ห้วงที่ ๓๐ บัลลังก์เคียงพยัคฆ์

รังสีอรุณรุ่งสาดส่องผ่านม่านเมฆา เผยให้เห็นหยาดน้ำค้างที่เกาะพราวอยู่บนกลีบบุปผา แสงสว่างอันอบอุ่นขับไล่ความมืดมิดและลมหนาวของค่ำคืนที่ผ่านมาจนหมด กลิ่นกำยานดอกอวิ๋นเซียงที่เคยหอมกรุ่น บัดนี้ผสานเข้ากับกลิ่นอายการเสพสมและไออุ่นของสองเรือนร่างที่ตระกองกอดกันอยู่ภายใต้ม่านมุ้งสีชาด

เทียนมงคลคู่บนโต๊ะมอดดับลงไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำตาเทียนที่ละลายเป็นหนึ่งเดียว

เซียวรั่วเวยค่อย ๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่รับรู้คือความเมื่อยขบซึ่งแล่นไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างกาย ทว่าในความเจ็บร้าวเหล่านั้นกลับมีความอบอุ่นอันคุ้นเคยโอบล้อมอยู่ สองแขนล่ำสันของบุรุษผู้เป็นสวามียังคงตวัดรัดเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้แน่นหนา แผ่นหลังบอบบางแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้าม

“ตื่นแล้วหรือ ฮูหยินของข้า”

น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนขนอ่อนบริเวณต้นคอระหงลุกซู่ ดรุณีน้อยสะดุ้งสุดตัว เอี้ยวใบหน้าหันกลับไปมองก็พบกับนัยน์ตาสีหมึกที่กำลังทอดมองมาด้วยประกายพราวระยับ เยี่ยนสิงโจวตื่นอยู่นานแล้ว ชายหนุ่มใช้ท่อนแขนข้างหนึ่งหนุนศีรษะตนเอง ขณะที่มืออีกข้างกำลังเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของนางอย่างทะนุถนอม

“ท่านพี่ ตื่นนานแล้วไฉนจึงไม่ปลุกข้าเล่าเจ้าคะ” โฉมสะคราญเอ่ยเสียงอู้อี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มซับสีเลือดฝาด เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์อันเร่าร้อนที่เขาปรนเปรอให้นางตลอดทั้งคืน พยัคฆ์ร้ายผู้นี้ช่างไร้ความปรานี ทวงสิทธิ์ความเป็นสามีเสียจนนางแทบขาดใจคาอก

“ข้าเห็นเจ้านอนหลับสนิท หายใจสม่ำเสมอราวกับลูกแมวน้อย จึงมิอยากกวนใจ” อุปราชหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มรั้งร่างอรชรให้พลิกกลับมาเผชิญหน้ากัน ซุกใบหน้าหล่อเหลาลงกับซอกคอหอมกรุ่น “อีกอย่าง ข้ากำลังทบทวนว่าเมื่อคืนนี้ข้าลงโทษสตรีปากแข็งได้สาสมหรือยัง หากเจ้ารีบตื่นข้าก็เกรงว่าจะอดใจไม่ไหว สานต่อบทลงโทษอีกสักรอบสองรอบ”

“คนมักมาก!” นงคราญเบิกตากว้าง ถลึงตาใส่พร้อมกับระดมทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนลาดไหล่กว้างอย่างไม่ยั้งมือ “กระดูกข้าแทบจะแหลกละเอียดอยู่แล้ว ท่านยังคิดจะรังแกกันอีกหรือเจ้าคะ! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าคงไม่มีอายุยืนยาวไปถึงตอนแก่เฒ่าเป็นแน่!”

ร่างสูงรวบข้อมือบางทั้งสองข้างเอาไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะกดจุมพิตหนัก ๆ ลงบนหลังมือขาวผ่อง

“ผู้ใดจะกล้าให้ฮูหยินของข้าสิ้นอายุขัยก่อนวัยอันควรกัน ข้าเพียงแค่รักใคร่เจ้ามากเกินไปจนไม่อาจควบคุมตนเองได้ต่างหากเล่า รั่วเวย”

คำหวานที่หลุดออกจากปากบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้า อานุภาพรุนแรงเสียจนเซียวรั่วเวยต้องหลุบตาลงต่ำ กัดริมฝีปากล่างเพื่อสกัดกั้นรอยยิ้มที่พยายามจะผุดขึ้นมา

“ปากหวานเช่นนี้ไปหัดเรียนมาจากตำราเล่มใดกันเจ้าคะ เมื่อก่อนยังเอาแต่ข่มขู่ว่าจะสับข้าเป็นหมื่นชิ้นอยู่เลย”

