ตัวแปรอื่น

ผ่านไปไม่ถึงจิบถ้วยชา (ประมาณ15นาที) ไม่ห่างจากที่เจียวจูนางซ่อนตัวอยู่ฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อทั้งสองก็ปรากฏตัวขึ้น เจียวจูที่รอดูอยู่ก็ยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“องค์ชายรอง ท่านมาแล้ว” ไป๋เยว่เล่อยิ้มหวานมองฉู่เลี่ยงหวงพร้อมทั้งเดินเข้าไปหาเขาด้วยความยินดี เจียวจูที่ซ่อนตัวอยู่ได้แต่ลอบเบ้ปากในใจ

ผิดกับเสี่ยวเหมยที่นางเกือบจะกรีดร้องออกมา ยังดีที่จำคำสั่งของเจียวจูได้ จึงยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ได้ทัน ดวงตาของนางเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อ เมื่อฉู่เลี่ยงหวงประคองไป๋เยว่เล่อไว้ในอ้อมกอดของเขา

หากเจียวจูไม่ให้นางเพียงนั่งชมเฉยๆ นางคงได้ออกไปฉีกอกไป๋เยว่เล่อแล้ว ที่กล้าหักหลังคุณหนูของนาง เสี่ยวเหมยเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณหนูของตนจึงสั่งให้นางจับตาดูไว้

เจียวจูที่จดจ่ออยู่กับบทสนทนาของฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อ นางไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่ายามนี้มีคนเข้ามาอยู่ด้านหลังของนางในพุ่มไม้เสียแล้ว

“เอ๊ะ” นางร้องขึ้นมาเบาๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงตัวตนของอีกคน เมื่อหันไปมองนางก็เกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความลืมตัว แต่คนผู้นั้นเร็วกว่า เขาใช้มือหนาปิดปากของนางไว้ได้ทัน

“เจ้าจะส่งเสียงร้อง ให้คนด้านนอกได้ยินหรือไร” ฉู่เลี่ยงรุ่ย องค์ชายใหญ่ที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง ได้เข้ามาร่วมชมงานประชันบทกลอนด้วย

ทั้งสองอยู่ในท่าทางที่ล่อแหลมยิ่งนัก ฉู่เลี่ยงรุ่ยที่นั่งซ้อนตัวอยู่ด้านหลัง มีเจียวจูที่ถูกปิดปากไว้อยู่ด้านหน้าของเขา ริมฝีปากหนาอยู่ไม่ห่างจากใบหูขาวของนาง เพื่อกระซิบบอกความกันได้เบาขึ้น

“หึ องค์ชายใหญ่ ทำเช่นนี้ไม่สมควรนัก ช่วยถอยห่างหม่อมฉันไปอีกสักนิดได้หรือไม่เพคะ” เจียวจูที่ถูกปล่อยมือออกจากปากให้เป็นอิสระ นางก็เอ่ยบอกเขาไปเสียงเบา

“หากเจ้าขยับตัวอีกนิด น้องรองคงจับได้แล้วว่าเจ้ากับเปิ่นหวางอยู่ในพุ่มไม้ เช่นนั้นแล้ว...เจ้าว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น” เสียงทุ้มต่ำที่เป่ารดอยู่ข้างใบหูของเจียวจู ทำให้นางอดที่จะขนลุกออกมาไม่ได้

นางทำได้แต่เพียงนั่งนิ่งเช่นเดิม ไม่กล้าขยับตัวอีก แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ใคร่ยินดีนัก ที่ต้องอยู่ในท่าทางเช่นนี้

หากผู้อื่นมาเห็นเข้าเช่นที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยว่า ต่อให้นางมีเป็นร้อยปากก็ไม่อาจแก้ต่างให้ตนเองได้แล้ว นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีตัวแปรอื่นเข้ามาในแผนการ

ฉู่เลี่ยงหวงกับไป๋เยว่เล่อมิได้รับรู้ว่ามีคนกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ ทั้งสองเอ่ยพูดคุยถึงแผนงานที่จะเริ่มล่อลวงให้เจียวจูนางมาตกหลุม

