ตอนที่ 11 แล้วท่านจะมาแสดงความเป็นพ่ออะไรตอนนี้

หลังจากที่ ฉินเซียนหรู ดับลมหายใจของมือสังหารไปแล้ว นางหาได้เร่งรุดกลับจวนไม่ ถึงแม้ยามนั้นตะวันได้ลาลับขอบฟ้า ท้องนภาถูกกลืนด้วยเงายามราตรี หากแต่ในใจของนางสงบนิ่งเพราะต่อให้กลับไปช้าสักเพียงใด ก็ย่อมไม่มีผู้ใดในจวนเหลียวแลอยู่ดี สำหรับพวกเขา นางไม่ต่างอากาศธาตุที่ไร้ค่า ขณะเดียวกัน ภายในร้านยาที่ประดับด้วยตะเกียงสลัวของ ซ่งเจิ้งหยุน ความเงียบงันถูกกลบด้วยเสียงสบถที่เต็มไปด้วยโทสะ

“ไอ้คนไร้ประโยชน์! แค่สตรีตัวเล็ก ๆ ผู้เดียว เหตุใดถึงล่าช้าได้ถึงเพียงนี้!”

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล นัยน์ตาเต็มไปด้วยเพลิงริษยา เขาเฝ้ารอข่าวการสิ้นชีวิตของนางสตรีที่ทำให้ตนขายหน้า ความอับอายนั้นกัดกินหัวใจเขาเสมือนพิษร้าย มีเพียงการเห็นนางตายด้วยตาของตนเองเท่านั้น ที่จะชำระความเจ็บปวดนี้ได้

“เจ้ากำลังรอใครอยู่หรือ… ซ่งเจิ้งหยุน” เสียงนั้นมิใช่สิ่งที่เขาเฝ้ารอ หากแต่เป็นเสียงที่ทำให้โลหิตในกายแทบหยุดไหล หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อรีบหันไปตามต้นเสียง ร่างกายพลันสั่นสะท้านโดยไม่อาจห้ามได้

เบื้องหน้าเขาสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ในชุดเรียบง่าย ใบหน้าเรียวขาวผ่องถูกบดบังด้วยหน้ากากเย็นเยียบ ดวงตาของนางทอแสงนิ่งสงบคล้ายห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง นั่นคือ ผู้ที่เขาปรารถนาให้หายไปจากโลกนี้ริมฝีปากของเขาสั่นเครือ ก่อนเสียงพร่า ๆ จะเล็ดลอดออกมา “เ…เป็นเจ้า!”

เพียงแค่นางสบตาเข้ากับซ่งเจิ้งหยุน นางก็มิจำเป็นต้องเอ่ยคำถามใด ๆ อีกเพราะแววตาที่ตื่นตระหนกและความหวาดกลัวที่ฉายวาบออกมาเพียงชั่วขณะ ได้เผยความจริงทั้งหมดแล้วว่า มันคือตัวการที่อยู่เบื้องหลัง ซ่งเจิ้งหยุน แม้มีชื่อเสียงเรื่องการแพทย์และหลอมโอสถ แต่กลับอ่อนด้อยสิ้นเชิงในเชิงยุทธ์ ร่างกายที่เคยห่อหุ้มด้วยความมั่นใจ ตอนนี้กลับสั่นระริกดุจลูกนกไร้รังพึ่ง เพียงพริบตาเดียว ฉินเซียนหรูสะบัดฝ่ามือออก พลังปราณแผ่ซ่านดุจคลื่นทะเลสาดกระแทกเข้ากับอกของชายผู้นั้น ตึง!

เสียงกระแทกดังสนั่น ร่างของซ่งเจิ้งหยุนถูกซัดจนกระดูกแทบแตกละเอียด ดวงตาเบิกกว้าง เลือดสดทะลักออกจากปากเป็นสายยาว ร่างทั้งร่างสั่นระริกก่อนทรุดฮวบลงเหมือนถุงทรายไร้ค่า อวัยวะภายในปั่นป่วนจนมิอาจฟื้นคืนเขาแทบไม่มีโอกาสได้เปล่งคำสั่งเสีย เพราะเพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา ชีวิตของซ่งเจิ้งหยุนก็มาถึงกาลอวสาน

