เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ

เกิดใหม่มาเป็นชายาจำเป็นของอ๋องปีศาจ

last updateHuling Na-update : 2025-12-09
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
44Mga Kabanata
4.1Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เกิดใหม่มาอยู่ในร่างนางร้ายที่กำลังจะถูกถอนหมั้น มีหรือที่ด็อกเตอร์สาวจากยุค 2024 จะยอมแพ้!! พบกับปฏิบัติการพลิกชะตา ปั้นร้านขนมให้ปัง พร้อมมัดใจอ๋องปีศาจให้อยู่หมัด

view more

Kabanata 1

บทที่ 1 เกิดใหม่ในร่างนางร้าย

   The evening is warm, the summer breeze blowing through the hairs of three young females that push their way into a nearby club.

   The club is boisterous, animated and lively. 

Dim burundi lights and white foggy smoke set the ambiance of the lively club as the people dance to the rhythm of the music.

"I don't think we should be here" were the words that left the peach lips of the youngest girl, Alina. Her eyes raked the appearance of everyone it could spot in the club.

Her two older sisters, Vanessa and Leila stared at her dumbfounded.

  "What?" She shrugged her shoulders at them going over to the bar counter.

"Why are you such a baby? I get you are the youngest but can't you atleast be daring!" Leila yells coming over to meet her at the bar.

"Why must you always be scared?" Vanessa concurs.

"Dad just said..."Alina tries defending herself but is quickly shunned off by her older sisters.

"Daddy's pet. Stop acting like you are the most obedient you know. It will not get you anywhere" Vanessa scoffs before leaving.

  

  Alina stared at her silhouette figure disappear into the club and her eyes narrows back to Leila.

"Leila you understand me don't you? You are the eldest. I'm just trying to..."

"Save it" Leila immedately scowls before leaving Alina to herself.

    Alina watches her sisters disperse and a sudden sting of sharp pains brews up within her.

ALINA

  I watch my sisters leave me like always and I suddenly feel a gag haul up to my throat. Why do they always see any thing I do as a threat?

It has just been this way ever since we were little. They don't consider me as a sister and are always quick to throw accusing fingers at me.

  Father loves all his children equally and I wasn't trying to proove that I was the most obedient and diligent just for his favour. They are my sisters for God's sake.

What will I gain from putting them in a bad light? My pain has me demanding and I immedately scamper towards the exit.

   I ignore my sisters who also ignore my leaving presence as they twirl their bodies around men. The club has a stench of sex and alcohol soaring in the air.  I wouldn't be surprised if people were having sex in the bathroom.

  Reaching for the glass doors of the club, I mistakenly bump into a tall figure who walks into the club the exact time I reach forward for the door handle.

  "Sorry" I mumble past him not wanting to stand and apologise further. I can barely even see his face because of how dim the lightening is in the club.

Rubbing my forehead, I ambled outside when an arm suddenly spurn me around from behind.

  My eyes meet with three men of equal muscularity and confusion washes over my face. Grabbing my expression with their bareful stares, they seemed so dangerous. The kind you shouldn't mess with.

"What do you want?" I ask putting up a stoic expression on my face.

"When you apologise, do it properly" one announces, flashing me dagger eyes.

My brows pull together. He wasn't even the one I bumped into so what was his stress? 

  I could tell he wasn't the one even though I didn't see the face of who I hit but the outfits stood as a distinction.

"You aren't even the one I bumped into" I retorted back.

My irritation sours and my legs are itching to leave the area.

"My boss is" another replies taking a step forward.

I instinctively stagger backwards and stylishly reach for the pepper spray in the pocket of my jacket. 

The sun is setting and the horizontal canvas of pink and orange colours which decorated the sky is slowly transforming into starry blue colours. The moon is yet to appear  but the stars are already gracing the sky with their presence.

   All these features makes the streets dangerous and one can easily be harassed.

I have no clue who these men were and why they were so keen on me not apologising properly to their boss.

"Well tell your boss I said sorry. I mumbled it when I hit him. Does he expect a feast for an apolgy?" I yell the last word out and pivoted immediately.

"He wouldn't be happy with that sort of apology" I heard from behind me. I couldn't make out who said it neither did I care.

"Then to hell with the apology" I cursed before getting into my parked motorbike.

My sisters can find their way home.

* * * * * * *

  Seated on to a broad sofa placed in the vip lounge of the club was Dante Morelli. His emerald eyes are stationed on to his capos who walk back into the club.

  Skimpy dressed ladies flank themselves around him, hoping to get a response from him while a red haired grinds her lower region onto his crotch but it doesn't seem to get his attention as another thing eats him up.