“พระองค์เคยบอกจะรับหม่อมฉันเป็นพระชายา” ไป๋เยว่เล่อช้อนสายตาขึ้นมององค์ชายรองด้วยความตัดพ้อ ยามนี้นางถูกองค์ชายรองกอดปลอบประโลมอยู่ภายในอ้อมแขน

“เล่อเออร์ เปิ่นหวางจะรับเจ้าเข้าตำหนักเช่นกัน เจ้าลองตรึกตรองดู หากไม่รับจูจูนางเข้าตำหนักในตำแหน่งพระชายา ราชครูหานจะยินยอมรึ รอให้เปิ่นหวางจัดการราชครูหานเสียก่อน เรื่องที่จะลดตำแหน่งจูจูให้เป็นพระชายารอง ก็ไม่ใช่จะไม่ได้” ฉู่เลี่ยงหวงลูบมือของไป๋เยว่เล่ออย่างเอาใจ

เจียวจูที่ฟังอยู่ได้แต่เบ้ปากอย่างดูแคลน ท่านคิดว่าข้าจะยอมแต่งให้ท่านอีกเป็นหนที่สองรึ

ฉู่เลี่ยงรุ่ยกระซิบข้างหู “เจ้าถูกสหายรักหักหลังเสียแล้ว” เจียวจูหันไปถลึงตาใส่เขา ไม่ต้องพูดนางก็รู้ดี

“พระองค์มิใช่กำลังหลอกหม่อมฉันนะเพคะ” ไป๋เยว่เล่อมองเขาอย่างไม่เชื่อ

“เปิ่นหวางจะหลอกเจ้าเพื่ออันใด หากเจ้าช่วยให้แผนการเปิ่นหวางสำเร็จ เปิ่นหวางจะต้องตอบแทนเจ้าอย่างดี” ฉู่เลี่ยงหวงจูบที่ขมับของนางอย่างเอาใจ

“พระองค์ ต้องรับหม่อมฉันเข้าตำหนักทันที ที่แต่งจูจูนะเพคะ”

“ได้ๆ เรื่องเพียงเท่านี้ เปิ่นหวางให้เจ้าได้อยู่แล้ว ว่าแต่...จูจูนางอยู่ที่ใด” ฉู่เลี่ยงหวงที่คิดว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันจึงได้ลอบออกมาจากงานเพื่อมาหาทั้งสอง

“สาวใช้นางมาตามให้ไปพบบิดาเพคะ” ฉู่เลี่ยงหวงขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ตอนที่เขาเดินมาระหว่างทางก็มิได้เห็นนางเดินไปพบหานเหวิน

“หากนางมาเจ้าก็พานางไปพบเปิ่นหวาง ตามที่ได้บอกกล่าวเจ้าไว้ก็แล้วกัน”

“เพคะ” ทั้งสองยังพลอดรักกันต่อ โดยที่ไม่กลัวว่าจะมีผู้ใดมาพบเข้า

เจียวจูที่นั่งไม่สบายตัวอยู่นานก็พูดขึ้นเสียงเบา “องค์ชายใหญ่ พระองค์เก็บมีดจะได้หรือไม่เพคะ” เจียวจูเริ่มจะไม่พอใจ นางจะขยับตัวถอยหนีก็ไม่ได้ มีดของฉู่เลี่ยงรุ่ยก็ดันอยู่ที่หลังของนางอย่างน่ารำคาญ

ฉู่เลี่ยงรุ่ยลมหายใจสะดุด ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากอย่างมาดร้าย “เก็บมิได้ เจ้าทำให้มันตื่นขึ้นมา เปิ่นหวางจะจัดการได้อย่างไร” เขาแกล้งเป่าลมหายใจรดต้นคอของนาง จนเจียวจูสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

ฉู่เลี่ยงรุ่ยรีบคว้าตัวของนางเข้ามากอดรัดไว้แน่นขึ้น เพื่อไม่ให้ตัวนางที่กำลังตื่นตระหนกกระโดดออกไปจากพุ่มไม้จนถูกทั้งสองคนที่อยู่ด้านนอกจับได้เสียก่อน

