บทที่ 12

“ท่านเองก็รู้ว่าพวกเขาพูดจาร้ายกาจหยาบคาย แต่กลับยังจะมาโน้มน้าวมิให้ข้าเก็บไปใส่ใจ แล้วข้าจะไปกล้าเก็บมาใส่ใจได้อย่างไรกันเล่า?”

ซูสือจิ่นกวาดสายตามองดูฝูงชน ยามที่สายตาจับจ้องไปถึง คนส่วนใหญ่ต่างก็พากันก้มศีรษะลงต่ำด้วยความรู้สึกละอายใจ...

เมื่อเห็นเป็นเช่นนี้ นางก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดจาสิ่งใดให้มากความอีก เพียงแค่นยิ้มเย็นชาออกมาคราหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินไปจากสถานที่แห่งนั้น

ต่อให้ท้องถนนสายนี้จะมีฝีปากมากมายสักเท่าใด สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่ฝูงชนที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ไม่คู่ควรให้นางต้องเสียอารมณ์ด้วยเลยสักนิด

ชิงม่อที่อยู่ริมหน้าต่างบนชั้นสอง มีสีหน้าตกตะลึงลาน “กระทั่งพิษที่ท่านหมอแห่งสำนักเชียนมิ่งยังไร้ทางถอน นางกลับถอนพิษได้สำเร็จเสียนี่...”

หลังจากอุทานเสร็จสิ้น เมื่อเห็นว่าฉู่จวินเช่อไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย เขาจึงหุบปากลงอย่างเงียบๆ

จะว่าไปก็ถูก หนอนกู่โลหิตบนร่างกายของท่านอ๋องที่ทำให้ท่านหมอทั่วทั้งเมืองหลวงไร้ความสามารถที่จะจัดการได้ มิใช่ถูกสตรีผู้นั้นถอนพิษให้หรอกหรือ?

ดูท่าเมื่อครู่นี้ ตนเองจะประเมินนางต่ำเกินไปจริงๆ...

ทว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าคุณหนูรองแห่งจวนอัครเสนาบดียังจะรู้วิชาแพทย์ด้วย...

พลันนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้งว่า “ไม่สิ นางกำลังจะไปที่ใดกัน? พวกเราอุตส่าห์รั้งรออยู่ที่นี่ตั้งนานสองนาน นางทั้งไปช่วยเด็กน้อย ทั้งยิ่งเดินยิ่งห่างไกลออกไป หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าพวกเรากำลังรออยู่ตรงนี้?”

นัยน์ตาของฉู่จวินเช่อพลันเข้มขึ้นเล็กน้อย ““เจ้าแน่ใจนะว่ามีการส่งเทียบเชิญแล้ว?”

ชิงม่อสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย “มะ มีขอรับ...”

ในที่สุดเมื่อเหลือบไปเห็นบางสิ่ง เขาก็ชี้นิ้วออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “กลับมาแล้ว นางมาแล้ว...”

เมื่อเห็นซูสือจิ่นย้อนกลับเข้ามาทางประตูใหญ่ของหอเซียนเซียง สีหน้าของฉู่จวินเช่อถึงได้ผ่อนคลายลงบ้าง

หลังจากนั้น ก็ไปนั่งรออยู่ที่ข้างโต๊ะ

ส่วนที่บริเวณประตูใหญ่ด้านล่าง ซูสือจิ่นกำลังเดินตามบ่าวชายคนหนึ่งขึ้นมาบนชั้นสอง ตลอดทางนางยังคงเอ่ยถามไปพลาง “เจ้าบอกว่าผู้ใดต้องการพบข้านะ?”

“คุณหนูไปถึงแล้วย่อมจะทราบเองขอรับ”

ท่าทางของบ่าวชายนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง ปากก็เอ่ยคำไปด้วย “วิชาแพทย์ของคุณหนูสูงส่งล้ำเลิศ ฝีมือฝังเข็มเงินเหนือชั้นจนเข้าขั้นไร้เทียมทาน เรื่องที่ช่วยคนตายฟื้นคืนชีพเมื่อครู่นี้ ตัวข้าน้อยเองก็นั่งมองดูอยู่บนชั้นบนเช่นกันขอรับ มิใช่เพียงแค่นายท่านของข้าจะมองจนตกอยู่ในภวังค์ ตัวข้าน้อยเองก็ตื่นตะลึงจนควบคุมตัวเองมิได้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ถึงได้วิ่งไล่ตามมาตลอดทางจนกระทั่งมาขวางอยู่เบื้องหน้าคุณหนู ยังคงหวังว่าคุณหนูจะไม่รู้สึกว่าเป็นการล่วงเกิน”

