ตอนที่ 13

ท้องพระโรง

เสียงพูดคุยดังทั่วท้องพระโรงจากขุนนางหลายๆ กลุ่มที่ยืนพูดคุยกันขณะรอฝ่าบาทเสด็จมา เยี่ยไป๋เจี้ยนเดินเข้ามาแล้วตรงไปยังกลุ่มขุนนางที่คุ้นเคยกันดีจากการทำงานและสนิทสนมส่วนตัว

“พวกท่านช่างมาไวเสียจริง” เยี่ยไป๋เจี้ยนเอ่ยกับทั้งสามคนที่ยืนคุยกันอยู่ก่อนแล้ว ก่อนโค้งตัวคารวะทั้งสามคนที่เป็นผู้อาวุโสกว่า

“พวกข้ามาไวกันเสียที่ไหน เจ้าต่างหากที่มาสาย” หม่าซูเหวิน เสนาบดีกรมพิธีการเอ่ยตอบคนที่เอ่ยเย้าแหย่พวกเขา

“ยินดีกับท่านด้วย บุตรชายท่านชนะศึกครั้งนี้คงได้ความดีความชอบไม่น้อย” ตงหลิ่งเฉิน เสนาบดีกรมโยธากล่าวยินดีโดยมีหยูเลี่ยงจิ้ง เสนาบดีกรมกลาโหมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ไป๋เจี้ยนยิ้มอย่างภาคภูมิใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น พร้อมหันไปมองยังบุตรชายที่ยืนอยู่กับท่านแม่ทัพใหญ่หรือชินอ๋องจ้าวเฟยหลงท่ามกลางแม่ทัพทั้งสี่ทิศที่มีสายตาจากขุนนางหลายคนจ้องมอง

“ฝ่าบาทเสด็จจจจจจ” เสียงขันทีป่าวประกาศดังขึ้นทำให้ขุนนางทุกคนเลิกคุยกันแล้วหันมาเตรียมตัวรับเสด็จ

“ถวายบังคับฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่น หมื่นปี!!!!!!!”

เสียงกล่าวถวายพระพรดังขึ้นทั่วทั้งท้องพระโรงเมื่อบุรุษผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้าประทับลงบัลลังก์มังกร

“ลุกขึ้น”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“เอาล่ะมีเรื่องอะไร รายงานมา” จ้าวหมิงหลงเอ่ยขึ้นทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“ฝ่าบาท มีชาวบ้านร้องเรียนกับทางการเกี่ยวกับปัญหาการปลูกพืชพรรณทางเมืองกู่ฮั่นพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางขั้นหนึ่งรายงานปัญหาที่ยังหาทางแก้ไขปัญหาไม่ได้ต่อหน้าพระพักตร์

“ส่งคนไปดูสถานการณ์แล้วนำกลับมาเขียนรายงานให้ข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ขันทีซ่งนำราชโองการออกมา” จ้าวหมิงหลงบอกขันทีซ่งเมื่อผ่านไปสักพักขุนนางต่างรายงานเสร็จและเห็นว่าไม่มีขุนนางคนไหนเอ่ยรายงานแล้ว

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

“ฝ่าบาทมีราชโองการจัดงานเฉลิมฉลองเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจแด่ทหารทุกคนที่ได้ร่วมศึกสงครามระหว่างแคว้นจ้าวและเผ่านอกด่าน ขอให้ทุกคนเข้าร่วมฉลองชัยชนะในอีกสามวันข้างหน้า จบราชโองการ”

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ!!”

“หากไม่มีอะไรแล้ว เลิกประชุมได้” จ้าวหมิงหลงกล่าวพร้อมลงจากบัลลังก์แล้วออกจากท้องพระโรงไป

“พวกกระหม่อมน้อมส่งเสด็จฝ่าบาท!”

คล้อยหลังฮ่องเต้เสด็จออกไปจากท้องพระโรงแล้วเยี่ยไป๋เจี้ยนก็เอ่ยขอตัวกับขุนนางที่อยู่ใกล้แล้วเดินเข้าไปหาบุตรชายที่กำลังจะออกไปพร้อมท่านแม่ทัพใหญ่

“ถวายพระพรชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยไป๋เจี้ยนถวายความเคารพนายของบุตรชายตน

“ไม่ต้องมากพิธีท่านเสนาบดี” จ้าวเฟยหลงเอ่ยพลางมองดูเสนาบดีที่ปรึกษาของผู้เป็นพี่ชายตน

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เจี้ยนกล่าวแล้วมองท่านแม่ทัพใหญ่เล็กน้อย พลางคิดว่าบุรุษผู้นี้คือบุตรรักของสวรรค์อย่างแท้จริง ใบหน้าที่งดงามผสมกับความคมเข้มอย่างลงตัว รูปร่างสูงใหญ่ร่างกายกำยำอย่างคนเป็นทหารดูองอาจ วรยุทธสูงส่ง ไม่แปลกที่จะทำให้คุณหนูชั้นสูงทั้งหลายหมายปองตำแหน่งชินหวางเฟยที่ยังคงเว้นว่างอยู่

