ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก

กู้จื่อเว่ย มุ่งมั่นทำงานล่วงเวลาเพื่อคว้าตำแหน่งผู้จัดการภาคมาครองให้ได้ ช่วงนี้เธอต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเพราะคู่แข่งในแผนกก็ฝีมือเก่งกาจไม่ใช่น้อย วันนี้ใน ออฟฟิศ เหลือเพียงเธอคนเดียวเนื่องจากเพื่อนร่วมงานกลับกันหมดแล้ว ร่างบางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์อย่างเร่งรีบ พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานเลี้ยงบริษัทฉลองยอดขายแล้ว... เธอได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเมื่อสะสางงานชิ้นสุดท้ายเสร็จ กู้จื่อเว่ยก็จัดการปิดไฟห้องทำงานก่อนจะเดินลงมาทางบันได เนื่องจากดึกมากจน ลิฟต์ ปิดให้บริการเรียบร้อยแล้ว ทว่าในขณะที่กำลังจะถึงชั้นล่าง สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนยืนขวางทางอยู่เธอเปิดไฟฉายจากมือถือส่องไปข้างหน้าก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยความแปลกใจ"คุณคะ... มายืนทำอะไรตรงนี้คะ อยู่แผนกไหนหรือเปล่า ทำโอทีเหมือนกันเหรอ"".................."ไม่มีสัญญาณตอบรับจากความมืด เมื่อเห็นความผิดปกติกู้จื่อเว่ยก็กระชับกระเป๋าสะพายในมือแน่น อีกมือ ล้วงสเปรย์พริกไทย ออกมาเตรียมพร้อมทันที เธอก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าระแวดระวัง แต่ร่างนั้นกลับนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งเธอทำใจดีสู้เสือและกำลั

กู้จื่อเว่ยลุกขึ้นช้าๆโดยมีลุงรองของนางประคองเอาไว้ไม่ให้ทรุดลงไป นางกวาดสายตาไปยังลุงใหญ่และป้าสะใภ้ของตนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง"ที่สำคัญ..ตอนท่านพ่อยังอยู่เป็นท่านพ่อข้ากับลุงรองที่หาเลี้ยงบ้านใหญ่ทั้งบ้าน ลุงใหญ่ที่ควรเป็นหัวหน้าครอบครัวกลับเอาแต่อยู่โรงบ่อน ย่ารองเรื่องนี้ท่านก็รู้มิใช่หรือ เช่นนั้นท่านตอบข้าสักหน่อยใครควรกตัญญูใครกันแน่ หากพวกท่านไม่กินแต่รากไม้จนในหัวมีแต่รากฝอยมากกว่าสติปัญญาก็น่าจะรู้ว่าใครที่ต้องเป็นฝ่ายตอบแทนบุญคุณ"กู้หวายอันถอนหายใจ กู้จื่อบิดาเด็กสามคนนี้ขยันขันแข็ง ตอนที่พวกเขาทั้งหมู่บ้านพากันอพยพมาใหม่ๆ บิดาเด็กในหมู่บ้านๆยังคงรุ่นๆยังไม่มีครอบครัวกู้จื่อคนเดียวถางที่ดินได้เกือบสามสิบหมู่ กู้หงได้สิบหมู่ พี่น้องคนอื่นทำได้เพียงคนละห้าหมู่ แต่สุดท้ายเมื่อถึงเวลาที่ทางการออกโฉนด กู้เหว่ยกลับไม่ยอมให้เขาได้ไป กู้จื่อจึงได้เพียงที่ติดเชิงเขาที่มีแต่ก้อนหินก้อนกรวดเพียงสามหมู่ บ้านที่มีก็ทรุดโทรมจนตอนนี้อยู่แทบไม่ได้ อีกทั้งไกลออกไปจากหมู่บ้านถึงสองลี้ ชายชราเอ่ยกับเด็กสาวที่ยืนหลังตั้งตรงอย่างตรงไปตรงมา"เว่ยเว่ย...บอกปู่ใหญ่มาเจ้าต้อง

เงินที่มาจากการที่บังคับฟางอี้เฉียวให้กลับไปเอาเงินจากบ้านเดิมมาอุดหนุนก็จะหายไป แถมสตรีที่ตนเองมองว่าอัปลักษณ์กลับได้กินเนื้อทุกมื้อ ที่สำคัญสิวบนใบหน้าฟางอี้เฉียวนั้นกู้จื่อเว่ยคนนี้มีทางรักษาให้หายอีกด้วย สุดท้ายหากหญิงงามหลุดมือกู้หลินจะทำเช่นไร กล้าลงมือกับสือเหยียนหรือเปล่าขนาดหมีเขายังฆ่ามาแล้วเลย ฮ่าๆๆส่วนบ้านใหญ่บุตรชายเป็นหนี้พนัน หลานชายติดหนี้หอคณิกา ตัวเจ๊นี้จะนั่งอยู่บนภูดูความวิบัติของท่านปู่แสนดี ฮ่าๆๆๆ ต้องรีบหาทางหาเงินก่อนอันดับแรก สร้างบ้านให้แข็งแรงค่อยจัดการเขียนบทละครให้คนสกุลกู้กู้จื่อเว่ยนั่งยองๆมองต้นไม้ที่หักโค่นจากแรงลม ที่ดินนี้เป็นที่ดินของบิดาร่างเดิม อยู่ติดลำธารห่างไกลหมู่บ้าน ท่านพ่อช่วยถางที่ดินตอนที่อพยพมาใหม่ๆ แต่สุดท้ายกลับได้ที่ดินเลวมาแปลงหนึ่งแต่ไม่เป็นไรนางไถเอาเครื่องมือมาได้ก็สามารถจัดการต้นไม้พวกนี้ออกจากพื้นที่เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว ทำไร่ไถนาใช่ว่าไม่เคยทำ ก่อนจะเป็นพนักงานบริษัทที่ประสบความสำเร็จชาติก่อนก็เป็นแค่ลูกจ้างในฟาร์มมาก่อนส่วนเลี้ยงเด็กสองคนนั้นไม่ยากหรอก เคยรับจ้างเลี้ยงเด็กครึ่งหมู่บ้านมาแล้วเพื่อหาเงินส่งตัวเอ