บ่าวชายโน้มกายลงต่ำเล็กน้อย ให้ความเคารพแก่ซูสือจิ่นอย่างเต็มเปี่ยม

ซูสือจิ่นเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “หามีอันใดน่าล่วงเกินเลยสักนิด อย่างไรเสียข้าก็ว่างจนเบื่อ กำลังเดินเที่ยวไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายอยู่พอดี”

“คุณหนูเป็นคนพูดจาพาทีด้วยง่ายกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก ช่างแตกต่างจากข่าวลือโดยสิ้นเชิงขอรับ” บ่าวชายเผยสีหน้าประจบเอาใจ

ซูสือจิ่นยิ้มพลางเอ่ยว่า “ตัวข้าในข่าวลือเป็นแบบไหนหรือ?”

รอยยิ้มของบ่าวชายพลันเจื่อนลงในทันใด

ซูสือจิ่นเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “มิต้องเกรงใจไป ข้าก็แค่ถามดูเล่นๆ เท่านั้น”

คุณหนูผู้นี้ช่างสนิทกับคนง่ายเสียจริง

ทั้งๆ ที่เห็นชัดๆ ว่าตนเองเป็นคนไปขวางทางนางไว้และเชื้อเชิญนางมาแท้ๆ แต่นางกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปลอบให้ตนอย่าได้เกรงใจเสียอย่างนั้น...

มิน่าเล่า นายท่านถึงได้เจาะจงเชื้อเชิญนางเป็นพิเศษ

ไม่ทันรู้ตัวก็เดินมาถึงบริเวณหน้าประตูห้องส่วนตัวแล้ว บ่าวชายผลักประตูให้เปิดออกเบาๆ “คุณหนู เชิญด้านใน…”

หลังจากหยุดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “คุณหนูไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวไปขอรับ ที่แห่งนี้คือเหลาสุราที่ครึกครื้นตระการตาที่สุดในเมืองหลวง นายท่านบ้านข้าก็เป็นบุคคลผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวงเช่นกัน ระหว่างทางที่มาตัวข้าน้อยก็ได้เรียนชี้แจงกับคุณหนูจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ประตูบานนี้ข้าน้อยจะไม่ปิดลง และข้าน้อยก็จะยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูเป็นอย่างดี อีกทั้งภายในห้องก็ยังมีสาวใช้คนอื่นๆ คอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ด้วย...”

“ข้ารู้แล้ว ข้ามองเห็นแล้วล่ะ”

ซูสือจิ่นก้าวตรงเข้าไปด้านในห้องส่วนตัวทันที

เห็นเพียงภายในห้องส่วนตัวมีท่านผู้เฒ่าอายุราวๆ ห้าหกสิบปีผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ ด้านหลังยังมีสาวใช้สองนางยืนปรนนิบัติรับใช้อยู่ เมื่อเห็นซูสือจิ่นก้าวผ่านประตูเข้ามา สาวใช้ทั้งสองนางก็ถอยฉากไปยืนด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

ซูสือจิ่นเป็นฝ่ายเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าผู้เฒ่า “ได้ยินบ่าวรับใช้ของท่านบอกว่า ท่านเปิดโรงหมอ ทั้งยังอยากร่วมมือกับข้าหรือเจ้าคะ?”

เมื่อเห็นนางไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจเช่นนี้ ผู้เฒ่าท่านนั้นกลับมิได้ขุ่นเคืองใจ เพียงแค่ยิ้มแย้มกล่าวอย่างนุ่มนวลอ่อนโยนว่า “ใช่แล้ว ตัวข้ามีนามว่าหยางเฉิง ผู้คนพากันเรียกข้าว่าผู้เฒ่าหยาง ในมือควบคุมบริหารโรงหมออยู่หลายกี่แห่ง วันนี้ช่างมีวาสนาได้เห็นคุณหนูทำการรักษาโรคช่วยเหลือคน ฝีมือฝังเข็มสูงส่งพลิกแพลงจนไร้ที่ติ ถึงกับทำให้ข้าเลื่อมใสศรัทธาอย่างที่สุด เพราะเหตุนี้ข้าถึงได้รีบร้อนสั่งคนให้เดินทางมาวิ่งไล่กวดขวางทางไว้ ยังดีที่ในที่สุดบ่าวรับใช้ก็เชิญตัวคุณหนูมาจนได้”