“หากไม่เป็นการรบกวนชินอ๋องมากเกินไป ขอกระหม่อมพูดคุยกับบุตรชายสักครู่”

“ตามสบาย”

“มีอะไรหรือขอรับท่านพ่อ” ไป๋เทียนเอ่ยถามบิดาเมื่อท่านแม่ทัพอนุญาต

“หากเจ้าจะพาเฟิ่งเอ๋อร์ออกไปด้านนอกเจ้าต้องระวังด้วย อย่าให้เฟิ่งเอ๋อร์คลาดสายตาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” ไป๋เจี้ยนกำชับบุตรชาย

“ได้ขอรับ ข้าจะดูแลน้องเป็นอย่างดี” ไป๋เทียนมองตาบิดารับรู้ถึงเหตุการณ์ที่ไม่ปกติก่อนจะรับปาก

ไป๋เจี้ยนพยักหน้าให้กับบุตรชายอย่างสบายใจ บุตรชายตนมีวรยุทธขั้นหกต้นหากมีอะไรเกิดขึ้นทั้งสองคงเอาตัวรอดได้ ถ้าตนมีข้อมูลที่ชัดเจนมากกว่านี้เขาจะเล่าให้บุตรชายฟังแน่นอนจะได้ช่วยกันหาทางป้องกัน

จ้าวเฟยหลงยืนทำเป็นไม่สนใจอะไรหากแต่ได้ยินชื่อของอีกคนที่เขาสนใจทำให้แอบเสียมารยาทฟังการสนทนาในครั้งนี้อย่างตั้งใจ การเฝ้าระวังความปลอดภัยนี้คาดว่าคงเกี่ยวกับข่าวที่ตนได้มา

ในขณะที่กำลังพูดคุยกันเสร็จ ขันทีซ่งก็รีบเดินมาทางพวกเขาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว

“แฮ่ก แฮ่ก ข้านึกว่าจะไม่ทันพวกท่านแล้วเสียอีก”

“มีอะไรซ่งกงกง” จ้าวเฟยหลงมองไปยังขันทีซ่งที่ยืนหอบอย่างราบเรียบ

“ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ทั้งพระองค์ ท่านรองแม่ทัพและท่านเสนาบดีเข้าเฝ้าที่ห้องทรงพระอักษรพ่ะย่ะค่ะ”

ทั้งสามมองหน้ากันไปมาคล้ายเชิงถามว่าเรื่องอะไร หากก็มีเพียงการส่ายหน้ากลับมาเท่านั้น ก่อนที่จะพาเดินไปยังห้องทรงพระอักษร

จ้าวหมิงหลงที่ออกจากท้องพระโรงแล้วกลับมาที่ห้องทรงพระอักษรนั่งมองสารที่พึ่งส่งมาเมื่อครู่ คาดว่าสถานการณ์ตอนนี้น่าเป็นห่วง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ส่งผลต่อทั้งสองแคว้นเลยทีเดียวไม่อาจมองผ่านได้

“ฝ่าบาททั้งสาม มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา”

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

“ลุกขึ้นไม่ต้องมากพิธี”

“ที่ข้าเรียกมาเพราะมีสารจากแคว้นอ้ายส่งตรงมาถึงข้าเมื่อครู่” จ้าวหมิงหลงกวาดตามองทุกคน ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

เยี่ยไป๋เจี้ยนมีสีหน้าเคร่งเครียดมากขึ้น เห็นทีว่าข่าวที่ได้มาจะเป็นความจริง

“เจ้ารู้หรือไม่เฟยหลง” จ้าวหมิงหลงถามน้องชายตนที่ยังไม่ได้เอ่ยอะไร สายข่าวของจ้าวเฟยหลงว่องไวกว่าเหล่าเงาของพระองค์เสียด้วยซ้ำ

“พอจะทราบเล็กน้อย” จ้าวเฟยหลงตอบ เรื่องนี้เขาได้ข่าวมาสักพักแล้ว

“แต่ข่าวที่ทางแคว้นอ้ายส่งมานั้นสถานการณ์ตอนนี้น่ากังวลยิ่งนัก”

“ตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เจี้ยนถามด้วยความร้อนใจ ตอนนี้ครอบครัวตนตกอยู่ในความไม่ปลอดภัยแล้งจริงๆ

“องค์รัชทายาทของแคว้นอ้ายหายตัวไประหว่างออกล่าสัตว์อสูร ตอนนี้ยังหาตัวไม่พบ” หลังจากจ้าวหมิงหลงกล่าวจบ ในห้องเกิดการเงียบขึ้นบรรยากาศเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

“หากว่ารัชทายาทแคว้นอ้ายสิ้นพระชนม์เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านเสนาบดีเยี่ย”