ห้วงที่ ๒๗ จิ้งจอกสยบพยัคฆ์

ลมวสันต์ฤดูพัดโชยมาแผ่วเบา หอบเอากลีบดอกเหมยฮวาสีชมพูระเรื่อร่วงหล่นลงมา จุมพิตอันลึกล้ำค่อย ๆ คลายออกอย่างอ้อยอิ่ง เยี่ยนสิงโจวถอนริมฝีปากออกเชื่องช้า ทว่าเรียวลิ้นยังคงหยอกเย้าซึมซับความหวานล้ำจากกลีบปากอวบอิ่มที่บัดนี้บวมเจ่อเล็กน้อย นัยน์ตาของบุรุษร่างหนาทอประกายฉ่ำปรือ เปี่ยมล้นไปด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดประกายจนยากจะดับมอด

“อื้ม~ ท่านพี่”

เซียวรั่วเวยหอบหายใจ สองแขนเรียวที่เกาะเกี่ยวลำคอแกร่งอ่อนระทวยจนแทบทรุด ร่างบางจำต้องพิงแผ่นอกกว้างเพื่อพยุงกาย ใบหน้าจิ้มลิ้มซับสีเลือดฝาดลามไปถึงใบหู ดรุณีน้อยช้อนดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสขึ้นสบตาเขา แววตาขวยเขินแฝงเร้นตัดพ้อนั้นทำเอาหัวใจของพยัคฆ์ร้ายกระตุกวาบ

“เพียงแค่นี้ก็เรี่ยวแรงถดถอยแล้วหรือ ฮูหยินของข้า” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนบริเวณต้นคอของหญิงสาวลุกซู่ “ข้ายังมิได้ลงมือรังแกเจ้าจริงจังเสียหน่อย หากถึงคืนวสันต์เข้าหอจริง ๆ เจ้ามิร้องไห้จ้าจนข้าปวดใจหรอกหรือ”

“กลางวันแสก ๆ อยู่ในอุทยานแท้ ๆ ยังกล้าทำเรื่องน่าอายเช่นนี้ หากบ่าวไพร่ผ่านมาเห็นเข้า ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเจ้าคะ” โฉมสะคราญเอ็ดตะโรเสียงแผ่ว กำปั้นเล็กทุบลงบนลาดไหล่หนาอย่างหมั่นเขี้ยว

ชายหนุ่มรวบข้อมือบางมากดจูบซับอย่างแสนรัก เสียงหัวเราะดังกังวานก้อง

“ผู้ใดกล้าสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย ข้าจะสั่งควักลูกตามันเสียให้หมด อีกอย่างบริเวณนี้ข้าสั่งห้ามผู้ใดเข้าใกล้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เราเดินเข้ามาแล้ว จิ้งจอกน้อยของข้าช่างตื่นตูมเสียจริง”

กล่าวจบ ท่อนแขนล่ำสันก็ตวัดรวบร่างอรชรช้อนขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็วจนนางเผลอหวีดร้อง นงคราญรีบซุกใบหน้าที่แดงก่ำลงกับซอกคอของสามี ปล่อยให้ร่างสูงพาก้าวเดินฝ่าดงบุปผากลับเข้าสู่เรือนซวี่เยี่ยด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ลมปลายเหมันต์ที่พัดผ่านมามิอาจทำอันตรายสตรีในอ้อมกอดได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อมีแผงอกกว้างคอยเป็นปราการต้านทานความเหน็บหนาว

ภายในห้องหนังสือซวี่เยี่ย เตาผิงทองเหลืองถูกจุดถ่านสุมจนให้ความอบอุ่นกำจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นหมึกหอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นกำยานอำพันสร้างบรรยากาศสงบ เยี่ยนสิงโจววางภรรยาตัวน้อยลงบนตั่งไม้นุ่มบุพรมขนสัตว์อย่างเบามือ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยม้วนฎีกาและรายงานจากชายแดน

“ท่านพี่สะสางราชการเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะฝนหมึกให้”

หญิงสาวขยับกายอย่างรู้หน้าที่ นางรวบแขนเสื้อไหมสีชมพูอ่อนขึ้นเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่อง มือเรียวจับแท่งหมึกฝนลงบนแท่นฝนอย่างเป็นจังหวะ ท่วงท่าอ่อนช้อยงดงาม กลิ่นหอมของดอกมู่หลานที่กำจายออกจากกายสาวลอยแตะจมูกบุรุษที่กำลังแสร้งจับพู่กัน