“ตำราพิชัยสงครามสอนให้ข้าไร้พ่ายในสนามรบ ทว่าตำรารักข้ามีเจ้าเป็นอาจารย์เพียงผู้เดียว” เยี่ยนสิงโจวพลิกตัวขึ้นทาบทับ กักขังนางไว้ใต้ร่างกำยำอย่างหวงแหน “ต่อจากนี้ไปเจ้าไม่ต้องหวาดกลัวสิ่งใดอีก ข้าจะปกป้องแผ่นฟ้าและผืนดินรอบกายเจ้า ไม่ให้มีฝุ่นผงใดมาแปดเปื้อนได้เลย”

หญิงสาวสบประสานกับดวงตาคม ความหวาดระแวงในอดีตมลายหายไปจนสิ้น นางยกสองแขนขึ้นโอบรอบลำคอหนา ก่อนจะโน้มใบหน้าเขาลงมาประทับจุมพิตแผ่วเบาตรงปลายคาง

“ข้าเชื่อใจท่านพี่เจ้าค่ะ ทว่ายามนี้ท่านปล่อยให้ข้าลุกไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เถิด บ่าวไพร่คงรอยกสำรับเช้าจนขาแข็งหมดแล้ว”

“บ่าวไพร่พวกนั้นช่างมันประไร ปล่อยให้รอกันไปเถิด”

ชายหนุ่มตอบหน้าตาย ทว่าก็ยอมผละออกจากตัวนางอย่างอิดออด เขาหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมสีเข้มมาสวมลวก ๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์มาคลุมทับร่างเปลือยเปล่าของภรรยาตัวน้อย

“มาเถิด วันนี้ข้าจะปรนนิบัติเจ้าอาบน้ำและสางผมให้เจ้าเอง”

“ท่านพี่! ไม่ต้องถึงมือท่านหรอกเจ้าค่ะ!”

ดรุณีน้อยหน้าร้อนผ่าว พยายามแย่งหวีไม้มาจากมือเขา ทว่ากลับถูกสายตาดุดันแกมบังคับปรามเอาไว้

“เป็นคำสั่งของผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ฮูหยินกล้าขัดกระนั้นหรือ?”

วาจาเผด็จการทว่าแฝงความรักใคร่อย่างเปี่ยมล้นทำเอานางจำต้องยอมศิโรราบ ปล่อยให้สวามีอุ้มประคองพาร่างไปชำระล้างกายและนั่งลงหน้าคันฉ่องทองเหลือง เยี่ยนสิงโจวบรรจงหวีเรือนผมสีหมึกที่ยาวสยายเต็มแผ่นหลังอย่างเชื่องช้าและเบามือ

“เมื่อวานนี้จื่อเยวียนรายงานว่าฮ่องเต้และเหยาไทเฮาในตำหนักเย็นมีท่าทีสงบเสงี่ยมลงมากแล้ว ไม่กล้าสร้างเรื่องวุ่นวายอันใดอีก”

ร่างสูงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่สอดปิ่นหยกมันแกวลายจิ้งจอกเคียงพยัคฆ์ลงบนมวยผมของนาง

“ส่วนขุนนางฝ่ายขวาที่เคยกระด้างกระเดื่องก็ต่างพากันส่งของขวัญมงคลมาสวามิภักดิ์จนล้นคลังสมบัติ แผ่นดินต้าฉีบัดนี้ไร้ซึ่งเสี้ยนหนามใดให้ต้องกังวลแล้ว”

“เพราะบารมีและความเด็ดขาดของท่านพี่ บ้านเมืองจึงกลับมาสงบร่มเย็นเจ้าค่ะ” เซียวรั่วเวยมองเงาสะท้อนในคันฉ่อง รอยยิ้มภาคภูมิใจประดับบนดวงหน้า “ทว่าอำนาจล้นฟ้ามักมาพร้อมกับความโดดเดี่ยว ท่านพี่ต้องแบกรับภาระหนักอึ้งนี้เพียงลำพังมาเนิ่นนาน”

“ข้าเคยโดดเดี่ยว ทว่านับตั้งแต่มีเจ้าก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้ ข้าก็ไม่รู้จักคำว่าอ้างว้างอีกเลย” มือแกร่งวางทาบลงบนลาดไหล่บาง ออกแรงรั้งเบา ๆ ให้นางเอนหลังพิงแผงอกของเขา “เจ้าจำได้หรือไม่ วันแรกที่เจ้าเสแสร้งทำเป็นตาบอดกลางคืนเดินซุ่มซ่ามชนนู่นชนนี่เพื่อตบตาข้า ข้ารู้ทันทีว่าสตรีผู้นี้มิใช่ลูกแกะที่รอวันถูกเชือด ทว่าคือจิ้งจอกน้อยที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อย่างแนบเนียน”

“ท่านก็รู้ทันข้าไปเสียทุกเรื่อง” โฉมงามหัวเราะคิกคัก ยื่นมือไปกอบกุมฝ่ามือหนาเอาไว้ “หากตอนนั้นท่านมิได้เมตตา ข้าคงกลายเป็นผีเฝ้าจวนไปแล้ว”

