บทที่ 11

ท่านหมอหลิวสีหน้าแข็งค้างไปทันที แทบจะโมโหจนกระอักเลือดออกมาแล้ว

ทว่าอย่างไรเสียเขาก็เป็นหมอ เมื่อเห็นสตรีที่อยู่ข้างกายซึ่งร้องไห้แทบขาดใจ เขาก็ย่อตัวลงต่อหน้าเด็กอีกครั้ง...

ในระหว่างที่เขาตรวจอาการให้เด็กอย่างละเอียดละออ บริเวณรอบข้างก็อื้ออึงเซ็งแซ่อยู่เนิ่นนานแล้ว

“คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูชมแล้ว คุณหนูใหญ่ตระกูลสูงศักดิ์คุกเข่ากลางถนนหลวง ช่างเป็นงิ้วฉากเด็ดที่หาดูได้ยากยิ่งนัก...”

“นั่นก็เป็นเพราะนางรนหาที่เอง! หน้าตาของจวนอัครเสนาบดีล้วนต้องถูกนางทำขายหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว...”

“จะว่าไปแล้ว นางใช่คุณหนูแห่งจวนอัครเสนาบดีจริงๆ หรือ? ข้างกายไม่มีบ่าวรับใช้เลยสักคน มองดูแล้วไม่เหมือนเลยแม้แต่น้อย...”

“เรื่องนั้นใครมันจะไปรู้เล่า? ข้าเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน คนตั้งมากมายขนาดนั้นล้วนพากันพูดว่าใช่ ย่อมต้องใช่แน่นอนอยู่แล้วล่ะ”

“เจ้าเด็กคนนั้นน่าสงสารจริงๆ เลยนะ เดิมทีถูกตะขาบกัดก็นับว่าซวยพอแล้ว ยังต้องมาเจอสตรีที่ไม่รับฟังเหตุผลแบบนี้อีก”

“…”

กระทั่งชิงม่อที่อยู่ข้างริมหน้าต่างชั้นสองในบริเวณใกล้เคียง ก็ยังอดมิได้ที่จะทอดถอนใจ “คิดว่าตัวเองมีความสามารถล้นฟ้าล้นแผ่นดินหรือไร ตกอับจนกลายสภาพเป็นเช่นนี้ก็สมควรแล้ว”

ฉู่จวินเช่อพลันสายตาเข้มขึ้น “ว่าอย่างไรนะ?”

ชิงม่อชะงักไปวูบหนึ่ง รีบก้มหน้าลงทันที “ผู้น้อยหมายความว่า ถึงแม้ว่าคุณหนูรองท่านนั้นจะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็คงไม่ถึงขนาดที่ว่ามีวิชาชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ การมาก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้บนท้องถนนที่มีผู้คนล้นหลามมืดฟ้ามัวดิน ช่างดูไร้มารยาทไปเสียหน่อย...”

“ผู้ที่ไร้มารยาทจริงแท้ คือหมอเถื่อนผู้นั้นต่างหาก”

น้ำเสียงของฉู่จวินเช่อสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกเจือปนอยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยว

ชิงม่อใจสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ท่านอ๋องกำลัง...ออกโรงพูดปกป้องสตรีผู้นั้นอยู่หรือ?

ไม่สิ เหตุใดจู่ๆ บนท้องถนนถึงได้สงบเงียบลงไปเสียแล้ว?

ชิงม่อเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ถึงได้พบว่าท้องถนนที่เคยครึกครื้นอึกทึกเป็นพิเศษเมื่อครู่ บัดนี้กลับเงียบสงัดอย่างหาใดเปรียบ...

ทุกคนต่างพากันตะลึงลานจนตาค้าง จ้องมองไปที่ใจกลางฝูงชนเป็นตาเดียว

ท่านหมอหลิวผู้นั้นที่เมื่อครู่ยังโกรธจนหน้าตาแดงก่ำไปหมด บัดนี้กลับเบิกตากว้างทั้งสองข้าง นั่งแปะอยู่บนพื้น ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไปส่วนหนึ่งแล้ว

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?

