All Chapters of ชายาตาบอดของทรราช: Chapter 1 - Chapter 10

หยาดวรุณในวสันต์ฤดูโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีหมึก กลิ่นไอดินชื้นแฉะลอยอวลอยู่รอบกำแพงสูงตระหง่านสร้างความรู้สึกกดดัน เกี้ยวหลังเล็กซอมซ่อถูกหามมาหยุดลงหน้าประตูจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่างกระแทกกระทั้นบรรดาคนหามเกี้ยวต่างมีสีหน้าหวาดผวา รีบวางสัมภาระลงแล้วถอยร่นไปยืนหลบมุมราวกับกลัวว่ายมทูตขาวดำจะพรากวิญญาณเอาเสียเดี๋ยวนั้น บ่งบอกถึงสถานะอันต่ำต้อยของผู้ที่อยู่ภายใน ตลอดจนความน่าสะพรึงกลัวของเจ้าของจวนแห่งนี้ได้อย่างชัดเจน❛เซียวรั่วเวย❜ สูดลมหายใจเพื่อข่มความหวาดหวั่น มือเรียวขาวผ่องเลิกม่านขึ้นช้า ๆ ลมหนาวปะทะใบหน้าจิ้มลิ้มจนต้องกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวตัวบาง ซึ่งเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่บิดามอบให้ก่อนส่งนางมาเผชิญความตาย หญิงสาวชำเลืองมองป้ายอักษรสีทองอร่ามที่สลักคำว่าจวนอุปราชด้วยแววตาราบเรียบ“ลงมาได้แล้ว อนุเซียว” เสียงห้วนจัดของพ่อบ้านตระกูลเยี่ยนดังขึ้น ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงหญิงสาวก้าวเท้าออกมา ทว่าด้วยโรคตาบอดกลางคืนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดทำให้นางมองเห็นสิ่งรอบกายในยามราตรีเพียงภาพเลือนราง ท่ามกลางแสงสลัวของโคมกระดาษสาสีแดงหน้าประตู นางเห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู

เคร้ง!เสียงโลหะปะทะกัน ร่างบางที่หดเกร็งรอรับความเจ็บปวดกลับสัมผัสได้เพียงสายลมกรรโชกวูบหนึ่งที่พัดผ่านพวงแก้มไป ตามมาด้วยเสียงแตกร้าวของใบดาบชั้นดีที่แหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“อ๊าก!”เสียงร้องโหยหวนของมือสังหารดังลั่น ก่อนที่ร่างของมันจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับบานประตูจนพังครืนลงมา โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นกระเบื้องศิลา ทว่าไม่มีแม้แต่หยดเดียวที่กระเด็นมาถูกเรือนร่างอรชรซึ่งกำลังคุดคู้ตัวสั่นเทาอยู่ตรงมุมห้องเซียวรั่วเวยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ทัศนวิสัยที่มืดมิดและพร่ามัวทำให้นางมองเห็นเพียงเงาดำทะมึนของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเดินเข้ามาใกล้ เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง แหวนหยกหยกสวมนิ้วโป้งที่เคยอยู่บนมือหนาฝังลึกอยู่กลางหน้าผากของมือสังหารผู้เคราะห์ร้าย บ่งบอกถึงพลังปราณอันลึกล้ำและแม่นยำจนน่าสะพรึงกลัว“ปะ... เป็นสวรรค์คุ้มครองโดยแท้” นางแสร้งละล่ำละลัก น้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากหางตา “หม่อมฉันนึกว่าจะต้องทิ้งชีวิตไว้เสียแล้ว”เยี่ยนสิงโจวไม่กล่าววาจาใด ชายหนุ่มย่อกายลงตรงหน้าสตรีที่กำลังสะอื้นไห้ มือแกร่งคว้าเข้าที่ข้อมือบางอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วสากกดลงบนจุดชี

ย่ำรุ่งวันเทศกาลไหว้พระจันทร์กลางฤดูสารทมาเยือน บรรยากาศภายในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินดูคึกคักกว่าปกติ ทว่าที่เรือนไผ่หยกท้ายจวนกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อสาวใช้หลายสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมกับหีบบรรจุอาภรณ์ล้ำค่าและเครื่องประดับทองคำหยกรุ้งมากมายเซียวรั่วเวยมองดูชุดกระโปรงสีแดงปักลายวิหคบนเตียงด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนก ถอยกรูดไปชิดมุมห้องราวกับกระต่ายน้อยตื่นตูม“พะ... พวกเจ้าเอาสิ่งใดมาให้ข้าหรือ? ข้าทำผิดอันใด ทำไมจึงต้องให้ข้าสวมชุดสีแดงเช่นนี้ หรือท่านอุปราชจะประทานสุราพิษให้ข้าแล้ว” ดรุณีน้อยเอ่ยเสียงสั่นเครือ บีบน้ำตาให้รื้นขึ้นมาอย่างแนบเนียนหัวหน้าสาวใช้รีบยอบกายลงอย่างนอบน้อม“อนุเซียวโปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ ท่านอุปราชมีคำสั่งให้บ่าวมาปรนนิบัติท่านแต่งกาย เพื่อเตรียมตัวเข้าวังไปร่วมงานเลี้ยงชมจันทร์ในค่ำคืนนี้เจ้าค่ะ”เข้าวัง?โฉมงามลอบขมวดคิ้วในใจ นึกทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อวาน เยี่ยนสิงโจวเพิ่งจับได้ว่าตระกูลเซียวส่งนักฆ่ามาลอบสังหารเขา ทว่าแทนที่บุรุษผู้นั้นจะลงทัณฑ์นาง กลับสั่งให้แต่งกายงดงามเพื่อพาไปเย้ยหยันบิดาถึงในงานเลี้ยงหลวง ช่างเป็นทร

