ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก

กู้จื่อเว่ย มุ่งมั่นทำงานล่วงเวลาเพื่อคว้าตำแหน่งผู้จัดการภาคมาครองให้ได้ ช่วงนี้เธอต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะคู่แข่งในแผนกก็ฝีมือเก่งกาจไม่ใช่น้อย วันนี้ใน ออฟฟิศ เหลือเพียงเธอคนเดียวเนื่องจากเพื่อนร่วมงานกลับกันหมดแล้ว ร่างบางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงบริษัทฉลองยอดขายแล้ว... เธอได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เมื่อสะสางงานชิ้นสุดท้ายเสร็จ กู้จื่อเว่ยก็จัดการปิดไฟห้องทำงานก่อนจะเดินลงมาทางบันได เนื่องจากดึกมากจน ลิฟต์ ปิดให้บริการเรียบร้อยแล้ว ทว่าในขณะที่กำลังจะถึงชั้นล่าง สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนยืนขวางทางอยู่เธอเปิดไฟฉายจากมือถือส่องไปข้างหน้าก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยความแปลกใจ

"คุณคะ... มายืนทำอะไรตรงนี้คะ อยู่แผนกไหนหรือเปล่า ทำโอทีเหมือนกันเหรอ"

".................."

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากความมืด เมื่อเห็นความผิดปกติกู้จื่อเว่ยก็กระชับกระเป๋าสะพายในมือแน่น อีกมือ ล้วงสเปรย์พริกไทย ออกมาเตรียมพร้อมทันที เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าระแวดระวัง แต่ร่างนั้นกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเธอทำใจดีสู้เสือและกำลังจะเดินผ่าน ร่างนั้นก็ค่อยๆ หันกลับมา...

ปรากฏเป็นหญิงสาววัยประมาณ 14-15 ปี สวมชุดโบราณ ทว่าศรีษะกลับชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนน่าสยดสยอง หล่อนขยับปากพะงาบก่อนจะส่งเสียงแหบพร่า

"ช่วยด้วย... ช่วยครอบครัวข้าด้วย"

"ผะ... ผี! ผีหลอก! ฮือ... ทำงานมาตั้งสิบปี ที่นี่มีผีตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!"

กู้จื่อเวยสติกระเจิง วิ่งหน้าตั้งลงบันไดหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าไม่ว่าจะวิ่งลงไปกี่ชั้น ร่างโชกเลือดนั้นก็ยังคงปรากฏกายดักหน้าเธออยู่ตลอด จนกระทั่งใกล้จะถึง ชั้นสุดท้าย ส้นรองเท้าส้นสูงของเธอกลับเข้าไปขัดอยู่ในร่องกระเบื้องที่แตกพังกู้จื่อเว่ยเสียหลักล้มคะมำก่อนจะกลิ้งตกบันไดลงมาหลายขั้นอย่างรุนแรง  ในความพร่ามัว สายตาของเธอมองเห็นร่างบางนั้นกำลังลอยตรงเข้ามาหาช้าๆ พร้อมกับเอ่ยคำเดิมซ้ำๆ

"ช่วยด้วย... ช่วยครอบครัวข้าด้วย"

"ได้โปรดช่วยครอบครัวข้าด้วย..."

กู้จื่อเว่ยรับรู้ถึงของเหลวอุ่นๆมีกลิ่นคาวที่ไหลทะลักออกมาจากศีรษะ นัยน์ตาเริ่มมืดดับลงเรื่อยๆ มือบางสั่นเทากำสร้อยหยกที่คอแน่น พึมพำอ้อนวอนในใจเป็นครั้งสุดท้าย

"คุณย่าช่วยด้วย... หนูยังไม่อยากตาย..."

สิ้นคำอธิษฐาน ร่างของเธอก็ตื่นตระหนกและแน่นิ่งไป พร้อมกับลมหายใจที่ดับสูญ

ณ หมู่บ้านซานเหอ

หน้าบ้านดินทรุดโทรแห่งหนึ่งที่อยู่ติดลำธารเชิงเขา  สภาพแวดล้อมรกครึ้มราวกับไม่เคยมีคนอาศัยมาก่อน   ร่างของเด็กสาววัยแรกรุ่นในชุดเสื้อผ้าเก่าโทรมที่มีแต่รอยปะชุนนอนแน่นิ่งอยู่บนเสื่อฟางผืนผุ ข้างกายมีเด็กชายวัยเจ็ดขวบและเด็กหญิงวัยห้าขวบนั่งกอดกันร้องไห้โฮจนตัวโยน ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้านที่พากันมาดูเหตุการณ์ด้วยความเวทนา  ด้านในมีสตรีที่นอนป่วยอยู่นางนอนร้องไห้เงียบๆด้วยความอัดอั้นในใจ

ส่วนด้านนอกนั้นกลับมีหนึ่งในชาวบ้านทนไม่ไหว เอ่ยตำหนิหญิงวัยกลางคนที่ท่าทางร้ายกาจที่ยืนเท้าเอวอยู่ปากก็ด่าเด็กทั้งสามฉอดๆ  นางก็คือหวังซื่อสะใภ้ใหญ่บ้านกู้ที่ผลักเด็กผู้หญิงคนนี้จนหัวสแตกสลบไป

“นี่นางหวัง    เว่ยเว่ยนางเพิ่งจะอายุเท่านี้น้องๆ ก็ยังเล็กนักมารดาก็ล้มป่วย  บิดาเพิ่งจะจากไป   พวกเจ้าขับไล่พวกเขายังไม่พอ อีกทั้งยังตามไปทุบตีนางเพียงเพราะไข่แค่ใบเดียวอีกหรือ”

“นี่มันเรื่องของบ้านกู้  บ้านเฉียวของเจ้าเกี่ยวอะไรด้วยฮะ” 

นางหวังตวาดแหว สวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมลดละ  ยายเจียงหญิงชราผู้มีน้ำใจดีในหมู่บ้านเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างเสื่อฟาง มือที่เหี่ยวย่นลูบใบหน้าผอมแห้งของเด็กสาวพลางเอ่ยเสียงเวทนา

 “สะใภ้ใหญ่กู้... แค่ไข่ไก่ใบเดียวเจ้าถึงกับลงไม้ลงมือตีนางจนสลบไสลเช่นนี้  ไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ”

นางหวังหันขวับมาถลึงตาใส่ 

"ยายเฒ่าเจียง นางเด็กนี่มันก็แค่ตัวขาดทุน พ่อมันไร้วาสนารีบชิงตายไปก่อนทิ้งภาระเอาไว้   จะให้บ้านข้าแบกหน้าเลี้ยงดูพวกมันไปตลอดหรืออย่างไร ลำพังครอบครัวข้าตอนนี้ยังอดอยากไม่พออีกหรือ!”

“เพ้ย เจ้าบอกว่านี่เป็นเรื่องของบ้านกู้ไม่เกี่ยวกับคนนอก... งั้นเจ้าที่เป็นคนแซ่หวัง มีสิทธิ์อะไรมาตบตีหลานสาวของข้า    ที่สำคัญน้องชายข้าตายแทนใครเจ้าไม่รู้แก่ใจเลยหรือ”

เสียงตวาดทรงพลังดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของกู้หง    ลุงรองของเด็กๆ เขาตรงเข้ามาผลักอกพี่สะใภ้ใจยักษ์จนนางหวังเซไป  ทันใดนั้นกู้หลานพี่ชายของเขาก็รีบถลำตัวเข้ามาขวางหน้าปกป้องภรรยา  สองพี่น้องตระกูลกู้ประจันหน้ากันอย่างดุเดือด