All Chapters of ชายาพิษหวนทวงแค้น: Chapter 1 - Chapter 10

“ซูสือจิ่น ข้าเคยรับปากเจ้าแล้วว่า ต่อให้เยว่เอ๋อร์จะแต่งเข้ามาพร้อมกับเจ้า ตำแหน่งพระชายารัชทายาทก็จะเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว เท่านี้ก็น่าจะพอใจได้แล้ว เหตุใดต้องมาอาละวาดก่อเรื่องเช่นนี้อีก?”เหนือหน้าผาอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ต้นไม้โบราณพันปีต้นหนึ่งหยัดยืนอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายลมและหิมะข้างต้นไม้โบราณ ซูสือจิ่นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย นั่นคือองค์รัชทายาทแห่งแคว้นหนาน และยังเป็นคู่หมั้นคู่หมายของนางอีกด้วย“ท่านก็คิดว่าข้ากำลังอาละวาดก่อเรื่องงั้นหรือ?”ฉู่มู่เฉินมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ “นับตั้งแต่ข้าเอ่ยปากว่าจะแต่งเยว่เอ๋อร์เข้ามา เจ้าก็คอยวางแผนร้ายเล่นงานเยว่เอ๋อร์ ทั้งยังเรียกร้องความสนใจด้วยการทำร้ายตัวเอง มาบัดนี้จวนจะถึงกำหนดวันวิวาห์ เจ้ากลับยังคิดจะวิ่งมากระโดดหน้าผาถึงที่นี่ นานขนาดนี้แล้ว เจ้ายังก่อเรื่องไม่พออีกหรือ?”ซูสือจิ่นยิ้มขื่น “ข้าเรียกร้องความสนใจด้วยการทำร้ายตัวเองหรือ? บาดแผลเหล่านั้นตามตัวข้า...”“พอที! เจ้าอยากจะบอกอีกแล้วใช่หรือไม่ว่า ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของเยว่เอ๋อร์? เยว่เอ๋อร์ไร้เดียงสาและจิตใจดีงาม นางไม่เคยแม้แต่จะกล่าววาจาให้ร้า

ซูสือจิ่นไม่กระจ่างแจ้งเลยสักนิดว่าตนเองกลับมายังจวนอัครเสนาบดีได้อย่างไร รู้เพียงว่าวินาทีก่อนตนเองยังคงทอดร่างอยู่ในกองหิมะ ยามลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็นอนอยู่บนเตียงใหญ่หลังอันอบอุ่นเสียแล้ว“คุณหนู ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที...”น้ำเสียงน่าสงสารจับใจทำเอาซูสือจิ่นปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่บ้าง นางจึงเหลือบสายตามองสาวใช้ตัวน้อยข้างเตียงแวบหนึ่งอย่างแผ่วเบาในความทรงจำ นี่คือตงเอ๋อร์ สาวใช้ข้างกายของนางเองเห็นเพียงตงเอ๋อร์กุมมือของนางไว้แน่น “คุณหนู บ่าวรู้ว่าองค์รัชทายาททรงทำร้ายจิตใจของท่านจนแหลกลาญ ทว่าอย่างไรเสีย นั่นก็คือองค์รัชทายาท ต่อให้ยามนี้ไม่แต่งคุณหนูสาม วันหน้าก็ย่อมต้องมีสามภรรยาสี่อนุเช่นเดียวกัน เหตุใดท่านจึงคิดไม่ตกถึงเพียงนั้น แอบหนีขึ้นหลังเขาไปกระโดดหน้าผาเล่าเจ้าคะ? ท่านทราบหรือไม่ว่าบ่าวแทบจะตกใจตายอยู่แล้ว บ่าวนึกว่าจะมิได้พบหน้าท่านอีกแล้ว ฮือๆ...”ภายในห้องมืดสลัว คล้ายเป็นยามดึกสงัดแล้วอาศัยแสงเทียนที่สั่นไหว ซูสือจิ่นกวาดสายตาสำรวจห้องตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ “มีเพียงเจ้าคนเดียวงั้นหรือ?”ตงเอ๋อร์น้ำมูกน้ำตาไหลพราก “คุณหนูสามได้ยินว่าท่านจะกระโดดหน้าผาปลิดชีพต

“เป็นเรื่องของคุณหนูรองจวนอัครเสนาบดีกับองค์รัชทายาทขอรับ ต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้ คงต้องย้อนไปเมื่อสามปีก่อน”ชิงม่อเอ่ยปากรายงาน ครั้นเห็นว่าฉู่จวินเช่อมิได้เอ่ยขัดเขา จึงกล่าวต่อไปว่า “ปีนั้นองค์รัชทายาทขาได้รับบาดเจ็บ คุณหนูสามที่มีกำหนดต้องหมั้นหมายกับเขากลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เพื่อปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา จวนอัครเสนาบดีจึงได้ยกคุณหนูรองที่เป็นบุตรสาวสายตรงเช่นกันให้หมั้นหมายกับเขา หลังจากทั้งสองคนหมั้นหมายกัน คุณหนูรองผู้นั้นก็นับว่าได้อยู่เคียงข้างองค์รัชทายาทผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ จนกระทั่ง...”“จนกระทั่งขาทั้งสองข้างขององค์รัชทายาทหายดีเป็นปกติ คุณหนูสามซูลั่วเยว่ที่หายตัวไปผู้นั้น ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง...”ฉู่จวินเช่อแค่นเสียงเย็นชา “หลงมัวเมาในเกียรติยศจอมปลอม”“ขอรับ มีข่าวลือไม่น้อยจริงๆ ว่านางฝักใฝ่ลาภยศสรรเสริญ ทว่านางกลับอ้างว่าช่วงสองสามปีที่หายตัวไปนั้น ล้วนแต่เดินทางไปเสาะหาหมอมารักษาองค์รัชทายาท ทั้งยังอ้างว่าตนเองได้กราบหมอเทวดาผู้เร้นกายเป็นอาจารย์นานแล้ว ยามนี้กลับมาพร้อมวิชาแพทย์ติดตัวอยู่บ้างจริงๆ ด้วยเหตุนี้ องค์รัชทายาทจึงซาบซึ้งใ