ฉินเซียนหรูมองร่างนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า แววตาของนางไม่ไหวสะทกสักนิด น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาเรียบเฉยดุจสายลมพัดผ่าน “เป็นเจ้าที่เลือกเอง…”

สิ้นคำ นางหันหลังให้อย่างไม่ใยดี ปล่อยให้ร้านยาที่เคยเป็นที่โอ่อ่าของหมอผู้มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม กลายเป็นเพียงสุสานแห่งความทะนงตนที่ดับสิ้นในชั่วพริบตา

ค่ำคืนนั้นเงียบสงัด แสงจันทร์สาดต้องร่างบอบบางของ ฉินเซียนหรู เมื่อก้าวกลับมาถึงเรือนหลังน้อยของตนเอง ราวกับคืนที่ผ่านมามิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทั้งที่ความจริงนางเพิ่งดับลมหายใจคนไปถึงสองชีวิต ทว่าลมหายใจของนางกลับนิ่งสงบ      ดุจสายน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ความตายสำหรับผู้อื่นอาจเป็นตราบาป แต่สำหรับนาง มันกลับกลายเป็นเพียงหนึ่งในก้าวเดินใหม่ของโชคชะตาฝีเท้าเรียวเพิ่งก้าวถึงเรือน เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน“เจ้าหายไปไหนมา”

น้ำเสียงนั้นหนักแน่นดุจคมดาบ เสียงที่นางรู้จักดี ฉินเทียนหง แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ และบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง หลังจากไม่เห็นนางในห้องโถงอาหาร เขาจึงมาที่เรือนแห่งนี้ รอคอยอยู่เนิ่นนานและในที่สุดนางก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า เงาร่างสูงใหญ่ในชุดแม่ทัพยืนตระหง่านอยู่กลางลาน แววตาคมกล้าเหมือนเคย ทว่าในความเย็นชากลับแฝงด้วยประกายบางอย่างที่มิใช่เพียงความโกรธ หากยังมีความเฝ้ารอที่นางไม่อาจอ่านออกในทันที

ฉินเซียนหรู ไม่แม้แต่จะหันไปสบตา ดวงตาภายใต้หน้ากากแห่งความสงบนิ่งยังคงทอดตรงไปเบื้องหน้า น้ำเสียงที่นางเอื้อนเอ่ยออกมาเรียบเฉยไร้ความสั่นไหว

“ข้าเพียงแค่ไปสูดอากาศที่ภายนอกมาเท่านั้น”

แสงจันทร์สาดลงบนเงาของบิดาและบุตรสาวทอดทาบปะทะกันราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่ต่างฝ่ายต่างไม่อาจก้าวข้ามกำแพงในใจได้ ฉินเทียนหง ก้าวออกมาขวางประตู ท่วงท่าหนักแน่นของแม่ทัพผู้ผ่านศึกนับครั้งไม่ถ้วนยังคงสง่างาม หากแต่แววตาที่ทอดมองบุตรีกลับสั่นไหว “เจ้าจะหนีข้าไปไหน… ข้าเป็นบิดาของเจ้านะ!”

น้ำเสียงก้องกังวาน แฝงทั้งอำนาจและความปวดร้าว ทว่าฉินเซียนหรูเพียงชะงักเล็กน้อย ดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์ไม่แม้จะเหลือบแลบิดากลิ่นโลหิตเจือจางแตะจมูก แม่ทัพผู้คมกริบย่อมรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่กลิ่นที่พัดพามาตามลม แต่คือร่องรอยจากการสังหารที่ยังเกาะติดอยู่บนร่างของบุตรสาว ความตกใจสาดวาบไปทั่วร่างสูงใหญ่“ฉินเซียนหรู… เจ้าไปฆ่าคนมาอย่างนั้นหรือ!”

เสียงนั้นพร่าและสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว หากแต่เป็นเพราะหัวใจที่ปฏิเสธไม่ลง ภาพบุตรีวัยเยาว์ที่เคยวิ่งเล่นหัวเราะอยู่เคียงข้างผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับเป็นสตรีผู้เปื้อนเลือดและเปล่งประกายเย็นยะเยือกนางหันมาสบตาเพียงชั่ววูบ ดวงตาคู่นั้นแข็งกร้าว ไร้เมตตา “ข้าไปฆ่าคนมาแล้ว… มันเป็นอย่างไร”

เพียงคำตอบสั้น ๆ แต่กลับเป็นดั่งหอกแหลมแทงทะลุหัวใจผู้เป็นบิดา ฉินเทียนหง ใบหน้าที่แข็งแกร่งพลันสั่นไหว ความโกรธ ความเจ็บปวด และความรู้สึกผิดตีกันในอก“แม้ข้าจะไม่เคยมอบความรักความอบอุ่นแก่เจ้า… แต่เหตุใดเจ้าต้องเลือกทางสายนี้!”

