ยอดชายาจอมจักรพรรดิ

ยอดชายาจอมจักรพรรดิ

last updateآخر تحديث : 2025-09-20
بواسطة:  zueyمستمر
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
74فصول
4.7Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

เมื่อหยางซินเยว่ถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจจนตัวเองต้องตายพอได้เกิดใหม่ในดินแดนที่แปลกประหลาดยังถูกน้องสาวต่างมารดารังแกแถมบิดาผู้ให้กำเนิดยังรังเกียจที่ไร้พลังทั้งยังต้องค้นหาชาติกำเนิดที่เเท้จริงของตน

عرض المزيد

الفصل الأول

หยางซินเยว่

I woke up sore, every muscle aching, my body still humming with the memory of last night. Heat lingered on my skin, the sweetest kind of ache. My lashes fluttered open and there he was, lying right beside me.

Reid.

My world. My husband.

The steady rise and fall of his chest, the faint stubble shadowing his jaw, the way his arm was already draped across my waist as if he couldn’t let go even in sleep, it all made my heart squeeze.

I shifted closer, snuggling into his warmth, breathing in that intoxicating scent of cedar and skin that was uniquely his. Just as I tilted my face to look at him, his lips brushed the curve of my neck.

A shiver shot through me.

“Mm… Reid…” I whispered, my voice half a moan, half a plea.

His lips curved into a smirk against my skin. “Good morning, my baby,” he murmured, his voice low, rough with sleep, but devastatingly tender. His hand slid over my hip, pulling me closer until not even a breath could fit between us.

I turned in his arms, catching the hunger in his eyes the moment they opened. “You’re insatiable,” I teased, though my voice trembled with want.

“Only with you,” he replied, brushing his thumb over my bottom lip before capturing it with a possessive kiss.

I gasped against his mouth as his weight shifted over me, his body covering mine with protective heat. My hands tangled in his hair, pulling him deeper, needing him closer. His kisses grew urgent, tasting of promises and fire, tracing down my throat as if he couldn’t get enough of me.

“Reid,” I moaned again, my nails raking lightly over his back. “We… we shouldn’t… it’s morning…”

He chuckled, dark and wicked, lips grazing the swell of my chest. “Then let the morning start with you,” he whispered. “Let every day start like this, with my wife in my arms, moaning my name.”

The words melted what little resistance I had left. His touch became bolder, his kisses hotter, until the room blurred around us and the only thing that mattered was him, his hands, his mouth, the way he made me forget the world outside our bed.

Every sigh, every shiver, every whispered endearment became a symphony between us, building again until I was consumed, lost in the love of the man who held me like I was everything he’d ever wanted.

Reid brushed my hair back gently, his lips ghosting over my temple before he rolled onto his back with a satisfied sigh.

I curled against him, still dazed. “Where are you going?” I asked when he started to sit up. My voice came out small, uncertain. “It’s Sunday… we should be spending the day together.”

Reid reached for his shirt, buttoning it lazily while giving me that familiar smile, the one that always made me forgive too easily. “I’m going to meet Natalie,” he said matter-of-factly. “She’s having trouble with that property case in court. She needs my help.”

At the mention of her name, something tightened in my chest. Natalie. His childhood best friend. She always seemed to need him. Always managed to find her way into our weekends, our evenings, our moments.

I tried to keep my voice steady. “But… it’s Sunday, Reid. I thought… maybe just for once, we’d stay in bed, spend the day together. Just us.”

He leaned over and kissed my forehead softly, lingering as if that would erase my unease. “You’re my wife. My everything. But Natalie's been by my side since we were kids. She really needs me today, and I promise I’ll be back before evening.”

I forced a smile, nodding even though doubt pricked at me like needles beneath my skin. “Alright,” I whispered. “I’ll wait.”

Reid cupped my face, his thumb brushing along my cheek. “Don’t worry,” he said gently, his eyes holding mine. “It’s just Natalie. Nothing more. You have my heart, always.”