"Where is she?" He demands.

Tommasso, one of the men replies, "she refused on giving you an apology" 

  Dante feels himself frothing on the inside. Who did that girl think she is to disrespect him in such a manner?

"Calm down Dante"Petro advises noticing how tensed Dante becomes. He takes a sit facing him.

  "You three just let her walk away like that?" Dante tries not to yell but his anger gets the better of him and he pushes the red haired of him.

  A screech leaves her red lips but she dare not complain. 

"Take this and get out" Dante throws a huge bundle of money at her from an opened brief case.

  "You all get out!" He yells throwing extra bundles at the ladies flanked around him and his capos.

  Their eyes shone with distate at how rudely he treats them but the sight of cash has them drooling at his feet and they hearken to his command.

"Well you said we shouldn't harm her" Stefano reminds him, taking a scull of the tequila drink placed in front of him.

  Dante runs his tattoo hands down his black hair, ruffling it mildly. 

"Fuck. You both should have dragged her in here! Does she know who I am?" He venomously spits. 

"I doubt---" Petro replies hesitantly. "Did you see her face?" He questions Dante.

   A wry smile forms by the corners of his sensual lips. "Ofcourse I did. Though I bet she couldn't see mine properly"

"So what's the plan?" Stefano inquires with a brow hiked.

Dante steals glances at three of his most trusted capos, "The world is a very small place. We will definitely cross paths again and this time I'll make her apologise properly and pay for her rudeness be it the hard way or the easy way"

