เข้าสู่ระบบ‘เปิดตำหนักลับฉบับวายป่วง’ สำนักข่าวเถียนเถียนรายงานสดจากตำหนักจินหลวน นักข่าวนิรนาม : “มีคนบ่นว่าพระเอกเรื่องนี้ไม่เหมือนพระเอกจริงหรือไม่ขอรับ” สวีจิ้งเฟิ่ง : “ผู้ใดบอกให้นักเขียนผู้นั้นให้บทเด่นกับท่านพ่อมากเกินไปเล่า” สวีจิ้งเฟิ่งแบมืออย่างช่วยไม่ได้ นักเขียน : “C £ C
"หยางหยาง! เจ้าไปไหน..." ไป่ชิงถงยังไม่ทันซักไซ้ไล่เลียง สวีจิ้งเฟิ่งก็ตรงดิ่งเข้าหาภรรยาด้วยความยินดี "ชีชี เจ้าอยู่นี่เอง ข้าตามหาเจ้าเสียทั่ว มากับข้าเร็วเข้า" สวีจิ้งเฟิ่งอุ้มสวีชิงเทียนให้ท่านย่า จูงมือภรรยาออกไปท่ามกลางเสียงโวยวายอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของไป่ชิงถง "หยางหยางเจ้า
"เจ้าชอบแบบนี้เองหรอกหรือ" สวีจิ้งเฟิ่งขยับกายเข้าออกเนิบช้า บดคว้านโพรงรักจนถ้วนทั่วสลับกับตอกตรึงหนักเน้นลึกจนถึงแก่น "เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อ...ย อ่ะ" ไป่ชิงถงส่ายหน้าไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสวีจิ้งเฟิ่งทำแบบนี้เขายิ่งเสียวซ่านมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก "งั้นหรือ แล้วแบบนี้เล่า" สวีจิ
"อย่าว่าลูก! จ้ำม่ำแบบนี้สิดี กอดแล้วนุ่มนิ่มจะตาย แล้วที่ว่าไม่เหมือนเจ้า ไม่เหมือนตรงไหน ดูผมนี่สิ หน้าก็เหมือนกันแทบจะถอดเค้ามาจากเจ้า มีแค่ตาสีมรกตคู่นี้ที่เหมือนข้า" ไป่ชิงถงประท้วง มองสามีตาเขียว ลูกเหมือนสวีจิ้งเฟิ่งขนาดนี้ เขาไม่เห็นจะว่าอะไรเลย แค่ชอบกินเหมือนเขานิดหน่อยทำมาเป็นโวยวาย
ด้วยความเพียรพยายามมุมานะอุตสาหะกกไข่แทนภรรยาของสองพ่อลูกแซ่สวี ในที่สุดไข่ใบน้อยก็เริ่มกะเทาะเปลือกออกมาแล้ว "อีกนิด ลูกทำได้ เจาะเปลือกบนหัวออกก่อนแบบนั้นแหละ" เสียงพ่อลูกแซ่สวีให้กำลังใจลูกน้อยดังขึ้นเป็นระยะ ไม่นานหงส์ทองตัวน้อยกับมังกรเหมันต์ก็โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมา ดวงตาใสแจ๋วสองคู่มองคนน
"ไม่ค่อยดี" สวีเฟยหลงมีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด "ข้าจะเข้าไปดูหน่อย" "หยางเอ๋อร์..." สวีเฟยหลงห้ามไม่ทัน ร่างสูงของบุตรชายหายเข้าไปในห้องเสียแล้ว "ท่านตาเสร็จหรือยัง ชีชีจะคลอดแล้วเหมือนกันนะ" "รอก่อน ข้าทำคลอดมารดาเจ้าอยู่ อย่ามาวุ่นวาย" หลินไท่หน้าซีด ถ่ายพลังให้หลินเส
“บุรุษ? ไม่ใช่สตรีหรอกหรือ” “ตำแหน่งไท่จื่อเฟยคงยากแล้ว เฮ้อ! ทั้งๆ ที่เป็นหงส์น้ำแข็งหายากแท้ๆ ช่างน่าผิดหวัง” “ผิดหวัง? เปลี่ยนให้เป็นสตรีซะก็สิ้นเรื่อง ประกาศออกไปให้ใต้หล้าได้รับรู้ ข้าราชาเผ่าหงส์ มีบุตรสาวฝาแฝดสองคน” “ท่านพี่ทำได้จริงหรือ” “ข้อดีของเผ่าหงส์คือ?”
สายตาจงเกลียดจงชังแม้แต่ความตายก็ไม่อาจมอดดับของหลินช่านเฟิ่ง หลานซือเยว่ยังจำได้ติดตา เขาจำไม่ได้ว่าเคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกับสตรีนางนี้มาก่อน แต่การตายของนางกลับสั่นสะเทือนเขาถึงจิตวิญญาณ หลานซือเยว่กุมหน้าอกแน่นเจ็บปวดเหลือคณา การจากไปของสตรีตรงหน้ากระทบจิตใจของเขาถึงขีดสุดโดยไร้สาเหตุ พรูด
หลินหลิงมองเส้นผมและนัยน์ตาสีนิลของสวีเฟยหลงอย่างตื่นตะลึง นิ้วเรียวลูบรอยสักบนใบหน้าของบุตรชายไม่อยากจะเชื่อสายตา จากกันหลายหมื่นปีรูปลักษณ์ของเขาเปลี่ยนไปอย่างน่าตกใจจนนางแทบจำไม่ได้ เขาคงได้รับความลำบากมามากสินะ หลินหลิงสงสารบุตรชายเป็นกำลัง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ภายในห้
“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้า... จำข้าได้แล้วอย่างนั้นหรือ” สวีเฟยหลงถาม น้ำเสียงคาดหวังปนหวั่นกลัวเล็กน้อย ถึงจะพอคาดเดาได้ แต่ก็ยังอยากได้ยินคำยืนยันจากปากภรรยาอยู่ดี “อืม” หลินเสวี่ยเฟิ่งพยักหน้ายิ้มๆ “เช่นนั้นเราก็สามารถอยู่ด้วยกัน...” “ท่านพี่... ข้าอยู่กับท่านเสมอ ก็ข้าเป็นภรรยาของท่