I nodded again, this time more hesitant than before. My lips curved, but inside, unease lingered. As the door clicked shut behind him, I lay back against the sheets still warm from his body, my mind whispering questions my heart didn’t want to hear.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Natsumei
Natsumei
มีกี่ตอนอ่ะคะ จบรึยัง
2025-09-25 12:09:29
0
0
74 فصول
หยางซินเยว่
เด็กหญิงตัวน้อยใบหน้าที่ฉายแววงดงามตั้งแต่ยังเล็กมีผิวขาวราวกับหิมะ เธอได้อาศัยและเติบโตที่บ้านเด็กกำพร้าในเมืองหนึ่งชื่อว่า 'หวงลู่' เมื่อตอนที่อายุได้ราวหนึ่งขวบ เธอถูกคนนำมาทิ้งไว้ที่หน้าประตู บ้านเด็กกำพร้า ภายในตัวของเด็กน้อยยังมีแหวนหยกเก่าๆ ที่สลักตัวอักษร 'หยาง' ไว้ด้านในมันถูกห้อยด้วยเชือกผ้าเก่าๆ แขวนไว้ที่คอของเธอเมื่อผู้ดูแลมาพบเข้าจึงนำตัวเธอมาดูแลรวมกับเด็กคนอื่นและตั้งชื่อให้เธอว่า ซินเยว่ให้ใช้นามสกุลหยางเหมือนกับตัวอักษรที่สลักอยู่บนแหวนหยกเมื่อซินเยว่อายุได้ห้าขวบเธอได้ถูกรับเลี้ยงโดยสามีภรรยาที่ดูร่ำรวยและใจดี เกาชิงและเกาหลิงลี่ สองสามีภรรยาแซ่เกาที่ความจริงแล้วเป็นนักโจรกรรมและนักต้มตุ๋นที่ทางตำรวจสากลต้องการตัวสองสามีภรรยาถูกออกหมายจับนับสิบประเทศเมื่อเป็นแบบนั้น พวกเขาจึงคิดวางแผนรับเลี้ยงเด็กกำพร้าให้เป็นลูกบุญธรรมเพื่อฝึกฝนให้เป็นตัวแทนของเขาและภรรยา โดยมีพวกเขาที่อยู่เบื้องหลังคอยสั่งการสองสามีภรรยาแซ่เกาปลอมตัวเป็นเศรษฐีใจบุญคอยบริจาคเงินช่วยเหลือบ้านเด็กกำพร้า เพื่อให้ดูแนบเนียนจึงเสแสร้งรักและสงสาร เหล่าเด็กที่ถูกทอดทิ้ง อีกอย่างทั้งสองคนยังไม่เคยมีลู
اقرأ المزيد
เกิดใหม่
ท้องฟ้ายามราตรีใสสะอาดดุจสายน้ำมวลหมู่ดาวส่องประกายระยิบระยับ ความงดงามที่หาดูได้ยากในเมืองใหญ่ จวนสกุลหยางเสียงร่ำไห้เบาๆ ดังลอดออกมาจากเรือนพักเก่าโกโรโกโสตัวเรือนเหมือนไม่ได้รับการดูแลมานานทำท่าจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ ด้านในมีเพียงเตียงไม้เล็กๆ ปูด้วยผ้าเก่าผืนบาง มุมห้องด้านในมีโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวเล็กเทียนหนึ่งเล่มถูกจุดขึ้นให้แสงสว่างที่ริบหรี่จนแทบมองไม่เห็นมีคนสามคนอยู่ในห้องหนึ่งคนนอนหายใจรวยรินหนึ่งคนนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าอิโรยและอีกหนึ่งคนนั่งคุกเข่าที่พื้นกุมมือผู้ที่นอนอยู่บนเตียงเอาไว้เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มผิวขาวซีดอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี แต่ผอมแห้งเหมือนคนขาดสารอาหาร กำลังคุกเข่าบนพื้นที่เย็นเยียบร้องไห้อย่างหนักอยู่ข้างเตียงฮุ่ยหลิงสาวใช้ตัวน้อยที่ถูกซื้อตัวมาจากลุงของนางตั้งแต่ตอนอายุห้าขวบ ฮุ่ยหลิงเป็นเด็กกำพร้าบิดามารดาเสียชีวิตไม่มีญาติคนไหนต้องการดูแลนางจึงถูกครอบครัวพี่ชายของบิดาที่ไม่ต้องการตัวภาระขายให้โรงค้าทาส ตอนนั้นหยางซินเยว่อายุหกขวบเดินเที่ยวตลาดกับมารดา เห็นฮุ่ยหลิงที่ตัวเล็กผอมแห้งถูกชายวัยกลางคนลากถูไปกับพื้น ดูน่าเวทนานักหยางซินเยว่จึงขอให
