ชายาตาบอดของทรราช

หยาดวรุณในวสันต์ฤดูโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีหมึก กลิ่นไอดินชื้นแฉะลอยอวลอยู่รอบกำแพงสูงตระหง่านสร้างความรู้สึกกดดัน เกี้ยวหลังเล็กซอมซ่อถูกหามมาหยุดลงหน้าประตูจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างกระแทกกระทั้น

บรรดาคนหามเกี้ยวต่างมีสีหน้าหวาดผวา รีบวางสัมภาระลงแล้วถอยร่นไปยืนหลบมุมราวกับกลัวว่ายมทูตขาวดำจะพรากวิญญาณเอาเสียเดี๋ยวนั้น บ่งบอกถึงสถานะอันต่ำต้อยของผู้ที่อยู่ภายใน ตลอดจนความน่าสะพรึงกลัวของเจ้าของจวนแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน

❛เซียวรั่วเวย❜ สูดลมหายใจเพื่อข่มความหวาดหวั่น มือเรียวขาวผ่องเลิกม่านขึ้นช้า ๆ ลมหนาวปะทะใบหน้าจิ้มลิ้มจนต้องกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวตัวบาง ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่บิดามอบให้ก่อนส่งนางมาเผชิญความตาย หญิงสาวชำเลืองมองป้ายอักษรสีทองอร่ามที่สลักคำว่าจวนอุปราชด้วยแววตาราบเรียบ

“ลงมาได้แล้ว อนุเซียว” เสียงห้วนจัดของพ่อบ้านตระกูลเยี่ยนดังขึ้น ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง

หญิงสาวก้าวเท้าออกมา ทว่าด้วยโรคตาบอดกลางคืนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดทำให้นางมองเห็นสิ่งรอบกายในยามราตรีเพียงภาพเลือนราง ท่ามกลางแสงสลัวของโคมกระดาษสาสีแดงหน้าประตู นางเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่บนขั้นบันไดหิน สวมใส่อาภรณ์สีดำขลับกลืนกินไปกับความมืดมิด

❛เยี่ยนสิงโจว❜ ทรราชผู้กุมอำนาจล้นฟ้าเหนือบัลลังก์มังกร

เอาล่ะ ได้เวลาแสดงละครแล้ว

สตรีร่างน้อยจงใจก้าวพลาด เหยียบชายกระโปรงผ้าไหมของตนเองจนเสียหลัก ร่างอรชรโอนเอนถลาไปเบื้องหน้า พร้อมส่งเสียงอุทานแผ่วเบาอย่างตื่นตระหนก กะระยะให้ตนเองล้มทับลงกลางอ้อมอกแกร่งของบุรุษเบื้องหน้าอย่างพอดิบพอดี

ทวาสร่างสูงกลับเบี่ยงตัวหลบด้วยท่วงท่าเชื่องช้าทว่าสง่างาม ราวกับล่วงรู้เจตนาของนางล่วงหน้า

ลมเย็นเยียบพัดผ่านหน้าโฉมงามไป มือบางจึงคว้าเข้ากับสิ่งเดียวที่อยู่ใกล้มือที่สุดเพื่อยึดเหนี่ยว

หมับ! ตึง!

นางรอดพ้นจากการหน้าคะมำลงกับพื้นหินได้อย่างหวุดหวิด ทว่าเมื่อกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในกำมือ มันกลับเป็นสายรัดเอวปักดิ้นทองลายเมฆาของอุปราชหนุ่มที่ถูกนางกระตุกจนร่นลงมาเกือบหลุดลุ่ย

ความเงียบสงัดโรยตัวลงมาอย่างหนักหน่วง บรรดาองครักษ์เสื้อแพรนับสิบชักกระบี่ออกจากฝัก บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบลงฉับพลัน

“หม... หม่อมฉันสายตาไม่ดีเพคะท่านอุปราช” ร่างบางเอ่ยเสียงสั่นเครือ ช้อนดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างน่าเวทนา “รอบด้านมืดมิดนัก ทัศนวิสัยพร่าเลือน หม่อมฉันหวาดกลัวเหลือเกิน”

เยี่ยนสิงโจวก้มมองสตรีที่กำลังเกาะสายรัดเอวของเขาแน่นราวกับปลิงดูดเลือด นัยน์ตาของชายหนุ่มทอประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอันตรายอย่างร้ายกาจ

“สายตาไม่ดีหรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกลั้วหัวเราะ ทว่าทำเอาผู้ฟังขนลุกซู่ “แต่เจ้าคว้าสายรัดเอวของเปิ่นหวางได้แม่นยำยิ่งนัก ซ้ำยังกระตุกเสียจนเกือบจะหลุด ความหวาดกลัวของเจ้าช่างน่าประทับใจยิ่งนัก คุณหนูใหญ่เซียว”

“ข้ามองไม่เห็นจริง ๆ เพคะ” ดรุณีน้อยปล่อยมืออย่างลุกลี้ลุกลน คุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ “โปรดอภัยให้ความโง่เขลาของอนุภรรยาผู้นี้ด้วยเถิด”

“อนุภรรยา?”

บุรุษหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูก เขาก้าวเข้าประชิดตัวนาง ปลายนิ้วแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบเชยคางมนขึ้นมา บังคับให้ดวงหน้าจิ้มลิ้มสบตากับเขา

“มหาเสนาบดีเซียวช่างใจกล้า ส่งบุตรีภรรยาเอกที่ถูกทอดทิ้งไว้ในเรือนซอมซ่อมาเป็นเครื่องบรรณาการให้เปิ่นหวาง คิดว่าเปิ่นหวางเป็นสถานรับเลี้ยงสตรีไร้ค่าหรืออย่างไร?”

“บิดาส่งข้ามาเพื่อปรนนิบัติรับใช้ท่านอุปราช ชีวิตของหม่อมฉันล้วนเป็นของท่านแล้วเพคะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ หยาดน้ำตากลิ้งหล่นกระทบหลังมือหนา ทว่าในใจกลับลอบด่าทอชายตรงหน้าไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร

“เช่นนั้นหรือ?” ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินสะบัดมือออกจากการเกาะกุม เขาสะบัดชายแขนเสื้อ ก่อนจะหันหลังเดินนำเข้าไปในจวน “ตามมาสิ เปิ่นหวางอยากรู้ยิ่งนักว่าสตรีที่ตาบอดกลางคืนเช่นเจ้าจะมีปัญญาปรนนิบัติเปิ่นหวางได้อย่างไร”

เซียวรั่วเวยลอบถอนหายใจ รีบหยัดกายลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กระโปรง แล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปด้านใน บรรยากาศภายในจวนนั้นโอ่อ่าวิจิตรตระการตา ทว่ากลับเงียบสงัดไร้ชีวิตชีวา ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว นางสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากเงายามเร้นลับที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมมืด

“เดินให้มันเร็วหน่อย” เสียงดุดันของชายหนุ่มดังขึ้นจากเบื้องหน้า

“แสงไฟสลัวเกินไป ข้ามองทางไม่ชัดเพคะ” สตรีร่างน้อยแสร้งทำเป็นเดินชนเสาไม้ประดับ ก่อนจะเซไปชนกระถางเคลือบใบใหญ่จนเกิดเสียงดังกึกกัก นางลูบหน้าผากตนเองปอย ๆ บีบน้ำตาอีกระลอก ทำตัวงุ่มง่ามจนดูไม่ได้

ร่างสูงหยุดฝีเท้า หันกลับมามองนางที่กำลังแสดงบทบาทอย่างแนบเนียน เขารู้กระจ่างแจ้งแทบทุกเส้นสนกลใน ว่าบิดาของนางส่งนางมาเพื่อค้นหาป้ายอาญาสิทธิ์ทหารและลอบสังหารเขา ทว่าสิ่งที่เขานึกไม่ถึงคือตระกูลเซียวกลับส่งสตรีที่มีสายตาฝ้าฟางและซุ่มซ่ามปานนี้มาทำงานใหญ่ระดับแว่นแคว้น

‘หรือนี่จะเป็นแผนซ้อนแผนเพื่อตบตา?’ เยี่ยนสิงโจวคิดในใจ แววตาฉายแววสนุกสนานราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่

“หากเดินไม่ไหว ก็คลานตามเปิ่นหวางมา” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ

ร่างบางกัดริมฝีปากล่างแน่น ‘เจ้าคนสารเลว! ไร้ความเป็นบุรุษเพศสิ้นดี!’

