก็แต่งงานกับฮูหยินน้อยแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ แม่นางมู่ผู้นั้นไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็คงไม่มีปัญญามาก่อเรื่องก่อราวอะไรได้อีกแล้ว"

"แต่เขาไม่ยินยอมน่ะสิ" เสียงของแม่สามีเบาลง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง "เขาไม่ยอมรับ จึงเอาแต่ทรมานจิ่นเซ่อ เจ้าคิดว่าเขาแค่พูดจาหยาบโลนสกปรกอย่างนั้นหรือ เขายังให้คนแอบวาดภาพตอนพวกเขาเริงรักกัน เอาไปให้พวกสหายเลวทรามพวกนั้นเวียนกันดู ทั้งยังเอาไปวางขายในตลาดอีก! ผู้ชายทั้งเมือง เกรงว่าคงไม่มีใครไม่เคยเห็นลูกสะใภ้ของข้า...ข้าเป็นคนทำลายชีวิตนางเองแท้ ๆ เลย"

บึ้ม

ฉินจิ่นเซ่อรู้สึกราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นมาในหัว

นางยืนอยู่ใต้เฉลียง หยาดน้ำฝนเย็นชืดไหลหยดลงมาจากปลายเส้นผม แต่นางกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเหน็บอีกแล้ว เลือดทั่วร่างคล้ายจะจับตัวเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที แม้กระทั่งหัวใจก็ยังหยุดเต้น

วาดภาพไว้?

ให้พวกสหายดู?

เอาไปวางขายในตลาด?

ผู้ชายทั้งเมือง...ต่างเคยเห็นนางหมดแล้วหรือ?

นางพลันงอตัว ยึดเสาเฉลียงอันเย็นเฉียบไว้ ในกระเพาะบิดเกร็งจนปั่นป่วน แต่กลับไม่มีสิ่งใดอาเจียนออกมา มีเพียงน้ำย่อยเปรี้ยว ๆ ที่ขย้อนขึ้นมาจนสำลักเข้าจมูก ทั้งขมทั้งเปรี้ยว

นางไม่ยอมเชื่อ หันกายวิ่งออกไปราวกับคนคลั่ง โซเซพุ่งตัวออกจากจวนแม่ทัพ โดยไม่สนกิริยามารยาทกุลสตรีใด ๆ อีกต่อไปแล้ว

ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว บนถนนสายยาวมีผู้คนสัญจรเบาบาง มีเพียงพ่อค้าแม่ค้าไม่กี่คนที่กำลังเก็บแผงค้าขายอยู่ใต้แสงโคมไฟสี่เหลี่ยมสีส้มสลัว

นางถลันตัวเข้าไปที่แผงขายของโชห่วยแห่งหนึ่ง มืออันสั่นเทาคว้าเอาม้วนภาพกี่ม้วนที่วางซ้อนกันอยู่อย่างส่งเดชขึ้นมา แล้วกระชากเปิดออกอย่างแรง

ภาพม้วนแรก เป็นภาพนางกับฮั่วสิงเช่อในห้องหนังสือ นางนอนคว่ำหน้าอยู่กับโต๊ะ ชายกระโปรงถกไปกองไว้ที่เอว ส่วนเขาหยุดยืนอยู่ด้านหลัง วาดได้ละเอียดลออยิ่งนัก แม้กระทั่งหยดน้ำตาตรงหางตาของนางก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน

ภาพม้วนที่สอง เป็นภาพในคอกม้า นางคุกเข่าอยู่บนกองฟาง เขาบีบเอวนางไว้ นางเอียงหน้าหนี สีหน้าเผยความอับอายและเจ็บปวดทรมาน

ภาพม้วนที่สาม เป็นภาพในวันนี้ เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลอง นางนั่งอยู่บนตักของเขา ซุกหน้าเข้าในอกเขา โดยภาพใต้ชายกระโปรงถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นเป็นพิเศษ วาดได้ละเอียดสมจริงยิ่งนัก