اقرأ المزيد
ทวีปชิวหลิง
ซินเยว่นั่งรอให้ฮุ่ยหลิงกลับมาเพื่อจะได้ถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ที่นางได้เกริ่นไว้ก่อนหน้านี้ แต่ฮุ่ยหลิงยังไม่ทันได้กลับมานางก็ได้ยินเสียงโวยวายด้านนอกจึงเปิดประตูออกไปดู ด้านหน้าเรือนหลังเล็กที่ดูซอมซ่อแทบจะพังลงมาทับผู้อาศัยอยู่ด้านใน ทุกครั้งที่มีลมพัดจะมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตามมา เด็กสาวหน้าตาน่ารักแต่งกายด้วยชุดฮั่นฝูสีแดงปักลายดอก เหมยฮวาดูสดใส ไว้ผมหน้าม้าถักเปียสองข้างแล้วมัดรวบคล้ายทรงนางเซียน อายุราวสิบสี่สิบห้าแต่ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวเพราะความโกรธ นางคือ'หยางหลันฮวา' น้องสาวต่างมารดาของหยางซินเยว่หยางหลันฮวายืนชี้นิ้วอย่างเกรี้ยวกราดสั่งการให้หญิงสาวอีกสองคนอายุราวยี่สิบปีจับฮุ่ยหลิงเอาไว้"นางไพร่เป็นเเค่ขี้ข้าบังอาจมาขวางทางข้าอย่างนั้นหรือ จิงอี ลี่หลิน ตบปากสั่งสอนนางบ่าวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ซะ"จิงอีตบหน้าฮุ่ยหลิงสองทีอย่างเต็มแรงแต่จู่ๆ ก็มีน้ำเย็นสาดใส่พวกนางทั้งสามคนเสียงกรีดร้องโวยวายขึ้นทันทีเพราะความเย็น"อ๊าย....ใครมันกล้าบังอาจสาดน้ำเย็นใส่ข้า"เมื่อทั้งสี่คนหันมาก็พบกับซินเยว่ถือถังน้ำยืนพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าซีดขาว มองพวกนางด้วยสายตาเฉยเมย"หยางซินเยว่เจ้าบัง
اقرأ المزيد
ท่านรักแม่ทัพหยางหรือไม่
หยางซินเยว่ไม่มีพลังปราณจึงทำให้แม่ทัพหยางหมางเมินต่อเซวี่ยฟังเฟยและยังให้นางแม่ลูกย้ายมาอยู่เรือนเล็กท้ายจวน บ่าวในเรือนก็พลอยแบ่งพรรคแบ่งพวก บ่อยครั้งที่หยางซินเยว่ถูกบ่าวรังแกแรกเริ่มก็ยังมีการลงโทษบ่าวที่รังแกหยางซินเยว่บ้าง แต่เมื่อนานวันเข้าหยางจิ่งเทียนก็เลิกสนใจ ทำปิดตาข้างหนึ่งสุดท้ายก็ลืมเลือนว่าเคยมีสองแม่ลูกอยู่ในจวน"เยว่เอ๋อเจ้าบาดเจ็บหรือไม่ แม่ได้ยินเสียงหยางหลันฮวาอยู่ด้านนอกนางทำร้ายเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่"พูดจบเซวี่ยฟังเฟยก็หมุนตัวซินเยว่ไปมาเพื่อสำรวจหาร่องรอยของบาดแผล"ท่านแม่ข้าเวียนหัวไปหมดแล้วข้าบอกแล้วว่าข้ามิได้เป็นอะไรท่านไม่ต้องห่วงข้าเพียงนั้น ต่อไปข้าจะไม่ยอมให้นางมารังแกข้าอีกข้าสัญญา"เซวี่ยฟังเฟยมองซินเยว่ด้วยสายตาเศร้าสร้อยและเจ็บปวด ถ้าหากนางไม่ไร้ความสามารถเช่นนี้นางคงสามารถปกป้องบุตรสาวของนางจากสองแม่ลูกมู่เซี่ยอี่และหยางหลันฮวาได้ เยว่เอ๋อของนางคงจะไม่ถูกรังแกแบบนี้ ตอนนี้แม้แต่บ้านเดิมของนางยังมาตัดขาดเมื่อรู้ว่าหยางซินเยว่ไร้พลังปราณ ถ้าหากท่านปู่ของเยว่เอ๋อยังอยู่ทุกคนคงไม่กล้าทำกับนางทำกับเยว่เอ๋อเช่นนี้ สินเดิมที่เคยติดตัวมาตอนแต่งเข้าตระกูลห