อุปราชหนุ่มจดจ้องฎีกาตรงหน้าได้เพียงชั่วครู่ ทว่าหางตาประหลาดกลับคอยลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสตรีที่กำลังตั้งใจฝนหมึก นัยน์ตาคมกวาดมองตั้งแต่แพขนตางอนยาว จมูกรั้นเชิดนิด ๆ ไปจนถึงริมฝีปากสีชาดที่เขาเพิ่งลิ้มลองความหวานล้ำมาเมื่อครู่ สมาธิในการบริหารแผ่นดินที่เคยเฉียบขาด บัดนี้ถูกทำลายลงจนป่นปี้ด้วยฝีมือของสตรีเพียงนางเดียว

เคร้ง

พู่กันด้ามหยกถูกวางทิ้งลงบนแท่นอย่างไม่ไยดี ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่เบื้องหลังโฉมงาม สองมือแกร่งวางทาบลงบนลาดไหล่บาง ออกแรงรั้งเบา ๆ ให้ดรุณีน้อยถอยหลังมาเอนซบกับหน้าท้องกำยำของตน

“ท่านพี่? ฎีกากองโตปานนั้น ไฉนจึงละทิ้งกลางคันเล่าเจ้าคะ” เซียวรั่วเวยชะงักมือ เอี้ยวใบหน้าขึ้นมองสามีด้วยความฉงน

“ฎีกาพวกนั้นมีแต่เรื่องน่าเบื่อหน่ายของพวกขุนนางเฒ่า” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย ก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนอย่างฉวยโอกาส “มีฮูหยินที่งดงามปานล่มเมืองมานั่งฝนหมึกอยู่เคียงข้าง กลิ่นมู่หลานหอมกรุ่นยั่วยวนถึงเพียงนี้ ผู้ใดจะมีสมาธิจับพู่กันพิจารณาเรื่องบ้านเมืองได้ลงคอกัน”

“ท่านอุปราชละเลยราชการ มัวแต่ลุ่มหลงสตรี แผ่นดินต้าฉีมิวิบัติล่มสลายเอาหรือเจ้าคะ” นางเย้าแหย่ รอยยิ้มหวานระบายเต็มดวงหน้า

“แผ่นดินจะล่มสลายก็ช่างปะไร ขอเพียงจิ้งจอกน้อยยังอยู่ในอ้อมกอดข้า ข้าก็พร้อมจะทอดทิ้งทั้งใต้หล้าเพื่อแลกกับรอยยิ้มของเจ้า”

ถ้อยคำสารภาพรักอันแสนอหังการ ทว่ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจ ทำเอาหัวใจของนงคราญเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ เยี่ยนสิงโจวตวัดร่างบางให้ลุกขึ้น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ แล้วรั้งเอวคอดกิ่วให้นางลงมานั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาแทน

เซียวรั่วเวยไม่ขัดขืนอีก นางเอนศีรษะพิงแผงอกกว้าง ซึมซับเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของเขา ความหวาดระแวงที่เคยมีในอดีตมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นซ่านและปลอดภัย การกระทำของบุรุษผู้นี้ จากคนที่เคยเย็นชาและจับตามองนางกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มรักและหวงแหนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“รั่วเวย หลับตาลงสิ ข้ามีสิ่งหนึ่งอยากมอบให้เจ้า” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เปลือกตาบางปิดลงช้า ๆ รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหวของมือใหญ่ที่กำลังสอดแทรกบางสิ่งลงบนมวยผมของนาง สัมผัสเย็นเยียบของเนื้อหยกกระทบกับหนังศีรษะเบา ๆ ก่อนที่ความอบอุ่นจากฝ่ามือสากจะไล้ผ่านแก้มใส

“ลืมตาได้แล้ว ฮูหยินของข้า”

สาวงามลืมตาขึ้น เอื้อมมือไปสัมผัสวัตถุบนศีรษะ ก่อนจะเดินไปหยิบคันฉ่องทองเหลืองบานเล็กบนโต๊ะมาส่องดู ภาพที่สะท้อนคือปิ่นหยกมันแกวสีขาวบริสุทธิ์สลักลวดลายวิจิตรบรรจงเป็นรูปจิ้งจอกเก้าหางกำลังขดตัวอิงแอบอยู่เคียงข้างพยัคฆ์ตัวใหญ่ ลวดลายนั้นละเอียดลออและมีชีวิตชีวาประดุจมีลมหายใจ

“นี่มัน...” นางเบิกตากว้าง หันกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังอมยิ้ม