ทว่า ฉินเซียนหรู มิได้เหลียวแล ก้าวผ่านร่างบิดาไปอย่างเย็นชา ปลายนิ้วผลักบานประตูไม้ปิดดัง ปัง! แต่ก่อนนั้น นางทิ้งถ้อยคำหนึ่งเอาไว้ ราวกับฟ้าผ่ากลางใจ “แล้วท่าน…จะมาแสดงความเป็นพ่ออะไรเอาตอนนี้”

เสียงสะท้อนจากบานประตูดังก้องไปท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาล เงาร่างใหญ่ของแม่ทัพยังคงยืนนิ่ง ดวงตาคมที่เคยทนทานต่อสมรภูมิร้อยครั้งพันครั้ง บัดนี้กลับเอ่อคลอด้วยความเจ็บปวดที่มิอาจเอื้อมถึงหัวใจบุตรีของตนได้อีกต่อไป…

ร่างสูงใหญ่ของ ฉินเทียนหง ก้าวเดินออกจากเรือนด้วยฝีเท้าที่หนักหน่วง หากแต่หัวใจกลับเบาหวิวราวกับถูกสูบวิญญาณออกไปจนสิ้น ถ้อยคำของบุตรีที่เพิ่งสะบัดใส่เขาเมื่อครู่“แล้วท่านจะมาแสดงความเป็นพ่ออะไรตอนนี้”ดังก้องสะท้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโสตประสาท คล้ายคมมีดที่ไม่หยุดเฉือนหัวใจให้แหลกสลายริมฝีปากที่เคยเปล่งเสียงก้องในสนามรบ พลันสั่นระริกไม่อาจเปล่งวาจาใด ๆ ออกมาได้ เขาได้เพียงคร่ำครวญกับตัวเอง“ใช่สิ… แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากัน”

ภาพความทรงจำย้อนผุดขึ้นทีละฉาก เด็กหญิงน้อยผู้เป็นแก้วตาดวงใจ คนที่เขาเคยอุ้มแนบอกด้วยความภาคภูมิใจ วันวานเขาเคยฝากทั้งความหวังและความรักทั้งหมดไว้บนบ่าที่เล็กเกินไปของนาง แต่ยามที่ผลการตรวจวัดพรสวรรค์เปิดเผยออกมา ว่าบุตรีของเขาไร้ค่าไร้แววรุ่งโรจน์ เขากลับเป็นคนแรกที่ทอดทิ้ง ยิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนที่พากันหัวเราะเยาะ แปดปีเต็ม ที่เขาเมินเฉย ทำราวกับว่านางไม่เคยมีตัวตน บัดนี้ความจริงถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นทะเลซัดกระแทกฝั่งจนสลายไปทุกอย่าง“นี่ข้าทำกับแก้วตาดวงใจของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร…”

น้ำเสียงของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่พลันพร่าและสั่นสะท้าน ดวงตาคมกร้าวที่เคยผ่านสมรภูมิเลือดนับร้อยบัดนี้เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส ถึงแม้รู้ว่าวันนี้บุตรีของเขามิได้เป็นเพียงหญิงสาวไร้ค่า หากแต่ได้ก้าวขึ้นสู่เส้นทางที่เปื้อนเลือดเสียแล้ว… ความภาคภูมิและความเจ็บปวดพลันปะทะกันในอกจนแทบหายใจไม่ออก

แม้เขาจะรับรู้ถึงความสามารถของนางในยามนี้ แต่เพียงแค่ความจริงที่ว่ามือเล็ก ๆ ของบุตรีที่เขาเคยกุมไว้อย่างแผ่วเบา…บัดนี้เปื้อนโลหิตของผู้อื่น มันก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แตกสลายเป็นผุยผง