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบทำเอาหัวใจของเซียวรั่วเวยกระตุ ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอระหงไม่ได้สร้างความวาบหวาม ทว่ากลับนำพาความหนาวเหน็บเสียดกระดูกมาให้ มือหนาของเยี่ยนสิงโจวที่บีบเคล้นจุดชีพจรบนข้อมือบางนั้นหนักหน่วงจนนางแทบนิ่วหน้า“สุราอันใดหรือเพคะท่านอุปราช”นงคราญเค้นเสียงสะอื้น แสร้งทำเป็นตัวสั่นเทา ดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษเหนือคนด้วยแววตาตื่นตระหนก“หม่อมฉันไม่รู้เรื่องอันใดเลย หม่อมฉันเพียงแต่... เพียงแต่ตกใจเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่จนคุมสติไม่อยู่ หม่อมฉันสมควรตายที่ทำสุราของฝ่าบาทหกเลอะเทอะเพคะ”กล่าวจบร่างอรชรก็แผดเสียงร้องไห้โฮ ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มเข้ากับแผงอกกว้างอย่างเอาเป็นเอาตาย สองมือเล็กกำสาบเสื้อคลุมสีดำขลับของเขาไว้แน่น“บังอาจนัก! เสียงพลุไฟเฉลิมฉลองดังเพียงนิด กลับอ้างว่าเป็นเสียงฟ้าร้อง!” สุรเสียงกริ้วโกรธของฮ่องเต้น้อยฉีหยวนตวาดกร้าว ยุวกษัตริย์ชี้พระดัชนีมายังดรุณีน้อยที่ซุกซ่อนตัวอยู่ “ทหาร! มัวยืนบื้ออยู่ไย ลากตัวนังปีศาจตาบอดผู้นี้ไปบั่นคอเดี๋ยวนี้!”“รับด้วยเกล้า!”องครักษ์เสื้อแพรนับสิบชักกระบี่ออกจากฝัก แสงโลหะสะท้อนแสงโคมไฟวาววับหมายจะ

เซียวรั่วเวยเบิกตากว้าง จ้องมองแผ่นโลหะสีทองหม่นสลักลายพยัคฆ์ที่อยู่ห่างจากปลายจมูกเพียงไม่กี่ชุ่น ประสาทสัมผัสอันฉับไวของสตรีที่ผ่านการเคี่ยวกรำเรื่องยาพิษมานับไม่ถ้วนสูดดมได้ถึงกลิ่นคาวหวานปะแล่มที่ระเหยออกมาจากผิวโลหะชิ้นนั้นพิษชาดกลืนวิญญาณ!ดรุณีน้อยลอบสูดลมหายใจ พิษชนิดนี้เพียงแค่สัมผัสริมฝีปาก ผิวเนื้อก็จะพุพองและซึมเข้าสู่กระแสเลือดจนสิ้นใจภายในครึ่งก้านธูป บุรุษตรงหน้าช่างรอบคอบและโหดเหี้ยมยิ่งนัก เขาย่อมกินยาถอนพิษไว้ล่วงหน้า หรือไม่ก็รู้ตำแหน่งที่สามารถหยิบจับได้อย่างปลอดภัย ทว่าหากนางหลงกลทำตามคำสั่ง หรือแสดงความหวาดกลัวจนผิดวิสัยของสตรีตาบอดละโมบเงินทอง จุดจบย่อมไม่สวยงามเป็นแน่“ก้อนทอง... รสชาติของความตายหรือเพคะ?” นงคราญแสร้งทำน้ำเสียงงุนงง เอียงคอมองวัตถุตรงหน้าด้วยแววตาซื่อบริสุทธิ์ “หม่อมฉันไม่เข้าใจคำกล่าวของท่านอุปราชเลยเพคะ ทองคำย่อมมีรสชาติของความมั่งคั่ง ไฉนเลยจะมีความตายซ่อนอยู่ได้เล่า”“เช่นนั้นเจ้าก็ลองพิสูจน์ดูสิ” เยี่ยนสิงโจวเหยียดยิ้มร้าย นัยน์ตาสีหมึกหรี่ลงอย่างจับผิด “จุมพิตมัน แล้วรับรางวัลของเจ้าไป”โฉมงามกะพริบตาถี่ ๆ แสร้งทำทีเป็นพยักหน้าอย่างว่าง่