บทที่ 8

ซูสือจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า “แม้ข้าจะรู้ไม่มาก แต่ก็รู้ดีว่าแขนของเด็กคนนี้ไม่จำเป็นต้องตัดทิ้งเลยแม้แต่น้อย การตัดแขนเด็กเป็นเพียงหนทางขับพิษที่ง่ายที่สุด ทว่าการรักษาแขนของเด็กเอาไว้ต่างหาก ถึงจะเป็นหนทางที่มีเมตตาธรรมที่สุด”

ขณะพูด นางก็ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายเด็กน้อยคนนั้น จากนั้นก็ถอนเข็มเงินเล่มหนึ่งบนร่างของเด็กออกมาแล้วแทงลงไปอีกครั้ง “ตำแหน่งนี้ ถึงจะสกัดไม่ให้พิษร้ายแพร่กระจายต่อได้”

ท่านหมอที่อยู่ด้านข้างเบิกตาโพลง “จะ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? เรื่องเกี่ยวพันถึงชีวิตคน จะมาล้อเล่นได้อย่างไรกัน!”

“ก็เพราะเป็นชีวิตคน ในฐานะหมอ ถึงจำเป็นต้องให้ความสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด”

น้ำเสียงของซูสือจิ่นยังคงเรียบเรื่อย หลังจากกล่าวจบก็หันไปมองมารดาของเด็ก “นี่คือบุตรชายของเจ้า ข้าขอถามเจ้าเพียงคำเดียว เจ้าอยากให้เขาปลอดภัยดีหรือไม่?”

สตรีผู้นั้นหวาดกลัวจนพูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าถี่ๆ

ซูสือจิ่นเอ่ยต่ออีกว่า “ข้าสามารถรักษาชีวิตรวมถึงแขนของเขาเอาไว้ได้ เจ้าเต็มใจเชื่อข้าหรือไม่?”

สตรีผู้นั้นมองนางด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปมองท่านหมอที่อยู่ด้านข้างอีกแวบหนึ่ง “ท่านหมอ...”

ท่านหมอผู้นั้นลุกพรวดขึ้นทันที “หึ ในเมื่อเจ้ามั่นใจในตัวเองปานนั้น ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่เจ้าทำไปเถอะ! ประเดี๋ยวหากทำให้เด็กตายขึ้นมา ก็อย่าหาว่าพวกข้าส่งตัวเจ้าไปที่ว่าการก็แล้วกัน!”

กล่าวจบ เขาก็ตวัดสายตากลับมามองสตรีที่อยู่บนพื้นอีกครั้ง “ข้าบอกเจ้าไปแล้ว หนทางเดียวที่จะช่วยบุตรชายเจ้าได้คือต้องตัดแขนทิ้ง หากเจ้ายังมัวลังเล พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็อย่าได้โทษว่าข้ารักษาเขาไม่หาย!”

สตรีผู้นั้นตกใจรีบผวาเข้าไปกอดขาของท่านหมอไว้แน่น “ท่านหมอ ช่วยบุตรชายข้าด้วย ช่วยบุตรชายข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ...”

นอกจากคำพูดนี้แล้ว นางก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะสามารถกล่าวอะไรได้อีก!

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูสือจิ่นก็ไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัวอีกต่อไป

ทว่าเมื่อมองดูเด็กน้อยที่หายใจรวยรินอยู่บนพื้น เขาเพิ่งจะตัวเท่านี้เอง...

ช่างเถิด จิตวิญญาณของผู้เป็นแพทย์ย่อมเปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา

คิดได้ดังนั้น นางจึงกระชากเสื้อท่อนบนของเด็กชายตัวน้อยออกจนหมด จากนั้นอาศัยเข็มเงินของท่านหมอผู้นั้น ลงมือฝังเข็มให้แก่เด็กน้อยอย่างใจจดใจจ่อ

ท่านหมอที่อยู่ด้านข้างแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน “ทำเป็นวางท่าอวดดีไปเถอะ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน ถอนเข็มเงินของข้าออกแล้ว เจ้าเด็กคนนี้คงอยู่ได้ไม่เกินครึ่งชั่วยามแน่!”

