บทที่ 9

“ใช่ๆ ถึงว่าเหตุใดข้าจึงคุ้นตานัก? จุ๊ๆ คุณหนูในห้องหอผู้หนึ่ง ถึงขั้นวิ่งโร่มาทำเรื่องเหลวไหลกลางถนนหลวง นี่คงย่ามใจว่าตนเองฐานันดรสูงส่ง ชาวบ้านธรรมดาสามัญทำอันใดนางมิได้ล่ะสิ?”

“ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูรองแห่งจวนอัครเสนาบดีผู้นั้นอ้วนพีราวกับสุกร จิตใจเหี้ยมโหดอำมหิต วันนี้ได้พบเจอเป็นเช่นนั้นจริงแท้”

“นางคงย่ามใจว่าต่อให้ตนเองทำร้ายเด็กผู้บริสุทธิ์ตาย ก็หามีผู้ใดเอาผิดนางได้กระมัง...”

“มิน่าเล่าองค์รัชทายาทถึงได้เปลี่ยนใจไปรักคนอื่น หากข้าเป็นองค์รัชทายาท ก็คงไม่อยากแต่งกับคนอ้วนปานนี้แน่”

“คนอัปลักษณ์มักเรียกร้องความสนใจแท้ๆ หากทำเด็กผู้บริสุทธิ์คนนั้นตายขึ้นมา ดูซิว่านางจะจัดการอย่างไร?”

“…”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์สารพัดรูปแบบดังมาจากทั่วทุกสารทิศ ราวกับย่ามใจว่าซูสือจิ่นไม่มีปัญญาเอาผิดพวกเขาได้ จึงยิ่งเอ่ยปากพูดจารุนแรงเกินเลยขึ้นเรื่อยๆ

เวลาค่อยๆ ผ่านพ้นไป หน้าผากของซูสือจิ่นก็เริ่มมีหยาดเหงื่อผุดซึมและหยดลงมา

ยามนี้ ราวกับผู้คนบนถนนทั้งสายกำลังจับตามองเรื่องนี้อยู่

คนส่วนใหญ่ล้วนมีแต่แววตาเหยียดหยาม มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่เฝ้ารอให้เด็กน้อยฟื้นตื่นขึ้นมา...

ริมหน้าต่างบนชั้นสอง บุรุษหนุ่มสองคนยืนปักหลักอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานแล้ว

ชิงม่อเอ่ยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “นัดหมายนางมาที่นี่ แต่นางกลับแวะช่วยคนระหว่างทาง ช่างไม่มีจิตสำนึกเรื่องเวลาเลยสักนิด”

ฉู่จวินเช่อที่อยู่ข้างกายเขา ยังคงจ้องมองลงไปด้านล่างด้วยสีหน้านิ่งสนิท ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

ที่ตรงนั้นคือเหลาสุราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง นามว่าหอเซียนเซียง

ตั้งอยู่ริมถนนพอดี

ในเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นริมหน้าต่างบนชั้นสองหรือแม้กระทั่งชั้นสาม คนไม่น้อยล้วนกำลังจับตาดูเรื่องนี้อยู่

และยังได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ลอยมาเป็นระยะ

“ที่แท้ก็เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งจวนอัครเสนาบดีจริงๆ ด้วย หลายปีก่อนข้าเคยพบนางครั้งหนึ่ง ยามนั้นนางยังเยาว์วัย ไม่ได้อ้วนเลยสักนิด เหตุใดยามนี้ถึงได้อ้วนขึ้นมากขนาดนี้?”

“ได้ยินมาว่าตั้งแต่เล็กจนโตนางก็ยังถือว่างดงามอยู่บ้าง เพียงแต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้หลังจากที่เจริญเติบโตเต็มวัย ร่างกายถึงได้ยิ่งอวบอิ่มขึ้นเรื่อยๆ”

“ต้องเป็นเพราะเสพสุขในวันเวลาดีๆ เกินไปแน่ๆ ถึงได้เนื้อแน่นตัวหนาปานนี้...”