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
44 Kabanata
บทที่ 1 เกิดใหม่ในร่างนางร้าย
"ผู้ต้องสงสัยมีภาวะหลงตัวเองขั้นรุนแรง เขาไม่รู้สึกผิด ไม่มีความเห็นใจ และมองคนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมของเขา"เสียงแหลมสูงทรงอำนาจของ ดร.ฟางซิน ดังก้องอยู่ในห้องประชุมที่อบอวลไปด้วยความเคร่งเครียดและกลิ่นกาแฟจาง ๆ ที่เริ่มเย็นชืด แสงจากโปรเจกเตอร์ฉายภาพแฟ้มคดีอาชญากรขึ้นบนจอ แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นนั้นคมกริบราวกับมีดผ่าตัด พร้อมที่จะชำแหละทุกชั้นความคิดที่ซับซ้อนของฆาตกรในวัยเพียงสามสิบปี ฟางซินได้กลายเป็นนักจิตวิทยาอาชญากรรมแถวหน้าของประเทศ ชีวิตของเธอคือโลก ขาว-ดำ ที่ประกอบขึ้นจากแฟ้มคดี กราฟข้อมูล และการไล่ล่าหาความจริงในเงามืด เธออุทิศทุกอย่างเพื่อทำความเข้าใจด้านมืดที่สุดของจิตใจมนุษย์ จนไม่เคยมีเวลาเหลือให้กับเรื่องที่เธอเรียกว่า ตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้ อย่างความรัก หรือแม้กระทั่ง... แฟชั่น เสื้อผ้าของเธอมีเพียงสีเทา ขาว และดำ เพื่อลดเวลาในการตัดสินใจที่ไม่จำเป็นในตอนเช้าแต่ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยเหตุผลและข้อมูลดิบนั้น เธอมีความลับหวาน ๆ ซ่อนอยู่ สิ่งเดียวที่เป็นสีสันในชีวิตขาวดำของเธอคือการทำขนม ฝีมือของเธอเรียกได้ว่าอยู่ในระดับเชฟขนมหวานมืออาชีพ ไม่ว่าจะเป็นเค้กชิฟ
Magbasa pa
บทที่ 2 หงส์สลัดขน
เช้าวันรุ่งขึ้น...แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องกระทบหลังคากระเบื้องของจวนเสนาบดี แต่บรรยากาศภายในกลับคึกคักและร้อนระอุยิ่งกว่าแดดยามเที่ยงวัน ข่าวเรื่องคุณหนูใหญ่กู้ซินซินสั่งเผาเสื้อผ้า และเครื่องประดับล้ำค่าของตนเองจนสิ้น กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในหมู่บ่าวไพร่"ข้าเห็นกับตาเลยนะ!!" ป้าหลี่ แม่ครัวร่างท้วมกล่าวขณะสับผักเสียงดังฉับๆ "ควันไฟโขมงขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับมังกรพ่นไฟ กลิ่นผ้าไหมราคาแพงถูกเผาไหม้ยังติดจมูกข้าอยู่เลย!""น่าเสียดายจริง ๆ" สาวใช้คนหนึ่งเสริมขึ้น"เครื่องประดับแต่ละชิ้นนั้นล้ำค่าหาใดเปรียบ โดยเฉพาะปิ่นทองคำรูปผีเสื้อประดับทับทิมอันนั้น ข้าได้ยินว่าใต้เท้าเสนาบดีประมูลมาให้คุณหนูด้วยราคาสูงลิ่ว!!""ข้าว่านะ... คุณหนูคงจะเสียสติไปแล้วจริง ๆ" บ่าวชายคนสวนกระซิบกระซาบ "การถูกองค์รัชทายาทตบหน้าต่อหน้าธารกำนัลคงเป็นเรื่องที่นางรับไม่ได้""ข้าก็คิดเช่นนั้น นางคงคลุ้มคลั่งไปแล้วเป็นแน่"ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วจวนราวกับไฟลามทุ่ง ทุกคนต่างลงความเห็นว่าคุณหนูใหญ่ผู้เอาแต่ใจ บัดนี้ได้กลายเป็นคนเสียสติไปเสียแล้ว แต่ไม่มีใครคาดเดาได้เลยว่า ต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดนั้น กำลังน
Magbasa pa
บทที่ 3 ก้าวแรกสู่อิสรภาพ
สวนบุปผาหลวงในวันนี้งดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรเอก ดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบานชูช่ออวดสีสันสดใส ส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วบริเวณ เสียงพิณอันไพเราะคลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะใส ๆ ของเหล่าคุณหนูและคุณชายที่แต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหราหลากสีสัน ทว่า... การปรากฏตัวของสตรีผู้หนึ่งกลับทำให้ทุกสรรพสิ่งราวกับหยุดนิ่งท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่จับจ้องมา กู้ซินซิน ยังคงก้าวเดินด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและมั่นคงราวกับหงส์ แต่ละย่างก้าวของนางดูมั่นคงและสง่างาม ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นแม้แต่น้อย ภาพที่นางย่อกายถวายพระพรด้วยท่วงท่าที่งดงามไร้ที่ติราวกับถูกวัดมาทุกกระเบียดนิ้ว แม้จะอยู่ในร่างนี้เป็นครั้งแรก แต่ความรู้ด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่สั่งสมมาทำให้เธอเข้าใจขนบธรรมเนียมเหล่านี้ได้ไม่ยากไทเฮาทรงแย้มพระสรวลอย่างพึงพอพระทัย พระองค์ทรงมีพระชนมายุมากแล้ว แต่พระเนตรยังคงแจ่มใส และเปี่ยมด้วยพระเมตตา พระองค์ทรงเอ็นดู กู้ซินซิน มาแต่ไหนแต่ไรเพราะเป็นสหายรักกับฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนสกุลกู้ผู้เป็นย่าของนางไทเฮาทรงตรัสพลางกวักพระหัตถ์เรียกให้นางเข้าไปใกล้ๆ "ไม่ได้เจอกันนาน ดูเจ้า... งดงามขึ้นมากจริงๆ" พระองค์ทรงพิจาร
Magbasa pa
บทที่ 4 เกมแห่งเกียรติยศ
