ข้าขอสาปแช่ง

เจียวจูมองสาวใช้ที่ซื่อสัตย์ ดูแลนางมาตลอดหลายปี “เสี่ยวเหมย ประเดี๋ยวก่อน” เจียวจูลุกไปหยิบตั๋วเงินและหนังสือขายตัวในหีบข้างโต๊ะเครื่องแป้งมายื่นส่งให้เสี่ยวเหมย “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น จำคำของข้าเอาไว้ เจ้าต้องหาทางออกจากตำหนักให้เร็วที่สุด พาคนอื่นไปด้วย เงินเท่านี้คงพอให้พวกเจ้าไปเริ่มชีวิตใหม่”

“คุณหนู...ท่าน คิดจะทำสิ่งใดเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยส่ายหน้าอย่างไม่ยินยอม

สายตาของนางเหม่อลอยนึกย้อนไปถึงรอยยิ้มของทุกคนในตระกูลที่ตอนนี้กลายเป็นร่างไร้วิญญาณไปแล้ว “ข้าเพียงต้องการเปลี่ยนสาวใช้ใหม่ ในเมื่อเกิดเรื่องร้ายกับตระกูลหาน พวกเจ้าเป็นคนของข้าก็ไม่สมควรรั้งอยู่ให้มีภัย ผ่านพ้นคราวเคราะห์ไปเมื่อใด ข้าจะเรียกพวกเจ้ากลับมา”

เสี่ยวเหมยไม่เชื่อในคำพูดของคุณหนู นางคิดจะปฏิเสธ แต่ตั๋วเงินและหนังสือขายตัวที่ถูกยัดเข้ามาในอกเสื้อของนาง “ต่อให้ต้องรับเคราะห์หนักหนาเพียงใด ข้าก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างท่านเจ้าค่ะ”

“เด็กโง่ เจ้ารู้ดีว่าข้าเก่งกาจเพียงใด ฟังคำข้า...เฝ้าหน้าห้องไว้อย่าให้ผู้ใดเข้ามา หลังจากนี้ข้าหวังว่าเจ้าจะพาคนของข้าที่เหลือทั้งหมดออกจากตำหนักโดยเร็วที่สุด” นางมองสาวใช้อย่างอ้อนวอน จนเสี่ยวเหมยยอมพยักหน้ารับแล้วออกไปเฝ้าหน้าห้องหอ

เจียวจูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นางเดินไปหยิบกระดาษกับพู่กันออกมาเขียนบางสิ่ง แม้จะพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความเสียใจไว้เพียงใดแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังไหลออกมาราวกับว่าเขื่อนแตกเสียอย่างนั้น

“ฮึก...ข้าอกตัญญูนักท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่” นางนึกเสียใจที่เลือกฉู่เลี่ยงหวงเป็นสามี

หลักฐานความผิดทั้งหมดของนางถูกซ่อนไว้รวมกับของหมั้นที่ฉู่เลี่ยงหวงมอบให้บิดามารดาก่อนหน้านี้ เมื่อถูกตรวจค้นจวน บิดามารดาที่ไม่ทราบเรื่องมาก่อนจึงไม่มีทางให้เตรียมทางถอย

นางวางจดหมายที่เขียนไว้เรียบร้อยแล้วลงบนโต๊ะ โดยใช้ปิ่นที่ฉู่เลี่ยงหวงคอยมอบให้นางเมื่อครั้งปักปิ่น วางทับไว้ด้านบน

ก่อนจะเดินไปที่เตียงนอน แล้วหยิบมีดสั้นที่ ฉู่เลี่ยงหวงทำขึ้นให้นางตอนที่เข้าร่วมงานเลี้ยงล่าสัตว์เมื่อปีก่อนขึ้นมา

“ความอัปยศที่พวกท่านมอบให้ตระกูลหานของข้าครั้งนี้ ข้าขอสาปแช่งพวกท่านที่มีส่วนรู้เห็นทุกคน ไม่ว่าภพใด ข้าขอให้พวกท่านมิได้อยู่อย่างสงบ ถูกหักหลังเช่นที่ข้าและครอบครัวโดนกระทำ สวรรค์ท่านช่างใจร้ายนัก ตระกูลหานของข้าไม่เคยผิดต่อผู้ใด” เจียวจูค่อยๆ กดมีดสั่นลงที่หน้าอกของนางอย่างช้าๆ

