อิสระใกล้เข้ามา

ต่วนชิงได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าอ๋อ...ใบหน้าที่ยับยู่ยี่พลันคลายลง แต่แล้วคิ้วก็ขมวดขึ้นอีก เสียงตกอกตกใจเมื่อครู่หายไปกลายเป็นเสียงสะอื้นเสียแล้ว!

ขนมสีหวานที่ถูกมืออยู่ในมือชะงักลงด้วยความตกใจ

“ถ้าเช่นนั้น...ข้าก็จะไม่ได้เจอท่านอีกใช่ไหมเจ้าคะ ฮือๆ”

นางว่าแล้วเดินตรงเข้ามาสวมกอด อวี้หลานเอ๋อร์จึงต้องยกมือลูบหลังนางเบาๆ ยอมวางอาหารอันโอชะลงไว้ในจานตามเดิม

“หรือเจ้าอยากไปลำบากกับข้าด้วยเล่า”

“ขอแค่มีคุณหนู ข้ายินดีร่วมเป็นร่วมตายกับท่าน”

ต่วนชิงว่าแล้วร้องไห้กระซิกๆ นางเป็นสาวใช้ที่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่เยาว์วัย คอยเป็นเพื่อนเล่นและดูแลอวี้หลานเอ๋อร์ราวกับน้องสาวแท้ๆ มาสิบเจ็ดปี ทนดูนางถูกรังแกแต่ช่วยเหลืออะไรไม่ได้ก็บ่อย แค่คิดว่านางจะไม่ได้เจอกันอีกก็เสียใจจะแย่ ให้นางทนอยู่กับครอบครัวนิสัยแย่ๆ นี้นางยินดีออกไปเผชิญโลกกับคุณหนูที่รักเสียดีกว่า!

“ถ้าเจ้ามั่นใจ เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับข้าสิ”

“ข้าจะหนีตามท่านไปได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

พูดแล้วเสียงน้ำมูกฟืดฟาด ฮูหยินขี้งกผู้นั้นคงยอมให้นางตามคุณหนูออกไปแต่โดยดีหรอก!

อวี้หลานเอ๋อร์ได้แต่หัวเราะ ทั้งที่นางอายุมากกว่าแท้ๆ เหตุใดถึงได้ทำตัวเป็นน้องสาวเช่นนี้เล่า!

แต่เอาเถิด...เรื่องนี้นางมีทางออกไว้แล้ว

“บุตรท่านเสนาบดี ย่อมมีสาวใช้คู่ใจใช่หรือไม่”

นางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหยิบขนมดอกกุ้ยฮวาขึ้นมาส่งเข้าปากพลางเคี้ยวหงุบหงับอย่างเอร็ดอร่อย แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแต่ก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

อา...ฝีมือนางยังดีไม่ตก แถมดูเหมือนจะพัฒนาไปอีกขั้นด้วยซ้ำ รสชาติดียิ่ง!

ส่วนทางด้านต่วนชิงเผยยิ้มกว้าง ทอดสายตามองคนที่วุ่นวายในการกินอย่างเลื่อมใส...ไฉนถึงมองข้ามเรื่องนี้ไปได้ คุณหนูช่างฉลาดเสียจริง คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจติดตามคุณหนูออกไป

--------------------------------------------------------------------

สามวันถัดมา...

ลมร้อนพัดผ่านแผ่วเบา แสงแดดอ่อนเฉิดฉายไปทั่วทุกสารทิศ ดอกไม้ผลิบานสวยงามเหมาะแก่งานมงคลแต่งหญิงเข้าสกุลมากยิ่ง รอบกายล้วนเต็มไปด้วยความอึกครึกของผู้คน ความงดงามจากธรรมชาติมิได้ดึงดูดสายตาเท่ากับเกี้ยวมงคลที่แต่งแต้มไปด้วยผ้าแดงเก้าเกี้ยวที่กำลังมุ่งหน้ามาทางจวนเสนาบดี งานมงคลที่ยิ่งใหญ่ในรอบสิบปีดึงดูดสายตาเหล่าประชาได้มากโข

“ได้ยินว่าจวนเสนาบดีมีข่าวดี”

หญิงชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากร้านค้า พยายามชะเง้อแลผ่านผู้คนขวักไขว่อย่างสุดความสามารถ

“ใช่แล้ว! รู้หรือไม่ว่าเจ้าบ่าวคือท่านอ๋องเอ้อร์เชียวนะ!”