เมื่อเห็นซูลั่วเยว่ที่รู้ความอย่างยิ่งตรงหน้า ซูหลี่หรานก็รู้สึกตื้นตันระคนทอดถอนใจอีกครา “ไม่ต้องไปสนใจนางหรอก นางเห็นแก่ตัวจนเคยชินแล้ว ย่อมไม่มีทางยอมให้ตัวเองเสียเปรียบแน่”ซูลั่วเยว่ลอบทอดถอนใจ “เมื่อวานนางก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนั้น ไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่ วันนี้ยังออกไปข้างนอกคนเดียวอีก ช่างน่าเป็นห่วงเหลือเกินเจ้าค่ะ...”“เจ้านี่นะ ช่างไม่รู้จักห่วงตัวเองเอาเสียเลย นางไม่กลัวด้วยซ้ำว่าการอาละวาดก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนั้นจะทำให้เจ้าต้องอับอายขายหน้า แต่เจ้ากลับคอยเป็นห่วงนางไปเสียทุกเรื่อง เมื่อวานเจ้าก็พักผ่อนไม่เต็มที่ วันนี้อย่าไปคิดเรื่องของนางอีกเลย ไปพักผ่อนให้เต็มที่สักหน่อยเถอะ”ขณะกำลังพูดคุยกัน บ่าวชายคนหนึ่งพลันเดินเข้ามาจากด้านนอก “คุณชายใหญ่ มีแขกผู้มีเกียรติมาขอรับ!”ซูหลี่หรานชะงักไปแวบหนึ่ง “แขกผู้มีเกียรติคนไหนกัน?”เช้าตรู่ปานนี้ ใครจะมาหาพวกเขาถึงที่นี่?บ่าวชายค้อมศีรษะลงแล้วพูดว่า “บอกว่าเป็นคนจากจวนอ๋องหลีขอรับ พวกเขามาประเดี๋ยวเดียวก็กลับไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว...”พอคำว่าจวนอ๋องหลีหลุดออกมา ทั้งซูหลี่หรานกับซูลั่วเยว่ต่างก็หน้าเปลี่

“ใช่ๆ ถึงว่าเหตุใดข้าจึงคุ้นตานัก? จุ๊ๆ คุณหนูในห้องหอผู้หนึ่ง ถึงขั้นวิ่งโร่มาทำเรื่องเหลวไหลกลางถนนหลวง นี่คงย่ามใจว่าตนเองฐานันดรสูงส่ง ชาวบ้านธรรมดาสามัญทำอันใดนางมิได้ล่ะสิ?”“ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูรองแห่งจวนอัครเสนาบดีผู้นั้นอ้วนพีราวกับสุกร จิตใจเหี้ยมโหดอำมหิต วันนี้ได้พบเจอเป็นเช่นนั้นจริงแท้”“นางคงย่ามใจว่าต่อให้ตนเองทำร้ายเด็กผู้บริสุทธิ์ตาย ก็หามีผู้ใดเอาผิดนางได้กระมัง...”“มิน่าเล่าองค์รัชทายาทถึงได้เปลี่ยนใจไปรักคนอื่น หากข้าเป็นองค์รัชทายาท ก็คงไม่อยากแต่งกับคนอ้วนปานนี้แน่”“คนอัปลักษณ์มักเรียกร้องความสนใจแท้ๆ หากทำเด็กผู้บริสุทธิ์คนนั้นตายขึ้นมา ดูซิว่านางจะจัดการอย่างไร?”“…”เสียงวิพากษ์วิจารณ์สารพัดรูปแบบดังมาจากทั่วทุกสารทิศ ราวกับย่ามใจว่าซูสือจิ่นไม่มีปัญญาเอาผิดพวกเขาได้ จึงยิ่งเอ่ยปากพูดจารุนแรงเกินเลยขึ้นเรื่อยๆเวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไป หน้าผากของซูสือจิ่นก็เริ่มมีหยาดเหงื่อผุดซึมและหยดลงมายามนี้ ราวกับผู้คนบนถนนทั้งสายกำลังจับตามองเรื่องนี้อยู่คนส่วนใหญ่ล้วนมีแต่แววตาเหยียดหยาม มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่เฝ้ารอให้เด็กน้อยฟื้นตื่นขึ้นมา...ริมหน้าต