กู้จื่อเว่ยเดินมาถึงยังบ้านของท่านปู่ผู้นำหมู่บ้าน... ยามนั้นหลี่ซื่อผู้เป็นภรรยาของเขากำลังนั่งทำผักดองอยู่พอดี เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาเห็นเด็กสาวเดินเข้ามา ก็รีบกวักมือเรียกด้วยความเอ็นดูทันที"เว่ยเว่ยเอ๊ย! เข้ามาก่อนสิ มีธุระอันใดหรือเปล่า หรือว่าตาแก่บ้านใหญ่รังแกเจ้ากับน้องๆ อีกแล้วใช่ไหม"กู้จื่อเว่ยเดินเข้าไปในบ้านอย่างสำรวม นางน้อมตัวทำความเคารพหญิงชราตรงหน้าอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน"คารวะท่านย่าใหญ่เจ้าค่ะ ท่านปู่กับลุงใหญ่ที่บ้านไม่ได้ทำอะไรพวกข้าหรอกเจ้าค่ะ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้บารมีของท่านปู่ใหญ่ที่คุ้มครองข้ากับน้องๆ รวมถึงความเมตตาของท่านย่าใหญ่และชาวบ้านทุกท่านที่ทำให้พวกเขาเกิดความหวั่นเกรงจนไม่กล้าลงมือเจ้าค่ะ"หลี่ซื่อหรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ... วาจานี้ช่างชาญฉลาดและน่าเอ็นดูยิ่งนัก กู้จื่อเว่ยเหลือบมองหญิงชราที่กำลังขะมักเขม้นอัดผักดองเข้าไหอย่างตั้งใจ ก่อนที่นางจะแสร้งเอ่ยถามขึ้นมาคล้ายชวนคุย"ท่านย่าใหญ่เจ้าคะ ปกติแล้วท่านดองผักพวกนี้ด้วยเกลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้นหรือเจ้าคะ"หลี่ซื่อชะงักมือพลันเงยหน้าขึ้นมามอง"ใช่สิ... หรือว่ามันยังมีวิธีอ

เด็กทั้งสองนั่งลงบนใบตองที่พี่สาวปูเอาไว้ ชามใบเล็กที่มีข้าวต้มข้นๆอยู่เต็มชาม เฉินซื่อฉีกเนื้อแห้งใส่ในชามข้าวต้มให้เด็กทั้งสอง กู้จื่อเว่ยปอกเปลือกไข่ต้มให้น้องๆ และมารดาสี่คนแม่ลูกนั่งกินอาหารมื้อแรกนับตั้งแต่ถูกไล่ออกจากบ้านใหญ่มาได้มาสามวัน ที่ผ่านมานอกจากดื่มน้ำในลำธารแล้วทั้งสี่คนก็ไม่ได้กินอะไรเลย เมื่อวานนี้กู้จื่อเว่ยเก็บไข่ไก่ป่าได้สามฟองแต่กลับถูกป้าสะใภ้ตามมาแย่งชิง สุดท้ายก็ทำแตกไปหนึ่งฟองที่เหลือนางแย่งเอาไปได้ ทั้งสามคนกินข้าวต้มอย่างอร่อย ส่วนกู้จื่อเวยนั้นไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ก่อนจะเอ่ย"กินแค่คนละถ้วยก่อนนะ ท้องว่างมาหลายวันหากกินอิ่มทีเดียวจะปวดท้องเอาได้ เอาไว้เดี๋ยวสักพักค่อยกินใหม่""ขอรับพี่ใหญ่""เจ้าค่ะพี่ใหญ่""ท่านแม่ ข้าจะไปต้มลวกเป็ดป่าตัวนั้นและต้มน้ำแกงกับหัวผักกาดที่ท่านย่าใหญ่ให้มา เย็นนี้กินน้ำแกงร้อนๆให้ร่างกายอบอุ่นสักหน่อย ถอนขนเป็ดเสร็จแล้วจะเริ่มซ่อมบ้าน"เฉินซื่อที่เช็ดปากให้กู้จื่อเหยาพยักหน้ากับบุตรสาว นางไม่อาจช่วยงานหนักได้เพราะนางยังป่วยอยู่ ไม่อยากเพิ่มภาระให้บุตรสาวแต่นางจะทำงานเล็กๆน้อยๆเองจึงเอ่ยกลับไป"หลังคาสูงนัก เราหาอะไรมากันพอให้นอ