สตรีผู้นั้นขวัญหนีดีฝ่อ ผวาจะเข้าไปผลักซูสือจิ่นออกตามสัญชาตญาณ

แต่เมื่อเหลือบมองเด็กน้อยที่หายใจรวยรินใกล้ตายอยู่บนพื้น ในที่สุดนางก็หลั่งน้ำตานองหน้าทรุดเข่าลงตรงหน้าซูสือจิ่น

“คุณหนูอย่าทำร้ายบุตรข้าเลยนะ! คุณหนูโปรดเมตตาเถิด ต้องช่วยบุตรชายข้าให้ได้นะเจ้าคะ!”

นางร้องไห้จนน้ำตาและน้ำมูกไหลเปรอะเปื้อน แม้ในใจจะหวาดกลัวจนถึงขีดสุด แต่หากพอจะมีหวังสักสายที่จะรักษาได้ทั้งชีวิตและแขนทั้งสองข้างของบุตรเอาไว้ นางก็เต็มใจจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

ทว่าในเวลาเดียวกัน นางกลับไม่กล้าเดิมพัน

นางกลัวเหลือเกินว่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะไม่อาจถอนพิษบนร่างของบุตรได้ ดังนั้นหลังจากโขกศีรษะลงพื้นเสียงดังสนั่นไปหลายที นางก็ถลาไปกอดขาของท่านหมอผู้นั้นไว้ตามเดิม

“ท่านหมอ ให้คุณหนูคนนั้นลองดูเถิดเจ้าค่ะ บุตรชายข้ายังเล็กนัก หากไร้ซึ่งท่อนแขนไปแล้ว ชั่วชีวิตนี้เขาก็คงกลายเป็นคนพิการไร้ค่า! ในฐานะคนเป็นแม่ ข้าตัดใจไม่ลงจริงๆ เลยอยากลองดูสักครั้ง ได้โปรดเถิดท่านหมออย่าเพิ่งจากไปไหนเลยนะเจ้าคะ ถือว่าข้ากราบอ้อนวอนท่านแล้ว! หากคุณหนูคนนั้นไม่อาจถอนพิษได้ ก็ยังคงต้องพึ่งพาตัวท่านหมอช่วยชีวิตคนแล้ว...”

ท่านหมอเกิดความสงสารขึ้นในใจ “ข้ากล่าวไว้ชัดเจนยิ่งแล้ว ตอนนี้ตัดแขนเขา ยังจะรักษาชีวิตเขาไว้ได้! เจ้าคิดจะฟังความทั้งสองฝ่าย สุดท้ายรังแต่จะทำร้ายตัวเจ้าเอง...”

“ฮือๆ ๆ! ข้าหมดหนทางแล้ว ข้าเองก็ไม่รู้เลยว่าควรทำเช่นไรดี หากแขนของบุตรชายข้าหายไป พอกลับไปถึงบ้าน ข้าต้องถูกสามีทุบตีจนตายแน่!”

“…”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดกันอยู่ บนร่างของเด็กชายตัวน้อยก็ถูกเข็มเงินปักจนทั่วแล้ว

ซูสือจิ่นมีสมาธิแน่วแน่ยิ่ง ทว่าผู้คนที่ยืนมุงดูรอบข้างกลับพากันชี้หน้าวิพาก์วิจารณ์นางไม่หยุดหย่อน

“ชีวิตคนหนึ่งชีวิต นางยังกล้าทำเรื่องเหลวไหล นังหนูคนนี้ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ!”

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่านางดูหน้าตาคุ้นๆ นักเล่า?”

“นี่ดูเหมือนคุณหนูอัปลักษณ์แห่งจวนอัครเสนาบดีผู้นั้นเลย!”