All Chapters of ชายาตัวปลอม: Chapter 1 - Chapter 10

“ท่านอ๋องเอ้อร์1ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เสียงขันทีร้องบอกพลางประสานมือก้มหน้าลง หากแต่มิทันมีเสียงตอบรับประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออกพร้อมๆ กับร่างสูงก้าวเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน เหล่าองครักษ์ขยับกายเปิดทางบุรุษหน้าเครียดเขม็งก่อนจะเดินออกจากห้องอ่านหนังสือด้วยความรวดเร็วอย่างมิต้องรอคำสั่งเพียงเห็นบุคคลที่อยากพบ จึงโน้มตัวลงอย่างนอบน้อม“ถวายพระพรฝ่าบาท”“น้องรอง อย่ามากพิธีเลย” ว่าแล้วปิดหนังสือในมือ “เจ้ามาหาข้าถึงที่นี่ มีเรื่องร้อนใจอันใด”ซย่าหมิ่นเก๋อหรือฮ่องเต้ผู้มีอายุเยาว์วัยที่สุดตามประวัติศาสตร์แผ่นดินไห่หมิง พระองค์ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นฮ่องเต้ตั้งแต่สิบเจ็ดชันษาเนื่องจากบิดาสิ้นวาสนาจากไปเร็วนัก นี่ก็นับได้ว่าเข้าปีที่สิบแห่งการครองราชย์ แต่พระองค์ก็ทรงเปี่ยมไปด้วยความสามารถยิ่งนัก“ข้าออกสำรวจพื้นที่เมืองห่าว งบประมาณที่เบิกจากท้องพระคลังไปก็มิใช่น้อย แต่วัสดุที่ใช้ก่อสร้างนั้นล้วนเป็นของชั้นต่ำ ราคาของมันยังไม่ถึงครึ่งกับที่เบิกไปด้วยซ้ำ”เพราะไม่อยากเสียเวลาจึงรีบเข้าเรื่องโดยเร็วหลังจากเกิดพิรุณกระหน่ำโปรยราวกับบ้าคลั่งเมื่อปลายปีที่แล้ว เมืองห่าวซึ่งเป็นแผ่นดินราบลุ่มที่สุด

รอยยิ้มเหยียดจากฮูหยินถูกส่งไปด้วยความสะใจ เด็กสาวผู้ต่ำต้อยผู้นี้แท้แล้วคือ อวี้หลานเอ๋อร์ บุตรสาวของอนุที่ไม่ได้รับการยินยอมจากตระกูลแต่ไหนแต่ไรมาตระกูลอวี้ขึ้นชื่อเรื่องรักเดียวใจเดียวมาตลอด แต่จู่ๆ สามีของนางที่กลับจากราชการเพิ่งห่างบ้านไปเพียงครึ่งปีกลับมีอนุภรรยาแถมยังหอบท้องโตมาถึงตระกูลอวี้ แน่นอนว่าทั้งหญิงแพศยาและทารกในท้องไม่ได้รับการยอมรับให้เชิดหน้าชูตาในฐานะภรรยาแม้เพียงอนุ แต่ถูกเลี้ยงดูอาศัยในฐานะสาวใช้ทั้งแม่ทั้งลูก แต่นึกไม่ถึงเลยว่าหญิงไร้ยางอายผู้นั้นช่างใจเสาะนัก! ในวันที่เด็กน่าเกลียดนี่ลืมตาดูโลก นางก็จากไปอย่างสงบคิดว่าตายไปแล้วนางจะเอ็นดูทารกคนนั้นหรือไม่มีทาง...ตอนนี้ลูกของผู้หญิงแพศยานั่นก็ยังคงเป็นสาวใช้ ไม่มีคนภายนอกรู้ด้วยซ้ำว่าท่านเสนาบดีมีบุตรสาวสองคน!อวี้เหยินจ่งหันไปมองด้วยความตกใจแต่ก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ เขาทราบดีว่าตนเองแหกกฎตระกูลด้วยความเผลอไผลเพียงชั่ววูบ ขณะนั้นเขายังคงฐานะเป็นขุนนางต่ำต้อย ได้ออกตรวจราชการที่เมืองหยวนโหย่วและได้พบรักกับมารดาของหลานเอ๋อร์เข้า ตอนนั้นเขายังคิดน้อย...ไม่คิดเลยว่าถัดมามันจะกลายเป็นปมที่ถูกคนในตระกูลตราหน้ามาจนถ