“ข้าสลักมันด้วยมือของข้าเอง ในยามที่เจ้านอนหลับใหล” พยัคฆ์ร้ายแห่งแว่นแคว้นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่านัยน์ตาซ่อนความภาคภูมิใจเอาไว้ไม่มิด “ปิ่นเล่มนี้คือตัวแทนของข้าและเจ้า จิ้งจอกน้อยสยบพยัคฆ์ร้าย ไม่ว่าบุรุษผู้นี้จะดุดันหรือกุมอำนาจล้นฟ้าเพียงใด สุดท้ายก็ต้องศิโรราบและยอมเป็นเบาะรองนั่งให้แก่เจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

ทำนบน้ำตาแห่งความตื้นตันของดรุณีน้อยพังทลาย หยาดน้ำใสกลิ้งหล่นจากหางตา ทว่ากลับเป็นน้ำตาแห่งความสุขที่เอ่อล้นจนไม่อาจกักเก็บไว้ได้อีก

นางวางคันฉ่องลง แล้วโผเข้าสวมกอดลำคอแกร่งแน่น ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ซึมซับกลิ่นกายบุรุษที่ให้ความรู้สึกปลอดภัย “ข้ารักท่านพี่ รักจนหมดหัวใจ รักจนไม่อาจจินตนาการถึงชีวิตที่ปราศจากท่านได้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

แขนล่ำสันตระกองกอดร่างอรชรตอบอย่างแนบแน่น เยี่ยนสิงโจวฝังจมูกโด่งลงบนกลุ่มผมสีหมึก สูดดมความหอมกรุ่นอย่างลุ่มหลง

“จำคำของเจ้าไว้ให้ดีรั่วเวย เพราะนับจากนี้ข้าจะจองจำเจ้าไว้ใต้ปีกนี้ไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจ ต่อให้เจ้าคิดหนี ข้าก็จะตามล่าพลิกแผ่นดินมาล่ามโซ่เจ้าไว้ข้างกายข้าตลอดกาล”

“ใครจะบ้าหนีบุรุษที่หลงภรรยาหัวปักหัวปำเช่นท่านกันเล่าเจ้าคะ” นางหัวเราะทั้งน้ำตา ผละใบหน้าออกมาย่นจมูกใส่เขาอย่างน่าเอ็นดู

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยซับคราบน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ

“อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงวสันต์ฤดูแล้ว ข้าสั่งให้กองช่างหลวงเร่งตัดเย็บชุดมงคลสีชาดด้วยผ้าไหมปักดิ้นทองเก้าชั้น สินสอดร้อยแปดสิบหีบเตรียมพร้อมแล้ว ข้าจะทำให้ชาวเมืองหลวงต้องจดจำงานแต่งของฮูหยินข้าไปชั่วลูกชั่วหลาน”

พูดถึงงานมงคลสมรส ใบหน้าจิ้มลิ้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครา

“ท่านพี่เตรียมการใหญ่โตปานนั้น ขุนนางทั้งกระดานมิค่อนขอดเอาหรือเจ้าคะ ว่าท่านอุปราชลุ่มหลงสตรีจนสิ้นเปลืองราชทรัพย์”

“ทรัพย์สินพวกนั้นล้วนเป็นเงินส่วนตัวของข้า ข้าหามาด้วยเลือดและหยาดเหงื่อเพื่อนำมาปรนเปรอภรรยาของข้า ผู้ใดกล้ามีปากเสียงข้าจะตัดลิ้นมันทิ้งเสีย”

ร่างสูงตอบอย่างโอหัง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม น้ำเสียงแหบพร่าแฝงความเจ้าเล่ห์

“รอให้ถึงคืนเข้าหออย่างเป็นทางการเถิด ข้าจะทวงคืนทุกสัมผัส จะกอดรัดและรักใคร่เจ้าให้สมกับความลุ่มหลงที่ข้ามี จะทำให้ฮูหยินของข้าร้องครางเรียกแต่ชื่อข้าทั้งคืนจนไม่มีแรงลุกจากเตียงเลยทีเดียว”

“ท... ท่านพี่! ท่านคนบ้าตัณหากลับ!”

หญิงสาวเบิกตากว้าง หน้าแดงซ่าน กำปั้นเล็กระดมทุบลงบนแผงอกกำยำอย่างไม่ยั้งมือ ทว่าพยัคฆ์ร้ายกลับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความชอบใจ ชายหนุ่มรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจุมพิตหนัก ๆ ลงบนกลีบปากที่กำลังขยับบ่น ปิดกั้นทุกคำก่นด่าให้กลายเป็นเพียงเสียงครวญครางในลำคอ