อัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้

แสงไฟนีออนสว่างจ้าของคาสิโนหรูใต้ดินสะท้อนกระทบกระจกเงาแผ่นใหญ่ กลิ่นควันบุหรี่มวนแพงลอยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหล้าเนื้อดี

แต่บรรยากาศที่ควรจะตื่นเต้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่านักเสี่ยงโชค กลับกลายเป็นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกสำหรับ 'ลิน'

​เด็กหนุ่มเรือนร่างบอบบางยืนขดตัวอยู่กลางห้อง VIP มือทั้งสองข้างประสานแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น ขณะมองดูผู้เป็นพ่อและแม่แท้ๆ ที่กำลังยิ้มประจบประแจงชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่เบื้องหน้า

​"สัญญาเรียบร้อยแล้วครับคุณสิงหา! ทั้งหมดนี้... หนี้ห้าสิบล้านถือว่าหายกันนะครับ!"

​เสียงของ 'ชัย' พ่อแท้ๆ ของลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เขารีบผลักซองเอกสารสีน้ำตาลส่งไปข้างหน้า มือของเขาสั่นเทาด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด

ข้างๆ กันคือ 'นภา' ผู้เป็นแม่ ที่เอาแต่แต่งหน้าแต่งตาเข้มจัด เธอไม่แม้แต่จะหันมามองลูกชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเลยสักนิด

​ลินเบิ่งตากว้าง เบิกพลายความกลัวออกมาทางแววตา หูของเขาได้ยินทุกอย่างชัดเจน แต่ปากกลับไม่สามารถเอื้อนเอ่ยเสียงใดออกมาได้... ลินเป็นพูดไม่ได้มาตั้งแต่เกิด

​มือบางค่อยๆ ยื่นออกไปแตะแขนเสื้อของคุณแม่อย่างแผ่วเบา

​(แม่ครับ... นี่มันเรื่องอะไรกัน?)

​ลินเริ่มขยับนิ้วมืออย่างรวดเร็ว ทำภาษามือถามด้วยความสับสน ใบหน้าหวานเนียนฉายแววหวาดกลัว รอยน้ำตาเริ่มคลอเบ้าตาคู่สวย

​แต่นภากลับสะบัดแขนออกอย่างแรงจนลินเซถอยหลังไปสองสามก้าว

​"อย่ามาเกะกะน่าลิน! อยู่เฉยๆ สิวะ!" นภาพูดเสียงเขียว ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงใส่ลูกชายเวลาอยู่บ้าน บัดนี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแฉ่งทันทีที่หันไปหาชายหนุ่มตรงหน้า

"คุณสิงหาคะ เด็กคนนี้มันว่าง่ายค่ะ ถึงจะพูดไม่ได้ แต่ขยัน ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง รับรองว่าคุณสิงหาเอาไปใช้งานได้คุ้มแน่นอนค่ะ"

​ลินตกตะลึงไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขามองหน้าแม่ แล้วหันไปมองหน้าพ่ออย่างไม่เชื่อสายตา

​(ขายผมเหรอครับ? พ่อกับแม่ขายผมเหรอ?)

​ลินพยายามแทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่ เขารีบยกมือขึ้นทำภาษามืออีกครั้งด้วยความลนลาน นิ้วมือสั่นระริกจนแทบจะจับใจความไม่ได้

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้บัดนี้ไหลเอ่อล้นแก้มเนียน ลินส่งสายตาอ้อนวอน แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความผิดหวังอย่างถึงที่สุด เขาจับมือพ่อไว้แน่น พยายามดึงรั้งไว้

​"ปล่อย! รำคาญจริงว่ะ!" ชัยปัดมือลินทิ้งอย่างไม่ใยดี แรงปัดทำให้ลินล้มลงไปกองกับพื้นกระเบื้องเย็นเชียบ ชัยไม่แม้แต่จะก้มลงมามองลูกชาย เขารีบคว้าสัญญาที่เซ็นเสร็จแล้วขึ้นมาเช็กดูความเรียบร้อย

"แกอยู่นี่แหละดีแล้ว! ช่วยหาเงินชดใช้สิ่งที่แกเกิดมาถลุงเงินพวกฉันตั้งกี่ปี!"

​คำพูดที่แสนเลือดเย็นทำให้น้ำตาของลินไหลซาบแก้มไม่ขาดสาย ลินก้มหน้าลงกับพื้น ได้แต่สะอื้นไร้เสียง ร่างกายสั่นเทาเหมือนใบไม้ร่วง

​"หมดหน้าที่ของพวกคุณแล้ว... ก็ออกไปได้"

​เสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงพลังดังขึ้นจากคนที่นั่งเงียบอยู่นาน

​'สิงหา' เจ้าของคาสิโนแห่งนี้ และเป็นมาเฟียหนุ่มที่มีอิทธิพลที่สุดในแถบนี้ เขานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ มือหนาเคาะเป็นจังหวะอยู่บนที่ท้าวแขน ดวงตาคมกริบสีเข้มจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม

​"ครับๆ! ขอบคุณมากครับคุณสิงหา! ไปกันเถอะคุณ!"

​ชัยและนภารีบโค้งหัวให้สิงหาอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินแกมวิ่งออกจากห้อง VIP ไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองลูกชายที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้นแม้แต่วินาทีเดียว

เสียงประตูหนาหนักปิดลงดัง ปัง! เป็นสัญญาณว่าลินได้ถูกทิ้งไว้ในโลกใบใหม่ที่เขาไม่รู้จักเพียงลำพังแล้ว

​ความเงียบครอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง...

​ลินยังคงนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนพื้น ร่างบอบบางสั่นสะท้าน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงมาตรงหน้า พ่อแม่ที่เขารักและยอมทำงานหนักเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระมาโดยตลอด กลับหลอกพาเขามาที่นี่เพื่อใช้เป็นเครื่องมือปลดหนี้

​เสียงก้าวเท้าหนักๆ เดินเข้ามาใกล้ ลินสะดุ้งสุดตัว เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามรองเท้าหนังราคาแพงที่มาหยุดอยู่ตรงหน้า

​สิงหาก้มลงมองเด็กหนุ่มตรงเท้าของเขา สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า ลินเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ผิวขาวจัด ใบหน้าหวานสะอาดสะอ้าน

แม้ตอนนี้จะเลอะเทอะไปด้วยรอยน้ำตา แต่มันกลับยิ่งทำให้เด็กคนนี้ดูน่าสงสารและน่ารังแกในเวลาเดียวกัน

​"ลุกขึ้น" สิงหาสั่งเสียงเรียบ

​ลินก้มหน้าลง เงียบ... เขาหวาดกลัวชายคนนี้เหลือเกิน รังสีความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวสิงหาทำให้ลินไม่กล้าแม้แต่จะสบตา

​"ฉันบอกให้ลุกขึ้น... หูหนวกด้วยหรือไง?" น้ำเสียงของสิงหาเริ่มติดหงุดหงิดเล็กน้อย

​ลินรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน เขายกมือขึ้นทำภาษามืออย่างลุกลี้ลุกลน

​(ผมได้ยินครับ... แต่ผมลุกไม่ไหว)

​สิงหามองมือเล็กๆ ที่ขยับไปมากลางอากาศด้วยความขมวดคิ้ว

"ฉันฟังภาษามือของแกไม่รู้เรื่อง พูดออกมาเป็นคำ"

​ลินอ้าปาก พยายามจะออกเสียง แต่สิ่งที่ออกมากลับมีเพียงลมหายใจและเสียงอึกอักในลำคอที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ลินยกมือขึ้นชี้ที่คอตัวเองแล้วส่ายหน้าอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความกังวลว่าคนตรงหน้าจะโมโห

​สิงหานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววเข้าใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามเดิม เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าลิน

​ระยะห่างที่ลดลงทำให้ลินได้กลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวสิงหา ชายหนุ่มยื่นมือหนาออกไปแตะที่คางของลิน ก่อนจะออกแรงบีบเบาๆ บังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตา

​"เป็นหมันแล้วยังเป็นใบ้อีก... พ่อแม่แกนี่มันหาของแปลกมาให้ฉันจริงๆ" สิงหาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่คำพูดกลับบาดลึกเข้าไปในใจของลิน

​ลินเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลตกลงมากระทบหลังมือของสิงหา

​สัมผัสอุ่นร้อนจากหยาดน้ำตาทำให้สิงหากระตุกมือกลับเล็กน้อย เขามองรอยน้ำตาบนมือตัวเอง แล้วหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มที่กำลังสะอื้นจนตัวโยน

​"ร้องไห้ทำไม? คิดว่าน้ำตาจะช่วยให้แกหลุดพ้นจากหนี้ห้าสิบล้านได้หรือไง?" สิงหาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองลงมาที่ลินด้วยสายตาสูงส่ง

"สัญญาเซ็นไปแล้ว พ่อแม่แกรับเงินไปแล้ว และตอนนี้... แกคือสิ่งของของฉัน"

​คำว่า 'สิ่งของ' ทำให้น้ำตาของลินยิ่งไหลหนักกว่าเดิม

​"อย่าคิดหนี เพราะถ้าแกหนี... ฉันจะไปลากคอพ่อแม่แกมาตัดขาข้างละข้าง แล้วเอาแกกลับมาล็อกคอกระทืบซ้ำ เข้าใจไหม?" สิงหาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ แต่แววตาของเขาจริงจังจนลินขนลุกซู่

​ลินรีบพยักหน้ารับงึกๆ ด้วยความกลัวสุดขีด เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้พูดเล่น

​"ดี..." สิงหากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาการ์ดร่างใหญ่สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

"นำตัวมันไปที่คอนโดฉัน จัดห้องข้างล่างให้มันอยู่"

​"ครับ คุณสิงหา" การ์ดรับคำสั่งอย่างแข็งขัน

​การ์ดคนหนึ่งเดินเข้ามาจับแขนของลินเพื่อดึงให้ลุกขึ้น ลินสะดุ้งและพยายามขืนตัวไว้เล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่นึกถึงคำขู่ของสิงหาได้ จึงยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดี ขาของเขาสั่นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

​ก่อนที่การ์ดจะพาตัวลินเดินพ้นประตูห้อง VIP ไป สิงหาก็พูดขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่หันกลับมามอง

​"จำไว้นะ... อยู่ที่นี่ แกไม่มีสิทธิ์ร้องขออะไรทั้งนั้น หน้าที่ของแกอย่างเดียวคือทำตามคำสั่งฉัน"

​ลินหันกลับไปมองแผ่นหลังกว้างของสิงหาเป็นครั้งสุดท้าย ด้วยความรู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัวต่ออนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น

ประตูห้อง VIP ปิดลงอีกครั้ง พร้อมกับชีวิตใหม่ของลิน... ในฐานะสิ่งของชดใช้หนี้ของสิงหา

ขอคนละ 1 เม้นให้กำลังใจน้องลิน