“เจ้าสาวถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสียงตะโกนแซ่ซ้องพร้อมๆ กับเกี้ยวที่ถูกวางลงดัง ตุ้บ ทำให้บุคคลที่อยู่ภายในสะดุ้งตื่น แต่แล้วอาการง่วงงุนก็หายเป็นปลิดทิ้ง นางเบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบหยิบหมวกเจ้าสาวมาสวมพร้อมๆ กับผ้าคลุมหน้าที่ถูกหยิบมาคลุมไว้ เพียงแต่ทันทีที่ผ้าถูกปล่อยลงมาปิดใบหน้า เกี้ยวเจ้าสาวก็ถูกเปิดออกพร้อมๆ กับมือใหญ่เอื้อมมาตรงหน้าแล้วอย่างไรต่อ?นางทำท่าเลิ่กลั่กไม่ยอมส่งมือมาจับเสียที ได้ยินบุรุษตรงหน้าส่งเสียงในลำคอเบาๆ ด้วยความไม่พอใจแล้วก็อดหดคอไม่ได้ คิดไปถึงคำสรรเสริญเยินยอที่ได้ยินมามันเป็นความจริงเช่นนั้นหรือ“ส่งมือมา”เสียงเข้มๆ ออกคำสั่งจนนางลอบกลืนน้ำลาย มองลงพื้นไปก็เห็นชายเสื้อสีแดงยาวคลุมเท้าเช่นเดียวกันโอ้ย! แต่เหตุใดต้องทำสุ้มเสียงข่มขู่เช่นนั้นด้วยเล่า!“อ๊ะ”จู่ๆ ร่างอวี้หลานเอ๋อร์ก็ถูก ‘กระชาก’ ออกจากเกี้ยวไปอย่างรุนแรง นางสะดุดเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปเกาะชายเสื้อว่าที่สามีด้วยความลืมตัว แต่แทนที่จะได้รับการประคองโอบอุ้มอย่างนึกใคร่เอ็นดู เขากลับปล่อยให้นางเกาะด้วยตนเองเสียเช่นนี้ ได้ยินคนรอบข้างแอบหัวเราะ ท่าทางสภาพนางคงดูไม่จืดเลยทีเดียว!“เจ้าคงไม่ทำให้เปิ

“ท่านอ๋องรีบๆ เข้าเถิด!” นางหวังให้ ‘ภารกิจ’ นี้สำเร็จไปอย่างรวดเร็ว เอาเป็นว่าไม่ต้องลึกซึ้งมากนัก ขอแค่ทำให้นางตั้งครรภ์ในครั้งเดียวเป็นอันใช้ได้“ตรงนี้น่ะหรือ” “แน่นอนว่ามิใช่”อวี้หลานเอ๋อร์โคลงศีรษะเมื่อเขามองลงพื้นพรมสีแดงชาด นางพยุงตัวเองลุกขึ้นก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ตั่งเตียงนุ่ม ใช้มือวางข้างกายพลางร้องเรียกเจ้าบ่าวที่ยังรั้งตัวเองอยู่กับที่“ตรงนี้ย่อมดีกว่า ท่านคิดเช่นเดียวกันหรือไม่”องค์ชายรองเพียงทอดมองด้วยความเย็นชา ก้าวเข้าไปหาร่างแน่งน้อยก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า มือข้างหนึ่งเชยคางเรียวให้เงยขึ้น ลอบพินิจดวงหน้ารูปไข่เกลี้ยงใส ผัดแป้งหอมจนกลิ่นแตะจมูก แก้มและปากเป็นสีชาด จัดได้ว่าถูกประทินโฉมมาอย่างลออนักอา...เขาจะจ้องนางแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน จะทำอะไรก็รีบทำเสียสิ!ซย่าลู่หงโน้มหน้าลงราวกับต้องมนต์สะกด หลุบตามองปากกระจับที่เม้มติดกันแน่น แถมยังสัมผัสได้ด้วยว่าตัวนางกำลังสั่นไหว แค่สัมผัสนางก็ยังกลัว แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ นางมีแผนอะไรอยู่ในใจกันแน่นางไม่ได้หลับตา...ทว่าจ้องเขาตาแป๋ว“เปิ่นหวางมิชอบงิ้ว”“งิ้ว?”ทว่าเขาพูดจบก็สลัดนางออกจากการเกาะกุม เผยรอยยิ้มพึงพอใจ

“หากเป็นเช่นนั้น แล้วท่านจะมีทายาทแห่งชินอ๋องอย่างไรเล่าเจ้าคะ”คราวนี้เป็นฝ่ายสาวใช้คุกเข่าลงด้วยความตกใจ เอื้อมมาจับมือนิ่มไว้แน่น เห็นคุณหนูของตนยังนิ่งเงียบไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ แล้วก็คิดเป็นห่วง หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วอนาคตมิยิ่งยากตามไปอีกหรือ!อวี้หลานเอ๋อร์ส่ายหน้าไปมาสายตาเลื่อนลอยอย่างใช้ความคิด เมื่อคืนเขาบอกว่าไม่ชอบงิ้วเลยไม่ยอมเข้าหอ เช่นนั้นแสดงว่าคืนนี้หากนางมิใช่งิ้วล่ะก็เขาคงยอมร่วมหอกับนางเป็นแน่!คิดได้ดังนั้น...นางจึงยิ้มออก“อย่าห่วงข้าเลย ข้ามิได้จนตรอกถึงเพียงนั้น”“คุณหนูจะทำอย่างไรต่อไปเจ้าคะ”ต่วนชิงทำหน้าฉงน แต่เห็นอีกฝ่ายไม่มีสีหน้าอมทุกข์อย่างที่ตนกลัวแล้วก็โล่งอก รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าเกลี้ยงเกลาคล้ายมีแผนสนุกไว้ในใจ เพียงเห็นอวี้หลานเอ๋อร์ยังคงยิ้มได้นางก็สิ้นห่วง หวังว่าองค์ชายรองจะทำให้ความหวังของคุณหนูเป็นจริงโดยเร็ววันแค่คิดว่าวันใดที่อวี้หลานเอ๋อร์ได้ออกไปใช้ชีวิตอิสระในแผ่นดินกว้าง วันนั้นคุณหนูคงจะยิ้มได้อย่างไร้เรื่องหมองใจ ละทิ้งความขมขื่นในอดีตเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยมีนางคอยปรนนิบัติข้างกายอย่างเรียบง่ายด้วยกันสองคน“ก่อนอื่นข้าจะต้องทำผิด