اقرأ المزيد
วางแผนออกนอกจวน
ซินเยว่กลับมาเข้าสู่โหมดจริงจัง ทุกการทำงานของนางจะต้องมีการวางแผนเอาไว้ก่อนทุกครั้ง ก่อนที่จะหาเงินนางจะต้องหาทางหนีทีไล่เอาไว้เผื่อคนทั้งสามก่อน"รู้เจ้าค่ะคุณหนูบ่าวใช้ทางนั้นออกไปนอกจวนประจำตอนที่บ่าวแอบไปทำงานที่เหลาอาหารในเมือง"ฮุ่ยหลิงยืดอกตอบอย่างภูมิใจ"ดี เช่นนั้นคืนนี้เจ้าบอกทางให้ข้าเราจะออกไปหาเงินกัน"ซินเยว่จัดแจงวางแผนกับฮุ่ยหลิงหลังจากเซวี่ยฟังเฟยออกไปจากห้องแล้วนางไม่อยากให้มารดารู้ในสิ่งที่นางกับสาวใช้ตัวน้อยกำลังจะทำ ถ้าเซวี่ยฟังเฟยรู้คงต้องห้ามนางทั้งสองเป็นแน่ยามจื่อ (23.00-24.59) ซินเยว่แต่งตัวด้วยชุดดำที่นางให้ฮุ่ยหลิงไปหามา นางรวบผมหางม้าขึ้นผูกด้วยผ้าสีดำจากนั้นนำหลัววั่งจื่อ (มะขาม) ที่ฮุ่ยหลิงแอบไปเอามาจากครัวใหญ่เมื่อตอนเย็นผสมน้ำแล้วคั้นเอาแต่เนื้อมาทาหน้าทาแขนจนเป็นสีกระดำกระด่างรอให้แห้งแล้ว จากนั้นจึงย่องไปที่กำแพงด้านหลังจวน ที่นางได้ดูลาดเลาไว้แล้วเมื่อตอนเย็น บริเวณมุมกำแพงด้านหลังมีเถาวัลย์และต้นไม้ขึ้นหนาทึบเพราะไม่ได้รับการดูแลเป็นเวลานาน ซินเยว่และฮุ่ยหลิงแหวกเถาวัลย์แล้วมุดลอดรอยแตกของกำแพงออกไปด้านนอกได้อย่างง่ายดายบริเวณด้านหลังจวนแม่ทัพหย
اقرأ المزيد
ความวุ่นวาย
"คุณชาย.....คือ....ข้าเข้าห้องผิดถ้าข้ารบกวนท่านข้าต้องขออภัย" ซินเยว่ยกมือมองข้างขึ้นเป็นสัญลักษญ์ว่ายอมแพ้ นางเหลือบตามองเขาเล็กน้อยแต่อีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิมทุกอย่างเงียบ!! จนนางแทบอยากจะหยุดหายใจ"เอ่อ ถ...ถ้าท่านไม่มีอะไรแล้วเช่นนั้นข้าต้องขอตัว"ซินเยว่ใช้นิ้วดันกระบี่ออกจากคอแล้วเดินไปทางระเบียงช้าๆ นางกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจวกกลับมาเล่นงานนางอีก"เจ้าไปผิดทาง"เสียงทุ้มดังขึ้นที่ด้านหลังของนาง -____-?"อ่อ! ประตูอยู่อีกด้านขอบคุณ คุณชายที่เตือนข้า"ซินเยว่พุ่งออกนอกประตูไปอย่างรวดเร็ว นางรีบหลบออกทางด้านหลังโรงเตี๊ยมตรงไปหาฮุ่ยหลิงที่กำลังรออยู่ คล้อยหลังหญิงสาวเสียงเย็นทุ้มต่ำดังออกมาจากมุมมืดภายในห้อง"ตามไป"บุรุษชุดน้ำเงินมองบุรุษปริศนาในความมืดด้วยสายตาไม่เข้าใจ"นางไม่มีพลังปราณนะขอรับ หรือว่านางจะเป็น......"บุรุษชุดน้ำเงินคาดเดาตัวตนของสตรีที่พึ่งออกจากห้องไป"อืม.... ตามนางไป"เสียงเย็นกดต่ำยิ่งกว่าเดิม"ขอรับนายท่าน"บุรุษชุดน้ำเงินขานรับแล้วหายวับไปทันที"ข้ามาแล้วฮุ่ยหลิงเจ้าอยู่ไหน"ซินเยว่เรียกหาสาวใช้เบาๆ ตรงที่นางได้นัดเอาไว้"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณหน
اقرأ المزيد
ตัดขาด
ซินเยว่สะดุ้งสุดตัวรีบสูดอากาศเข้าปอดเพราะก่อนหน้านี้คล้ายนางจะขาดอากาศหายใจ"คุณหนูท่านยังไม่ตายคุณหนูของบ่าวข้าดีใจเหลือเกิน"ซินเยว่มองดวงตาบวมปูดจากการร้องไห้อย่างหนักของฮุ่ย หลิงนางทั้งสงสารทั้งขบขัน"คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือไม่ ท่านอย่าพึ่งขยับให้บ่าวไปตามท่านหมอมารักษานะเจ้าคะ"พูดจบฮุ่ยหลิงก็กำลังจะผละจากไปแต่ซินเยว่ดึงแขนนางเอาไว้ก่อน"ไม่เป็นไรข้าไม่เจ็บที่ใดเลย""แต่บ่าวเห็นคุณหนูกระอักเลือดออกมาเยอะมากเลยนะเจ้าคะ"ฮุ่ยหลิงยังคงรู้สึกไม่สบายใจเรื่องอาการของนาง ซินเยว่ขยับตัวให้ฮุ่ยหลิงดูเพื่อให้นางสบายใจ"คุณหนูฮูหยินไปที่เรือนหลักนะเจ้าคะฮูหยินจะต้องไปเเก้แค้นให้คุณหนูอย่างแน่นอน"ซินเยว่พยักหน้า"เกิดเรื่องกับข้าขนาดนี้แต่กลับไม่มีใครมาดูสักคนใจดำกันจริงๆ คนตระกูลนี้"นางพูดเสียงเย็นชา"ฮุ่ยหลิงข้าคิดว่าคงถึงเวลาที่เราจะต้องออกไปจากที่นี่แล้วล่ะ"ฮุ่ยหลิงมองนายสาวตาเป็นประกาย"ไปเรือนหลักกันเถอะ"ซินเยว่ลุกขึ้นเดินนำหน้าฮุ่ยหลิงไป"คุณหนูท่านไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรือเจ้าคะตัวท่านมีแต่เลือด"ซินเยว่ก้มลงมองร่างของตนที่ชุ่มไปด้วยเลือด"ไม่เป็นไรแบบนี้เเหละดีจะได้มีข้ออ้างตัดขา
اقرأ المزيد
ลงโทษตนเองซะ
ลมพัดบางเบาเรื่อยเฉื่อยหอบเอากลิ่นดินกลิ่นหญ้าพัดโชยมาเข้าจมูกนำพาให้สดชื่นยิ่งนัก นี่เป็นครั้งแรกที่ซินเยว่ออกจากจวนแม่ทัพหยางในตอนกลางวัน นางทำท่าสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพราะรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก"ท่านแม่ท่านหิวหรือไม่อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ"ซินเยว่ถามเซวี่ยฟังเฟยด้วยความเป็นห่วง"ไม่เป็นไรแค่นี้แม่ทนได้ แล้วเจ้าทั้งสองคนเล่าหิวหรือไม่"เซวี่ยฟังเฟยถามซินเยว่และฮุ่ยหลิง ทั้งสองคนส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกัน หลังจากที่ออกมาจากจวนตระกูลหยางได้สักพัก ตลอดทางที่พวกนางเดินมาเซวี่ยฟังเฟยเอาแต่เงียบอยู่อย่างนั้นซินเยว่ห่วงความรู้สึกของมารดาของนางอยู่ไม่น้อยที่นางต้องหย่าขาดกับสามีที่อยู่กันมาสิบกว่าปีตอนนี้ทั้งสามคนเดินออกจากเส้นทางสายหลักมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าด้านนอกที่ติดกับภูเขาไม่ห่างจากเมืองหลวงเท่าใดนัก"ท่านแม่ข้าว่าเราหาที่พักแถวนี้ไปก่อนดีหรือไม่หากว่าเราเข้าป่าไปลึกมากกว่านี้อาจเจอกับอันตรายจากสัตว์อสูรได้นะเจ้าคะเซวี่ยฟังเฟยมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังเมื่อซินเยว่พูดถึงสัตว์อสูร"ได้ๆ เยว่เอ๋อว่าดีแม่ก็ว่าดี"เดินเข้าป่ามาได้สักพักก็เจอเข้ากับลานหินที่ด้านหน้าเป็นน้ำตกเล็กๆ ซินเยว่จึง
اقرأ المزيد
ดินแดนเปลี่ยวร้าง