“หยุดดิ้น” เขากัดฟันแน่น เอ่ยเตือนนางที่อยู่ในอ้อมแขน

เจียวจูไม่คิดจะเชื่อในสิ่งที่ฉู่เลี่ยงรุ่ยเตือนนาง แต่เมื่อเห็นสายตาของฉู่เลี่ยงหวงมองมาที่พุ่มไม้อย่างสงสัย นางจึงได้หยุดขยับตัวทันที

“เจ้าเกือบทำให้น้องรองเห็นเสียแล้ว” ริมฝีปากของฉู่เลี่ยงรุ่ยอยู่ติดกับใบหูของเจียวจู เขาอยากจะลองขบเบาๆ ดูสักหน แต่คิดได้ว่านางจะต้องเผยตัวให้ฉู่เลี่ยงหวงและไป๋เยว่เล่อรู้ตัวเป็นแน่จึงได้หยุดความคิดลง

เจียวจูสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ของนาง ก่อนจะส่งสัญญาณให้เสี่ยวเหมยที่อยู่อีกฟากของพุ่มไม้ ไปจัดการเรื่องที่นางบอกไว้

“องค์ชายใหญ่ พระองค์ถอยห่างเสียหน่อยเถิดเพคะ หม่อมฉันนั่งไม่สบายตัว” ตอนนี้นางนั่งอยู่บนตักของฉู่เลี่ยงรุ่ย แต่มีดของเขาก็ยังคงดันตัวของนางไม่หยุด จนอยากจะลงไปนั่งให้ดีๆ แล้ว

“ถอยมิได้ หากเจ้าไม่อยากถูกมีดแทงจนได้รับอันตรายก็อยู่นิ่งๆ เสีย” เสียงของเขาแหบพร่าจนเจียวจูหยุดขยับตัวอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าของคนที่อยู่ในโรงน้ำชาเริ่มออกมาด้านหลัง เจียวจูที่รอโอกาสนี้อยู่แล้วจึงหันไปบอก ฉู่เลี่ยงรุ่ย ว่าตัวนางจะออกไปแล้ว ให้เขาออกไปก่อน

“องค์...อื้อ...” ยามที่นางหันไปเพื่อเอ่ยบอก เจียวจูไม่คิดว่าใบหน้าของฉู่เลี่ยงรุ่ยจะอยู่ใกล้กับนางมากเพียงนี้

ริมฝีปากน้อยๆ ของเจียวจูชนเข้ากับจมูกของฉู่เลี่ยงรุ่ย ไว้กว่าความคิดที่นางจะถอยหนี ฉู่เลี่ยงรุ่ยก็รั้งต้นคอของนางเข้ามาหา พร้อมทั้งประกบริมฝีปากบดจูบนางไว้เสียแล้ว

เจียวจูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทั้งต้นคอและมือทั้งสองข้างของนางถูกเขารวบไว้จนไม่อาจจะดิ้นรนถอยหนีได้

เรียวลิ้นของฉู่เลี่ยงรุ่ยสอดเข้ามาฉกชิมความหวานอยู่ที่อยู่ช่องปากของนางอย่างละโมบ เขาจูบนานเนิ่นนานจนแทบจะขาดอากาศหายใจ

แม้จะพยายามต่อต้านแล้ว แต่ฉู่เลี่ยงรุ่ยที่กอดรัดนางไว้แน่นไม่ให้ดิ้นรนจนคนด้านนอกรู้ตัวก่อน นางจึงไม่อาจสลัดหลุดได้ง่าย

“หายใจทางจมูก” เขาถอนริมฝีปากออกเพียงครู่เพื่อให้นางได้หายใจ ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อให้นางยอมอ้าปากออก

“พะ พอ” นางเอ่ยอ้อนวอนเสียงแผ่วเบา ด้วยรู้ดีว่าหากนางโวยวาย จะกลายเป็นว่ากลุ่มคนที่กำลังเดินมาจะมาสนใจที่ตัวนางและฉู่เลี่ยงรุ่ย แทนที่จะเป็นฉู่เลี่ยงหวงกับไป๋เยว่เล่อ