ตอนที่ 12 คำขอโทษจากบิดา

รุ่งอรุณเพิ่งแย้มพราย แสงสีทองอ่อน ๆ สาดลอดผ่านม่านฟ้าสีครามอ่อน เมืองทั้งเมืองยังคงหลับใหลในความเงียบสงบ หากแต่ในจวนใหญ่ของตระกูลฉิน กลับมีเพียงเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ในครัว กลิ่นควันไฟและน้ำซุปอุ่นพลุ่งพล่านตลบอบอวลอยู่รอบกาย

แม่ทัพฉินเทียนหง บุรุษผู้เคยยืนเด่นกลางสมรภูมิรบด้วยท่วงท่าที่น่าเกรงขาม บัดนี้กลับยืนเงียบอยู่เบื้องหน้าเตาไฟด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ มือใหญ่ที่เคยจับดาบเหล็กจนสั่นสะเทือนศัตรูทั้งกองทัพ บัดนี้กลับถือทัพพีไม้ตักน้ำซุปอย่างระมัดระวัง ความร้อนที่แล่นเข้าสู่ผิวหนังไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้าน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่สั่นสะท้าน คือความคิดที่โหมกระหน่ำไม่หยุดตลอดทั้งคืน

“เพราะความเขลาและความเย็นชาของข้าเอง… ข้าจึงผลักไสแก้วตาดวงใจไปสู่หนทางมืดมิดเช่นนี้”

นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นระริก เผยแววโศกเศร้าและสำนึกผิด การรอคอยทั้งคืนที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้เขาเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย หากแต่ทำให้ยิ่งตระหนักว่า เขาไม่เคยเข้าใจหัวใจของลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

เมื่ออาหารเช้าถูกจัดเตรียมจนเสร็จสิ้น ทุกจานล้วนเป็นเมนูที่ ฉินเซียนหรู เคยโปรดปรานในวัยเยาว์รสชาติเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความทรงจำที่อบอุ่นราวกับวันวาน เขาใช้มือใหญ่ห่อหิ้วถาดอาหารอย่างทะนุถนอม ดั่งถือสมบัติที่ล้ำค่าเหนือสิ่งใดยามก้าวมาถึงเรือนหลังน้อย ความเงียบยังคงปกคลุมเช่นเคย ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีบ่าวรับใช้มารายล้อมเหมือนเรือนอื่น ๆ มีเพียงความว่างเปล่าที่ตอกย้ำถึงความเฉยชาที่เขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาตลอดแปดปีเต็ม

แม่ทัพฉินเทียนหง ยืนหน้าประตูเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ฝ่ามือใหญ่กำแน่นด้วยความลังเล ริมฝีปากแห้งผากเพราะไม่รู้ว่านางจะยังรับฟังเสียงของเขาหรือไม่ สุดท้ายเขาก็สูดลมหายใจลึก และเปล่งถ้อยคำออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

“ฉินเซียนหรู… ลูกพ่อ… พ่อตั้งใจทำอาหารเช้ามาให้เจ้า”

เสียงนั้นสั่นเครือ แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา หากแต่ทุกถ้อยคำกลับสั่นสะเทือนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของพ่อผู้หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ที่เคยแข็งกร้าวกลางศึก กลับยืนอยู่อย่างเปราะบางตรงหน้าประตูเรือนบุตรีตนเอง ราวกับกำลังรอการตัดสินชะตาจากสตรีผู้ที่เขาเคยทอดทิ้ง…

เสียงแผ่วเบาของประตูไม้ถูกเปิดออก ความเย็นยามเช้าพัดผ่านเข้ามาปะทะแก้มเนียนละเอียดของ ฉินเซียนหรู นางยืนอยู่ตรงธรณีประตู ใบหน้าขาวซีดภายใต้เงาแสงอรุณจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่อย่างเก้อเขิน สองมือแข็งกร้าวของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่กลับกอดถาดอาหารไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า

สายตาของนางไล่ไปยังจานอาหารบนถาด อาหารที่นางเคยโปรดปรานเมื่อยังเยาว์ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยหวนคืนมาพร้อมกับภาพความทรงจำในวัยเด็ก วันที่บิดายังโอบอุ้มนางไว้ในอ้อมแขนด้วยความภาคภูมิใจ แววตาของนางพลันอ่อนลงเพียงเล็กน้อย ความแข็งกร้าวที่ก่อร่างขึ้นมาตลอดหลายปี สั่นคลอนเพียงเสี้ยววินาที

ริมฝีปากน้อยเอื้อนเอ่ยถ้อยคำเรียบง่าย หากแต่สำหรับบิดาผู้ยิ่งใหญ่ กลับเปรียบเสมือนแสงแรกของอรุณที่แหวกเมฆหมอกออกมา “เชิญท่าน… เข้ามาก่อน”

เสียงนั้นมิได้เปี่ยมด้วยความอบอุ่น หากแต่ก็หาได้เย็นชาเฉกเช่นทุกครา บิดาและบุตรสาวต่างก้าวผ่านประตูเข้าสู่ห้องเดียวกันเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี บรรยากาศที่เงียบสงัดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนักอึ้งราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ตรงกลาง

ฉินเซียนหรูทอดมองบิดาอย่างนิ่งงัน นางมั่นใจว่าเวลานี้ตนเองยังมิได้เผยพรสวรรค์อันสูงส่งที่ซ่อนเร้นไว้ให้เขาเห็น นางยังคงเป็นเพียงสตรีที่ไร้ค่า มีเพียงโฉมงามที่น่าจับจ้อง หากแต่ไร้ความสามารถใด ๆ ในการฝึกปราณ