เสียงฟ้าผ่าด้านนอกร้องคำรามลั่น ราวกับรับรู้ในคำสาปแช่งฉู่เลี่ยงหวงกับไป๋เยว่เล่อ ต่อว่าสวรรค์ที่ใจร้ายขีดเขียนชะตาตระกูลหานให้พบเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

นางไม่มีความหวั่นไหวในแววตาให้เห็น ในเมื่อฉู่เลี่ยงหวง เข้าหานางเพื่อกำจัดบิดาและองค์รัชทายาทให้พ้นทาง ตระกูลหานไม่มีผู้ใดเหลือรอดแล้ว นางจะทนอยู่เพื่อฟังคำถากถางและสายตาของผู้อื่นได้อย่างไร

นางจะทนเป็นเมียของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้สังหารครอบครัวของนางได้อย่างไร ทั้งยังต้องมองสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นสหายรักอยู่ร่วมกันในตำหนักปฏิบัติสามีคนเดียวกัน

เจียวจูกดมีดสั้นจนสุดด้าม แม้จะเจ็บปวดจนอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง แต่นางก็ต้องกัดปากไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงหลุดรอดออกมา

มือสองข้างวางแนบอยู่ข้างลำตัว เลือดค่อยๆ ไหลรินออกจากบาดแผลที่ถูกมีดสั้นปักไว้ ลมหายใจของเจียวจูค่อยๆ รวยรินลงช้าๆ ดวงตาของนางยังคงแข็งกร้าวอย่างที่ไม่ยอมรับกับชะตากรรมที่ได้พบเจอ

วันนี้นางสมควรจะมีความสุขที่สุด แต่กลายเป็นวันที่นางเจ็บปวดที่สุด “หากสวรรค์ ท่านยังเมตตาข้าสักเพียงนิด ช่วยให้ข้า...” คำสุดท้ายเจียวจูยังไม่ได้เอ่ยออกมานางก็หมดลมหายใจไปเสียก่อน

ร่างของเจียวจูที่ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวนอนอยู่บนเตียงนอนในห้องหอ เลือดไหลออกมาจากร่างของนาง จนชุ่มไปทั่วเตียง เทียนสีแดงยังคงสว่างไหว ก่อนจะค่อยๆ หรี่ลงช้าๆ ดับไปพร้อมกับลมหายใจของเจียวจู

เสี่ยวเหมยที่เฝ้าอยู่หน้าห้องหอ ยืนรออย่างกระวนกระวาย จะเข้าไปด้านในก็ไม่กล้า ด้วยผู้เป็นนายยังไม่ร้องเรียก นางไม่ได้ยินเสียงจากภายในห้องจึงไม่รู้ว่าคุณหนูของตนทำสิ่งใดอยู่

“พระชายาเล่านางทำอันใดอยู่” ฉู่เลี่ยงหวงแปลกใจไม่น้อย เมื่อเห็นสาวใช้ของเจียวจูอยู่ด้านหน้าห้อง

“องค์ชายรอง พระชายานางอยากอยู่เพียงลำพังเพคะ”

“นางเป็นอันใดหรือไม่” ฉู่เลี่ยงหวงยังไม่รู้เรื่องที่ไป๋เยว่เล่อมาพบเจียวจู

“...” สาวใช้ก้มหน้านิ่ง นางไม่กล้าพูดออกมา ด้วยกลัวว่าจะเป็นการตำหนิสิ่งที่ฉู่เลี่ยงหวงกระทำไว้กับตระกูลหาน

“เปิดประตู” ฉู่เลี่ยงหวงมองไปที่สาวใช้ด้วยความไม่พอใจ

พอประตูเปิดเขาก็ก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องหอ ภายในห้องมืดสนิท ด้วยเทียนมงคลดับไปเรียบร้อยแล้ว

“ปล่อยให้เทียนดับได้อย่างไร!!!” เขาตวาดกร้าวออกมา เทียนมงคลจะต้องถูกจุดไว้ตลอดทั้งคืน จะปล่อยให้ดับได้อย่างไร เช่นนี้ก็ไม่เป็นมงคลแล้ว

“บ่าวจะรีบจุดให้เพคะ” นางกำนัลในตำหนักรีบร้อนเข้าไปจุดเทียนให้ใหม่

พอแสงเทียนสว่างขึ้น นางกำนัลที่อยู่ใกล้เตียงที่สุด นางก็ได้กลิ่นคาวเลือด จนต้องหันไปมองเจียวจูที่นอนอยู่บนเตียง

