บทที่ 1 ต้นเหตุของความหายนะ 1

           เช้าวันถัดมา...ศกุนียอมรับว่าแฮงค์หนักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้นด้วย ทั้ง ๆ ที่ก็กินเหล้าเท่าเดิม แต่ร่างกายกับเตือนเธอว่าไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยความไม่ยอมเสียหน้าของศกุนีไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่สภาพโทรมแบบนั้นเด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอไม่ยอมไปออฟฟิศในสภาพคุณยายไม่ได้เด็ดขาด

            สุดท้ายแล้วกว่าจะแต่งตัวเสร็จ กว่าจะฝ่ารถติดมาถึงออฟฟิศได้ก็เกือบสิบโมง สำหรับศกุนีแล้วเพื่อนน้อง ๆ พากันหมั่นไส้เธอจนชินชาแล้วแหละ โดยเฉพาะตั้งแต่ไลลาลาออกหวยก็มาออกที่เธอ ใคร ๆ ก็กล่าวหาว่าเธอเป็นต้นเหตุ ต้นเหตุอะไรอีนกคนนี้ยังไม่ทันทำอะไรเลย ไลลาลาออกไปมีผัวมีลูกมีชีวิตที่ดีจนเธอเองก็ยังอิจฉาที่ตัวเองยังมานั่งทำงานอยู่แบบนี้

            “เจ๊นก ทำไมเพิ่งมาเนี่ย ลูกค้ารอที่ห้องประชุมแล้ว” เสียงของน้องนารี เด็กฝึกงานที่กลายมาเป็นพนักงานบริษัทของที่นี่เต็มตัว และกลายเป็นเด็กในทีมเธอ ที่การทำงานก็ดี วินัยก็เด่น

            “โทษทีหนู พอดีพี่ปวดหัว” ศกุนีโกหกเป็นเรื่องถนัดอยู่แล้ว เธอระดับหัวหน้าไม่อยากให้เด็กมันรู้ว่าเธอเมาหนักแล้วเมาค้างมีหวังโดนนินทาไปอีกแน่

            “เป็นอะไรมากหรือเจ๊ ให้เรียกรถพยาบาลไหม” การประชดประชันจะเป็นใครไปได้นอกจากน้องรักของไลลา ก็คือ น้องนุษา

            “นุษา แกอย่าประชดพี่ได้ไหม จะอะไรนักหนาคนยิ่งปวดหัวไม่มีเวลาเล่นหรอกนะ” ถ้าเวลาปกตินกก็มีเวลามานั่งต่อล้อต่อเถียงกับนุษาอยู่หรอก ศกุนีเองก็ถือว่าฝีปากยืนหนึ่งในย่านนี้

            “เออ เจ๊ ขอโทษแล้วกัน แต่ลูกค้าที่นัดไว้มารอที่ห้องประชุมแล้วนะเจ๊ ไหวหรือเปล่า หรือพรุ่งนี้ดี” นุษาเห็นสีหน้าไม่ดีของหัวหน้าสาวแล้วก็อดห่วงไม่ได้ ไม่ได้ห่วงสุขภาพเจ๊นกอะไรนะ แต่ห่วงงานมากกว่า กลัวว่าไม่รอด เห็นแบบนี้อดคิดถึงไลลาไม่ได้ นุษาชอบการทำงานกับไลลามากกว่าเจ๊นก

            “ไม่ดีกว่า ให้ลูกค้ารอแล้วมันไม่ได้ ฉันทำได้อยู่น่า พวกแกไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรู้ว่าพวกแกไม่ชอบพี่ แต่พี่ก็บอกเลยว่าไม่ทำอะไรให้เดือดร้อนหรอก”

            เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกได้ชัดเจนว่าเป็นห่วงมาเธอจะเอางานไม่รอด ศกุนีก็ยืนยัน เพราะถึงยังไงจะผ่านไม่ผ่าน เธอก็ไม่ยอมให้เด็กพวกนี้ซวยไปกับเธอหรอกนะ ศกุนีอดมองไปที่ห้องที่แสนเงียบของเจ้านายหนุ่มหล่ออย่าง เนวิน  นึกแปลกใจว่าเจ้านายคนขยันของเธอหายไปไหน ปกติรักการทำงานจะตาย แล้ววันนี้หายหัวไปไหน หญิงสาวคิดเพียงเท่านั้นก็รีบเข้าไปเสนองานที่นัดกับลูกค้าไว้ แม้สุขภาพจะไม่เอื้ออำนวย นกหอบเอกสารที่น้องทั้งสองเตรียมไว้ให้เข้าไปในห้องรับรอง