“เมตตากระนั้นหรือ? ข้าเพียงแค่ถูกดวงตาคู่โศกของเจ้าล่อลวงจนหาทางออกไม่เจอต่างหาก” ชายหนุ่มก้มลงขบเม้มใบหูขาวสะอาดอย่างหยอกเย้า “เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องอดีตเถิด วันนี้อากาศแจ่มใสยิ่งนัก ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นที่อุทยานด้านหลัง ดอกท้อกำลังเบ่งบานสะพรั่ง เหมาะแก่การจิบชาชมทิวทัศน์ยิ่งนัก”

ครั้นถึงยามซื่อ สองร่างคู่ยวนยางเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหินกรวดในอุทยานกว้างใหญ่ บ่าวไพร่และองครักษ์ที่ยืนเวรยามต่างค้อมศีรษะลงต่ำทำความเคารพอย่างนอบน้อม บารมีของนายหญิงแห่งจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกผู้คน ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนหรือล่วงเกินสตรีที่ยืนเคียงข้างพยัคฆ์ร้ายผู้นี้อีกต่อไป

ต้นท้อนับร้อยต้นผลิดอกสีชมพูบานสะพรั่งแข่งขันกันอวดโฉมท้าทายแสงอาทิตย์ กลิ่นหอมลอยล่องตามสายลมพัดพากลีบดอกไม้ร่วงหล่นลงมา เยี่ยนสิงโจวจับจูงมือภรรยาเดินไปหยุดอยู่ที่ศาลาริมสระเหลียนฮวา ชายหนุ่มรั้งเอวคอดกิ่วให้ขยับเข้ามาประชิด ก่อนจะทอดสายตามองผืนน้ำที่สะท้อนเงาของคนทั้งคู่

“งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ” รั่วเวยสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ แววตาสุกใสเป็นประกาย “เมื่อก่อนข้าถูกขังอยู่ในเรือนซอมซ่อ ไม่เคยได้เห็นทิวทัศน์ที่กว้างใหญ่และงดงามเช่นนี้มาก่อน ราวกับความฝันเลยเจ้าค่ะ”

“หากเป็นความฝัน ข้าก็จะทำให้มันเป็นความจริงที่ดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์”

บุรุษเหนือคนหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับนาง สองมือใหญ่ประคองใบหน้าหวานล้ำขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาสีหมึกที่เคยมืดมิด บัดนี้สะท้อนเพียงภาพของสตรีตรงหน้าอย่างชัดเจน

“รั่วเวย... แผ่นดินนี้กว้างใหญ่ไพศาล ข้าอาจกุมอำนาจเหนือผู้คนนับล้าน ทว่าอำนาจเหล่านั้นจะไร้ความหมายหากปราศจากเจ้าคอยยืนอยู่เคียงข้าง เจ้าคือมงกุฎที่แท้จริงของข้า เป็นแสงสว่างที่นำทางพยัคฆ์ร้ายที่หลงทางในความมืดมิด”

ถ้อยคำสารภาพรักอันลึกซึ้งและจริงใจทะลวงเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อล้นคลอหน่วยตากลมโต เซียวรั่วเวยเขย่งปลายเท้าขึ้น วางทาบสองมือลงบนแผงอกกว้าง สัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

“ข้าก็เช่นกันเจ้าค่ะ ไม่ว่าเบื้องหน้าจะมีพายุฝนหรือขวากหนามใดข้าก็จะจับมือท่านไว้ ไม่ยอมปล่อยให้ท่านต้องเผชิญมันเพียงลำพังอีกต่อไป” นงคราญแย้มยิ้มหวาน “ข้ารักท่านพี่ รักจนหมดลมหายใจของชีวิตนี้เลยเจ้าค่ะ”

เยี่ยนสิงโจวกระตุกยิ้มกว้าง รอยยิ้มหล่อเหลาและเปี่ยมสุขที่สุดเท่าที่โลกเคยจารึก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมา ประทับจุมพิตลงบนกลีบปากสีชาดอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน จูบที่ปราศจากความเร่งร้อน

สายลมวสันต์ฤดูพัดโชยมาอีกระลอก หอบเอากลีบดอกท้อปลิวว่อนล้อมรอบสองร่างที่ตระกองกอดกัน ท่ามกลางความเงียบสงบและงดงามของอุทยาน ความรักระหว่างผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้โหดเหี้ยมและคุณหนูใหญ่ผู้ถูกทอดทิ้งได้ชำระความขมขื่นลง เหลือเพียงเส้นทางสายดอกท้อที่ทอดยาว รอให้พยัคฆ์ร้ายและจิ้งจอกน้อยก้าวเดินเคียงคู่กันไป

กัลปาวสาน