ทว่าความอ่อนโยนที่ฉายชัดในสายตาของบิดา และการที่เขาตั้งใจลงมือทำอาหารด้วยตัวเองในครั้งนี้… ไม่ได้เป็นเรื่องของพรสวรรค์ แต่เป็นเรื่องของหัวใจ เป็นเพียงพ่อผู้หนึ่งที่อยากมอบความรักและความอบอุ่นให้บุตรี แม้ว่าจะสายเกินไป แม้จะต้องใช้เวลาถึงแปดปีเต็มกว่าที่เขาจะรู้ตัว

“ที่พ่อมาวันนี้… พ่ออยากจะขอโทษเจ้า พ่อผิดต่อเจ้ายิ่งนัก”

เป็นคำสารภาพที่ช้าเกินไปนัก เขารู้ดี ความรักที่ควรจะบริสุทธิ์ กลับถูกเขาเองตีราคาแลกเปลี่ยนกับคำว่าพรสวรรค์ ความเฉยชาตลอดแปดปีคือดาบที่เขาเป็นคนกรีดลงกลางหัวใจลูกสาวด้วยมือตนเอง

ฉินเซียนหรู มิได้เงยหน้ามองบิดาแม้แต่น้อย ดวงตาคมของนางทอดมองที่ชามอาหารตรงหน้า ก่อนนางจะคีบอาหารเข้าปากอย่างใจเย็น รสชาติที่แตะลิ้นทำให้ความทรงจำในวัยเยาว์ผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม ดวงตาที่มักนิ่งสงบสั่นวูบเล็กน้อย หากแต่สีหน้ากลับเรียบเฉยเช่นเดิม

“ข้าไม่คิดเลย… ว่าท่านยังจะจำอาหารที่ข้าชอบได้”

ถ้อยคำของนางเรียบง่ายดุจสายลม แต่กลับกรีดลึกในหัวใจผู้เป็นบิดายิ่งกว่ามีดคมใด ๆ เพราะสำหรับเขา นั่นคือสัญญาณว่าบุตรสาวยังคงจดจำอดีตทั้งความสุขและความเจ็บปวดที่เคยได้รับ แม้นางมิได้มองเขาเลย แต่เพียงการที่นางยอมตักอาหารเข้าปาก รสชาติที่เขาอุตส่าห์ปรุงด้วยมือตนเองก็เพียงพอที่จะทำให้แม่ทัพรู้สึกว่าความสัมพันธ์พ่อลูกที่พังทลายไปแล้ว…อาจยังเหลือเศษเสี้ยวให้ยึดเหนี่ยวอยู่บ้าง

“ฉินเซียนหรู…พ่อต้องทำใจสิ่งใด ถึงจะชดเชยให้เจ้าได้บ้าง”

เสียงนั้นสะท้อนถึงความหวังเล็ก ๆ ที่เขายังพยายามไขว่คว้า แม้จะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับบุตรสาวได้แตกร้าวมานานแล้วก็ตาม ตรงข้ามกัน ฉินเซียนหรู นั่งสงบนิ่ง ราวกับไม่ได้รับแรงกระเพื่อมจากถ้อยคำใด ๆ ดวงหน้างามเรียบเฉย ทอดต่ำลงมองเพียงอาหารตรงหน้า มิได้เหลือบแลบิดาเลยสักนิด

“ท่านไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดทั้งนั้น… ข้าเพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างอิสระ” ประโยคนั้นคล้ายกำแพงที่กั้นขวางโลกทั้งสองฝั่งออกจากกัน อดีตที่เต็มไปด้วยความเฉยชาของเขา ทำให้นางไม่เหลือสิ่งใดให้คาดหวังอีก

 “ได้… หากเจ้าต้องการสิ่งใด พ่อก็จะมอบให้เจ้าได้ทั้งนั้น”

แม่ทัพ ฉินเทียนหง นั่งนิ่งอยู่นาน ใบหน้าที่เคยเข้มแข็ง บัดนี้กลับอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาไม่อาจละไปจากเงาร่างเล็กที่กำลังนั่งรับประทานอาหารฝีมือเขาครู่หนึ่ง จึงเอื้อนเอ่ยออกมา

“เจ้าจงจำเอาไว้… ต่อไปนี้ เจ้าเป็นบุตรสาวที่ข้าภูมิใจ ไม่ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์หรือไร้พรสวรรค์ก็ตาม”

ถ้อยคำตรงไปตรงมานั้นหล่นลงกลางบรรยากาศเงียบสงัด คล้ายเป็นคำสาบานจากหัวใจที่แบกรับบาปแห่งความเฉยชามานานปี

ฉินเซียนหรู มิได้เงยหน้ามองบิดา ดวงตายังคงทอดต่ำลงกับถ้วยอาหาร ริมฝีปากไม่ขยับเอื้อนวาจา ความเย็นชาบนใบหน้ายังคงเดิม แต่ในส่วนลึกของหัวใจกลับสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้แปดปีเต็มพลันเผยรอยร้าวบาง ๆ  ถึงนางจะไม่เอ่ยคำตอบใด ไม่แม้แต่ปรายตามองบิดา แต่ในก้นบึ้งของหัวใจ… นางก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ถ้อยคำนี้ยังคงสร้างแรงสั่นสะเทือนบางอย่างขึ้นมาอย่างเงียบงัน