“กรี๊ดดดดดด” นางล้มไปกองอยู่ที่พื้น พร้อมทั้งชี้มือที่สั่นเทามาที่ร่างของเจียวจูที่มีดสั้นปักอยู่ที่อกของนาง

ฉู่เลี่ยงหวงมีโทสะไม่น้อย เขาที่ดื่มสุรามาจนมึนเมา ด้วยฉลองที่สามารถกำจัดราชครูหานที่ให้คำปรึกษาฮ่องเต้จน ฉู่เลี่ยงรุ่ย องค์ชายใหญ่ได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทไปครอง ไหนจะทำให้เสด็จพ่อแคลงใจในตัวองค์รัชทายาท เรื่องตัดสินใจในงานราชสำนักลับหลังพระองค์

อีกเรื่องดีของฉู่เลี่ยงหวงยังได้เป็นบุรุษที่คนทั่วเมืองหลวงอิจฉา ที่เขาได้ตัวสาวงามที่สุดในเมืองหลวงมาอยู่ในอ้อมกอดคืนนี้

ฝ่าเท้าของฉู่เลี่ยงหวง ก้าวเดินด้วยความหนักอึ้งเดินไปที่เตียงนอนที่มีร่างของเจียวจูนอนสงบนิ่งอยู่ หากไม่เห็นมีดสั้นที่เขาเคยให้นางไว้ปักอยู่ที่หน้าอกของนาง คงคิดว่านางเพียงนอนหลับไปเท่านั้น

“กะ เกิดอันใดขึ้น” เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงมองใบหน้าที่ซีดขาวของนางอย่างไม่อยากเชื่อ

ฉู่เลี่ยงหวงสั่งความไม่ให้ผู้ใดนำเรื่องที่เกิดกับตระกูลหานมาเอ่ยบอกให้เจียวจูนางรู้ ที่นางปลิดชีพตนเองมิใช่ว่านางรู้แล้วหรือ

ที่เขาเลือกลงมือวันที่รับตัวเจ้าสาว ด้วยต้องการให้นางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่แต่งเข้าตำหนักองค์ชายรองเรียบร้อยแล้ว เรื่องที่ฉู่เลี่ยงหวงรับปากราชครูหานไว้ ที่จะดูแลนางอย่างดีเป็นเรื่องจริงเพียงสิ่งเดียวที่เขาตั้งใจจะทำให้ได้

“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ จูจู เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้” เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปลูบใบหน้าของนางด้วยความปวดใจ

“คะ คุณหนูไป๋ นางมาบอกเรื่องที่องค์ชายรองจะรับนางเข้ามาเป็นพระชายารอง และเรื่องที่องค์ชายรองลงดาบกับตระกูลหานจนท่านราชครู ฮูหยิน คุณชายตกตายไปจนสิ้น ฮึกกก...บ่าวไม่คิดว่าคุณหนูนางจะเลือกทำเช่นนี้ หากรู้...หากรู้บ่าวจะไม่ออกไปเฝ้าหน้าห้องเด็ดขาด ฮืออออ” เสี่ยวเหมยร่ำไห้ราวกับจะขาดใจตามผู้เป็นนายไป

แต่พอนางคิดได้ว่าเจียวจูสั่งสิ่งใดเอาไว้ ก็รีบเร้นกายออกไปจากห้องหออย่างเงียบๆ แล้วพาคนของเจียวจูทั้งหมดออกไปทางด้านหลังตำหนักตามคำสั่งสุดท้ายของผู้เป็นนาย

“ไป๋ เยว่ เล่อ!!!” ฉู่เลี่ยงหวงตวาดกร้าวออกไปจนไป๋เยว่เล่อที่แอบฟังอยู่ด้านนอกเนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว

ตอนแรกนางก็นึกยินดีที่เจียวจูเลือกจบชีวิตเช่นนี้ นางจะได้ตำแหน่งพระชายาอย่างที่หวังไว้ แต่น้ำเสียงเมื่อครู่ที่ฉู่เลี่ยงหวงตวาดกร้าวออกมา เริ่มทำให้นางไม่แน่ใจเสียแล้ว

“องค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ส่งจดหมายที่เจียวจูนางเขียนไว้ พร้อมทั้งปิ่นปักผมที่เขาเคยมอบให้นางส่งให้ฉู่เลี่ยงหวงที่กอดร่างไร้วิญญาณของเจียวจูอยู่