“เรื่องจริงหรือนี่? พิษที่แม้แต่ท่านหมอหลิวยังถอนไม่ได้ นังหนูคนนั้นกลับถอนพิษได้สำเร็จงั้นหรือ?”

“พวกเจ้ารีบดูเร็ว แขนของเด็กคนนั้น กลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว...”

ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดหลุดปากพูดขึ้นมาสองสามประโยค ผู้คนทั้งหลายจึงพากันหันหน้าไปทางเด็กที่นอนอยู่บนพื้นทีละคน

เห็นเพียงแขนของเด็กที่เดิมทีดำคล้ำเป็นปื้น บัดนี้ค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาด เมื่อเทียบกับสภาพอันน่าหวาดกลัวเมื่อครู่ ยามนี้ดูดีขึ้นมากแล้วอย่างเห็นได้ชัด...

สีหน้าของซูสือจิ่นยังคงเฉยชามาโดยตลอด กระทั่งนิ้วมือของเด็กขยับเขยื้อนเล็กน้อย นางจึงเบียดเสียดฝูงชนแล้วสาวเท้าเดินออกไปด้านนอกทีละก้าว

และในชั่วขณะนี้ หามีผู้ใดกล้าก้าวออกมาขวางหน้าของนางอีกต่อไป!

แม้กระทั่งท่านหมอหลิวผู้นั้น ก็ไม่มีโทสะหลงเหลืออยู่เลยแม้เพียงเศษเสี้ยว...

เมื่อเห็นว่าซูสือจิ่นกำลังจะเดินพ้นจากกลุ่มฝูงชน ในที่สุดท่านหมอหลิวก็ดึงสติกลับคืนมาได้

“คุณหนู โปรดช้าก่อน”

ซูสือจิ่นหยุดฝีเท้า พลางหันหลังกลับไป “ยังมีธุระอันใดอีก?”

ท่านหมอหลิวตบเสื้อผ้าบนร่างกายเบาๆ พลางลุกขึ้นยืน จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปหาซูสือจิ่นทีละก้าว หลังจากลังเลใจอยู่ครู่ใหญ่ๆ ในที่สุดก็ก้มตัวลงต่ำให้ซูสือจิ่นคราหนึ่ง

“เมื่อครู่เป็นเพราะข้าตาถั่วไปเอง ต้องขออภัยด้วย”

ซูสือจิ่นยิ้มน้อยๆ “คนตาถั่วหาได้มีแค่ท่านคนเดียวเสียหน่อย อย่าได้ทำหน้าอมทุกข์ขนาดนี้เลย ข้าคงไม่ใจร้ายถึงขั้นบังคับให้ท่านต้องคุกเข่าโขกศีรษะให้ข้าจริงๆ หรอก เพียงแต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน ไม่ว่าจะยามใดท่านหมอหลิวก็ไม่ควรหยิ่งยโสโอหังปานนั้น”

ท่านหมอหลิวมุมปากกระตุกวูบ ต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาทำใจคุกเข่าลงไปไม่ไหวจริงๆ!

ทว่าต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาก็ไม่อาจกลับคำพูดไปมาได้ ถึงได้ยอมเอ่ยปากขอโทษด้วยความจริงใจ

คิดไปพลาง เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา “ชาวบ้านร้านตลาดบนท้องถนนก็แค่เป็นห่วงเด็กจนจิตใจร้อนรนไปชั่วครู่ชั่วขณะ ถึงได้หลุดปากพูดจาร้ายกาจหยาบคายออกมาตั้งมากมาย หวังว่าคุณหนูจะไม่เก็บไปใส่ใจ ข้าขอเป็นตัวแทนของทุกคนกล่าวคำขอโทษต่อท่าน...”