ซินเยว่มองไปที่โอ่งดินเผาขนาดใหญ่มีฝาปิด นางล้วงเอาขวดยาขนาดเล็กออกจากอกเสื้อเเล้วเปิดจุกเทเม็ดยาลูกกลอนลงในโอ่งดินเผา ยาเม็ดเมื่อโดนน้ำก็ละลายในทันที"หึหึ นี่แค่ของฝากเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น"ซินเยว่ล้วงเอาขวดยาอีกขวดออกมาเปิดจุกฝาออกมีกลิ่นหอมอ่อนโชยออกมาเบาๆ"อันนี้สิของจริง ข้าอยากจะรู้นักถ้าพวกเจ้าไม่มีพลังปราณจะยังมีใครเกรงกลัวจวนแม่ทัพหยางของพวกเจ้าอีก ลองเป็นสวะสักหกเดือนดูดีหรือไม่พวกเจ้าจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของหยางซินเยว่"ปากพูดพึมพำมือก็เทเม็ดยาลงน้ำ โอสถสลายปราณชั่วคราวที่ซินเยว่ทำเล่นๆ หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาถ้าหากสำนักแพทย์โอสถรู้ว่านี่เป็นเพียงยาที่นางหลอมขึ้นมาเล่นๆ พวกเขาคงจะอยากวิ่งเอาหัวชนเสาตายเเน่ๆ เพราะกว่าคนหนึ่งคนจะสามารถปรุงยาหรือหลอมโอสถขั้นแรกได้นั้นต้องใช้เวลานานนับปี แต่นั่นสำหรับคนที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะแต่สำหรับซินเยว่ที่ไม่รู้เรื่องนั้นนางย่อมไม่สนใจอยู่แล้วหนังสือสมุนไพรและวิธีปรุงยาหลอมโอสถ เป็นสินเดิมที่เซวี่ยฟังเฟยนำติดตัวมาด้วยแต่นางไม่เคยสนใจเปิดอ่านจึงเก็บไว้ในหีบเช่นนั้นจนกระทั่งซินเยว่ไปเปิดเจอเข้า นางจึงหยิบมาอ่านฆ่าเวลาช่วงรักษาตัว มียาบางตัวท
اقرأ المزيد
ปลุกพลังให้ตื่น
กระท่อมน้อยหลังคามุงด้วยหญ้าภายนอกดูซอมซ่อบริเวณรอบๆ ก็มีต้นไม้ยืนต้นตายมากมาย บ่อน้ำแห้งขอดผืนดินแตกระแหงผาน้ำตกที่ไม่มีน้ำซักหยด ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้สร้างความประหลาดใจให้ซินเยว่ยิ่งนัก"นี่มันอะไรกันที่นี่ที่ไหนแล้วนี่บ้านของใครเจ้าตัวน้อย"ซินเยว่ถามเจ้าก้อนขน สภาพของกระท่อมที่นางเห็นท่าทางจะไม่มีใครอยู่มานาน มันดูเก่าเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อแค่เพียงลมพัดเบาๆ เท่านั้น เจ้าตัวน้อยใช้ปากกัดปลายชุดของซินเยว่ทำท่าจะลากนางให้เข้าไปในกระท่อม"เจ้าจะให้ข้าเข้าไปในนั้นหรือ จะได้อย่างไรบ้านของใครก็ไม่รู้แล้วเก่าขนาดนั้นเกิดพังลงมาทับข้าจะทำอย่างไร"ซินเยว่ส่ายหน้าปฏิเสธมัน เจ้าก้อนขนพยักหน้าแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะ เหมือนพูดกับซินเยว่ นางมองไปที่กระท่อมเก่าอย่างชั่งใจแล้วลองเปิดประตูเข้าไป เมื่อประตูเปิดออกพลันมีสายลมวูบหนึ่งพัดมาปะทะใบหน้านางเบาๆ มันเย็นสบายทำให้รู้สึกสดชื่นผิดกับบรรยากาศด้านนอกลิบลับมองจากด้านนอกกระท่อมหลังเล็กนิดเดียวแต่พอเข้ามาด้านในกลายเป็นห้องโถงกว้างกว่าที่เห็นภายนอกลิบลับ ริมผนังมีโต๊ะเก้าอี้ชั้นวางหนังสือและชั้นวางขวดยาที่ทำจากไม้เนื้อแข็งชั้นดี มีเตียงนอนเล็กๆ ติดกับห
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status