“เอ๋...อ๋องเอ้อร์ องค์ชายรองที่มีสีหน้าเดียวน่ะหรือ!”

“อย่าเสียงดังไปเล่า! ใครได้ยินเข้าเจ้าระวังจะถูกอาญา”

เสียงพูดคุยจากชาวบ้านอื้ออึงเป็นระยะ ทุกคนต่างให้ความสนใจงานมงคลครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุผลประการแรก เจ้าบ่าวครั้งนี้เป็นถึงองค์ชายรอง และที่สำคัญไม่เคยได้ยินว่าเขามีความสนใจสตรีเพศมาก่อน ประการที่สอง งานมงคลครั้งนี้เป็นพระราชโองการขององค์ฮ่องเต้ ส่วนประการที่สาม ใครๆ ก็ทราบดีว่าเสนาบดีผู้นั้นชอบวางอำนาจบาตรใหญ่กับราษฎร ส่วนท่านอ๋องเอ้อร์ก็เกลียดคนพวกนี้นัก!

ช่างน่าสนใจเสียจริง!

“คุณหนู เกี้ยวจวนจะถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ต่วนชิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หันมองอวี้หลานเอ๋อร์ในชุดเจ้าสาวมงคล คลุมใบหน้าด้วยผ้าสีแดงตามประเพณีทำให้ไม่สามารถหยั่งรู้ได้ว่าบัดนี้อีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“คุณหนู...”

“ข้าทราบแล้ว”

ร่างอ้อนแอ้นลุกขึ้นยืนโดยมีต่วนชิงคอยพยุงนำทาง ได้ยินเสียงแม่สื่อพูดคุยกับฮูหยินแว่วๆ ก็ไม่คิดอยากรู้ สินสอดทองหมั้นอะไรไม่อยากสนใจสักนิด ตอนนี้เป้าหมายของนางมีเพียงอย่างเดียวคือรีบออกไปจากตระกูลอวี้นี้โดยเร็วเสีย!

“เจ้าสาว ได้เวลาขึ้นเกี้ยวแล้วเจ้าค่ะ”

อวี้หลานเอ๋อร์ไม่ส่งเสียงตอบใดๆ นางทำเพียงพยักหน้าแล้วเอื้อมมือจับต่วนชิงให้นำทางไป ร่างสตรีค่อยๆ ขึ้นเกี้ยวมงคลอย่างแช่มช้าสมเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี...

...อย่างดีที่ไหนกัน!

นางถูกเลี้ยงดูเป็นสาวใช้มาตั้งแต่เด็ก อย่าว่าแต่ได้รับการอบรมเลย แม้แต่การเรียนหนังสือหรือดนตรีคนตระกูลนี้ก็ไม่ให้นางแตะต้องเลยแม้แต่น้อย แต่นับว่าสวรรค์มีตาอยู่บ้างที่ชายชราหนวดเคราครึ้มข้างบ้านนึกเอ็นดูมอบตำราอ่านเขียนให้นางเสียหลายเล่ม แต่ก็น่าสลดนักที่ผู้มีพระคุณของนางเพิ่งจะสิ้นลมไปเมื่อไม่กี่ปี

เกี้ยวใหญ่ขยับเล็กน้อยจนมือต้องเอื้อมไปจับ หมวกเจ้าสาวนี่ช่างน่ารำคาญยิ่ง! มันโอนเอนไปมาตามจังหวะของการเคลื่อนไหว นางผ่อนลมหายใจก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าออก ถอดหมวกเจ้าสาววางไว้ข้างกาย หันมองรอบตัวก็พบว่ามันช่างหรูหราไม่มีที่ติ นางใช้นิ้วผลักหน้าต่างบานเล็กออกก่อนจะรีบปิดโดยเร็ว หัวใจเต้นโครมครามเมื่อเห็นว่าระหว่างทางประชาชนกำลังพูดคุยกันอย่างได้อรรถรส ‘คำสรรเสริญ’ ว่าที่สามีของนางก็มากยิ่ง

องค์ชายหน้าตาย...

ท่านอ๋องเย็นชา...

บุคคลนิยมตัดแขนเสื้อ...

โหดเหี้ยมไร้ความเมตตา...

สารพัดคำเยินยอที่พวกเขาจะสรรหามาได้เข้าหูทั้งสองข้างไม่หยุด หากแต่นางก็ไม่ได้เก็บมาคิดให้ปวดหัว ขอแค่เขายอมรับข้อตกลงที่นางคิดต่อรองเป็นพอ

อิสระของนางใกล้เข้ามาแล้ว!