“จริงด้วย เป็นคุณหนูจวนอัครเสนาบดีเหมือนกันแท้ๆ แต่คุณหนูสามผู้นั้นกลับเอวบางร่างน้อยราวกับกิ่งหลิว บอบบางจนแทบต้านลมไม่ไหว มองแวบเดียวก็รู้ว่าต้องผ่านความยากลำบากมาอย่างแสนสาหัส”

“อ้วนฉุขนาดนี้ยังกล้าออกมาเสนอหน้า ไม่กลัวขายหน้าบ้างหรือไร”

“สตรีอ่อนแอที่เติบโตมาในห้องหอผู้หนึ่ง ถึงขั้นกล้ามาช่วยคนกลางถนนหลวง คอยดูเถิด พอทำเด็กคนนั้นสิ้นใจ ต่อให้เป็นตัวอัครเสนาบดีเองก็ต้องถูกผู้คนถ่มน้ำลายรดใส่”

“รอดูเถอะ ประเดี๋ยวได้มีเรื่องตลกขบขันให้ดูแล้ว”

“…”

เหล่าสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลที่มีชื่อเสียงที่มารวมตัวกันพร้อมหน้าในสถานที่เดียวกัน ล้วนกำลังเฝ้ารอคอยที่จะได้ดูเรื่องตลกขบขันของนาง

ชาวบ้านบนท้องถนนเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ พากันขยับเบียดเสียดเข้าไปใกล้เป็นระยะ หลังจากฟังคนข้างกายเล่าจบ ก็อดมิได้ที่จะถ่มน้ำลายออกมา

“คุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์แล้วอย่างไรเล่า? ทำลูกหลานชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราตาย ก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเหมือนกันนั่นแหละ!”

“ถูกแล้ว! ทุกคนล้อมตรงนี้เอาไว้ หากว่าเด็กไม่ฟื้นขึ้นมา พวกเราห้ามปล่อยให้นางหนีไปเด็ดขาด!”

“…”

เสียงเยาะเย้ยถากถางดังระงมขึ้นเรื่อยๆ และยังตามมาด้วยเสียงด่าทออย่างโกรธเกรี้ยวเป็นพักๆ

สตรีผู้นั้นร้องไห้โฮจนแทบจะหมดสติไปแล้ว ผิดกับท่านหมอข้างกายที่ยังคงวางท่าสูงส่ง

“นังหนูน้อย ตัวข้าล่วงรู้ฐานะอันสูงส่งของเจ้า ท่ามกลางฝูงชนเริ่มมีคนจดจำเจ้าได้แล้ว ดูออกเลยว่าเจ้าคงคิดว่าหามีผู้ใดทำอะไรเจ้าได้ ถึงได้ใจกล้าปานนี้ ทว่าวันนี้ที่นี่ผู้คนล้นหลามมืดฟ้ามัวดิน ถ้าหากเรื่องราวบานปลายใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ ต่อให้บิดาของเจ้ายืนอยู่ตรงนี้ก็ยากจะปลีกตัวหนีจากปัญหา”

พูดไปพลาง เขาก็ส่ายหน้าศีรษะไปมา “ใช่ว่าข้าจะดูแคลนเจ้าหรอกนะ แต่ตะขาบที่กัดเจ้าเด็กคนนั้น แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนเลยในชีวิต พิษชนิดนี้เจ้าไม่มีทางถอนได้หรอก ถ้าหากตอนนี้ยอมตัดแขนของเด็กคนนี้ทิ้งเสีย อย่างน้อยยังพอรักษาชีวิตน้อยๆ ของเขาไว้ได้...”

เสียงนกเสียงกาสารพัดรูปแบบ แว่วเข้าหูจนทำให้ซูสือจิ่นรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นที่สุด

ในที่สุด นางก็เริ่มเก็บเข็มเงินกลับคืนมาทีละเล่ม

เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านหมอผู้นั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ยอมตัดใจเสียตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง? จะหาเรื่องให้เด็กคนนั้นต้องทนทุกข์ทรมานเสียเปล่าๆ ตั้งเนิ่นนานขนาดนั้นทำไมกัน? หลังจากเก็บเข็มเงินเสร็จแล้ว เจ้าก็ไสหัวไปเสียเถอะ เห็นแก่ที่เจ้ายังเป็นแค่แม่นางน้อยคนหนึ่ง ข้าจะไม่ถือสาหาความกับเจ้าให้มากความ”