“หม่อมฉัน... หม่อมฉันจะพยายามเดินให้เร็วขึ้นเพคะ” นางรีบก้าวเท้ายาว ๆ ตามเขาไป ไม่กล้าแกล้งชนสิ่งใดอีก จนกระทั่งมาถึงเรือนพักส่วนตัวของอุปราชหนุ่ม ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางจวน ล้อมรอบด้วยเวรยามแน่นหนา

ภายในห้องกว้างจุดเทียนสว่างไสว กลิ่นกำยานอำพันจาง ๆ ลอยแตะจมูก ของตกแต่งทุกชิ้นล้วนสลักเสลาจากไม้ล้ำค่า ทว่าความวิจิตรตระการตาในห้องไม่อาจลดทอนความหนาวเหน็บจากรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจากตัวของเจ้าของห้องได้เลยแม้แต่น้อย

“ถอดอาภรณ์ออกเสีย”

เซียวรั่วเวยเบิกตากว้าง ความตื่นตระหนกในครานี้ไม่ใช่การเสแสร้ง “ทะ... ท่านอุปราชหมายความว่าอย่างไรเพคะ?”

“เจ้าบอกเองมิใช่หรือว่ามาเพื่อปรนนิบัติเปิ่นหวาง?” เยี่ยนสิงโจวทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งตัวใหญ่ นัยน์ตาดุดันจ้องมองนาง “หากไม่ถอดอาภรณ์ แล้วจะปรนนิบัติบนเตียงได้อย่างไร?”

“แต่หม่อมฉันเพิ่งมาถึง ยังมิได้ชำระล้างร่างกาย–”

“เปิ่นหวางไม่ชอบพูดซ้ำ”

เขาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ มือหนาเอื้อมไปหยิบจอกชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ทว่าสายตายังคงจับจ้องทุกอากัปกิริยาของหญิงสาว

ดรุณีน้อยกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

นางรู้ดีว่าหากขัดขืน อาจถูกบีบคอปลิดชีพได้ในพริบตา ทว่าหากยอมทอดกายให้เขาย่ำยี แผนการที่วางไว้จะพังทลายตั้งแต่คืนแรกที่เหยียบเข้าจวน

สมองของนางประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ริมฝีปากจะเหยียดยิ้มบางเบาที่มุมปาก ซึ่งชายหนุ่มไม่อาจสังเกตเห็น

โฉมงามค่อย ๆ ปลดสายรัดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกออก ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดกระโปรงผ้าไหมบางเบา นางก้าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าเปลี่ยนจากสตรีขี้กลัวเป็นเย้ายวนอย่างประหลาด

เมื่อหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าตั่งไม้ ร่างบางค่อย ๆ โน้มตัวลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นสันของร่างสูง กลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวผสมผสานกับกลิ่นดอกมู่หลานทำเอาลมหายใจของบุรุษหนุ่มสะดุดไปชั่วขณะ

“หากท่านอุปราชต้องการให้หม่อมฉันปรนนิบัติ” นางกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากเขา มือเรียวเอื้อมไปแตะที่สาบเสื้อของชายหนุ่มอย่างอาจหาญ “เช่นนั้นท่านก็ต้องช่วยหม่อมฉันถอดด้วยสิเพคะ เพราะสายตาหม่อมฉันฝ้าฟางนัก มองหาปมเชือกของตนเองไม่เจอเสียแล้ว”

เยี่ยนสิงโจวหรี่ตาลง รอยยิ้มอันตรายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาคว้าข้อมือบางที่กำลังซุกซนบนอกเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว

“ว้าย!”

ร่างของเซียวรั่วเวยปลิวหวือลอยข้ามโต๊ะน้ำชา ตกลงไปบนเตียงกว้างอย่างแรงจนจุกเสียดไปทั้งแผ่นหลัง

ยังไม่ทันที่นางจะตั้งสติได้ ร่างสูงใหญ่ก็ตามขึ้นมาทาบทับ กักขังนางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับวัตถุเย็นเฉียบที่จ่อแนบลงบนลำคอระหงของนาง

“มารยาของเจ้าอาจใช้ได้ผลกับบุรุษโง่งมผู้อื่น” ปลายมีดสั้นสะท้อนแสงเทียนวาววับ บาดผิวเนื้อขาวผ่องของหญิงสาวจนรอยเลือดซึมออกมาเป็นเส้นบาง ๆ เสียงกระซิบเหี้ยมเกรียมของเขาดังก้องอยู่ข้างหู “แต่สำหรับเปิ่นหวาง หากเจ้ากล้าเล่นลิ้นอีกเพียงครึ่งคำ เปิ่นหวางจะควักลูกตาอันฝ้าฟางของเจ้าออกมาให้สุนัขกิน”

ดวงตาของเซียวรั่วเวยเบิกโพลง ลมหายใจสะดุดห้วง