คำประกาศของกู้ซินซินดังราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางงานเลี้ยงที่เคยครื้นเครง ทุกสรรพเสียงพลันเงียบลงในทันที เสียงพิณที่เคยบรรเลงอย่างไพเราะหยุดชะงักลงกลางคัน เสียงหัวเราะ และเสียงพูดคุยจางหายไปในอากาศ เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้เบาๆ และเสียงหัวใจของทุกคนที่เต้นระรัวด้วยความตกตะลึงราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของสตรีที่คุกเข่าอยู่กลางลานกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา คุณหนูใหญ่กู้ซินซิน... สตรีที่เคยวิ่งไล่ตามองค์รัชทายาทราวกับเงา สตรีที่ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องโง่เขลาที่สุดเพื่อให้ได้มาซึ่งความรักจากเขา... บัดนี้กำลังเป็นฝ่ายร้องขอให้ "ถอนหมั้น" ด้วยตนเอง!"ข้า... ข้าหูฝาดไปหรือไม่?" คุณหนูจากสกุลหลี่กระซิบถามสหายข้าง ๆ ด้วยเสียงสั่นเทา"ไม่... ข้าก็ได้ยินเช่นนั้นเหมือนกัน... นาง... นางขอถอนหมั้น!" สหายของนางตอบกลับด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่า แต่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงนี่มันเรื่องตลกอะไรกัน? หรือว่านางเสียสติไปแล้วจริง ๆ?คนที่ได้สติเป็นคนแรกคือองค์รัชทายาท ใบหน้าหล่อเหลาของเขาซีดลง สลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธ และความอัปยศอดสู เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนในชีวิตว่าจะถูก "ป
Magbasa pa
บทที่ 5 การเผชิญหน้าในหอตำราหลวง
ข่าวการขอถอนหมั้นของคุณหนูใหญ่กู้ซินซิน ได้กลายเป็นข่าวใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ณ ตอนนี้ ทุกย่างก้าวของนางถูกจับตามองราวกับนักแสดงบนเวทีงิ้ว ทุกการกระทำถูกนำไปตีความ และวิเคราะห์อย่างละเอียดในวงสนทนา ตั้งแต่ขุนนางชั้นสูงในราชสำนักไปจนถึงชาวบ้านธรรมดาในโรงน้ำชาเมื่อได้ยินรายงานจากพ่อบ้านเสนาบดีกู้เจิ้งสือถึงกับทิ้งพู่กันในมือทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด และเป็นกังวลอย่างมาก "ว่าอย่างไรนะ!! ฝ่าบาททรงเรียกประชุมขุนนางวาระพิเศษในอีกสามวันข้างหน้า!!" ทันใดนั้นเขารีบรุดไปยังเรือนพักของบุตรสาวทันทีสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาต้องชะงักงัน บุตรสาวของเขากำลังนั่งจิบชาอย่างสงบ อ่านตำราเล่มหนึ่งราวกับเรื่องวุ่นวายภายนอกไม่สามารถสะทกสะท้านนางได้เลยแม้แต่น้อย ความสงบนิ่งนั้นช่างแตกต่างจากความร้อนรนในใจของเขาราวฟ้ากับดิน"ซินซิน! นี่เจ้าทำอะไรลงไป! รู้หรือไม่ว่าเรื่องไปถึงพระกรรณฝ่าบาทแล้ว!" เขาเอ่ยถามเสียงดังด้วยความกังวล "การเรียกประชุมขุนนางวาระพิเศษไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะเจ้ากำลังเอาอนาคต และชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเราไปเสี่ยง!"กู้ซินซินค่อย ๆ วางตำราลงนางลุกขึ้นรินชาให้บิดาด้วยท่าทีนอบน้อม "ท่
Magbasa pa
บทที่ 6 เมื่อหงส์ลับเล็บ
หลังจากกลับมาจากหอตำราหลวงพร้อมกับ "อาวุธ" ชิ้นสำคัญ กู้ซินซินก็ใช้เวลาที่เหลืออีกสองวันอย่างคุ้มค่าที่สุด นางไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือวิตกกังวลแม้แต่น้อย แต่กลับขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือของบิดา บรรยากาศรอบตัวนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และสมาธิที่แน่วแน่ราวกับบัณฑิตที่กำลังเตรียมตัวสอบจอหงวน แสงเทียนริบหรี่ส่องกระทบใบหน้างดงามที่กำลังก้มลงจดบันทึกอย่างขะมักเขม้น ปลายพู่กันตวัดอย่างมั่นคงและรวดเร็ว สรุปใจความสำคัญจากม้วนเอกสารกองโตให้เหลือเพียงประเด็นที่เฉียบคมที่สุด"ซินซิน... เจ้าแน่ใจแล้วรึว่าจะทำเช่นนี้?" เสนาบดีกู้เจิ้งสือเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งที่ร้อยในรอบสองวัน เขามองบุตรสาวที่กำลังคัดลอกข้อมูลจากม้วนเอกสารกองโตด้วยลายมือที่บรรจงด้วยสายตาที่ซับซ้อน ทั้งเป็นห่วง ทั้งทึ่ง และทั้งภาคภูมิใจกู้ซินซินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร นางยิ้มให้บิดาบางๆ "ท่านพ่อเจ้าคะ ในเมื่อเราตัดสินใจที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครแล้ว เราก็ต้องสู้ให้ถึงที่สุดมิใช่หรือเจ้าคะ?" นางชี้ไปยังม้วนเอกสารที่นางคัดลอกและสรุปใจความสำคัญไว้ "อีกสองวันในท้องพระโรง จะไม่ใช่แค่การตัดสินเรื่องถอนหมั้น แต่จะเป็นการเดิมพันด้วยเกียรติ
Magbasa pa
บทที่ 7 สนามรบในท้องพระโรง
ท้องพระโรงในวันนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง และตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขุนนางบุ๋นบู๊ทุกระดับชั้นยืนสงบนิ่งอยู่ในตำแหน่งของตนเอง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะกระแอมไอออกมาเบา ๆ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังบุคคลสามกลุ่มที่ยืนอยู่ใจกลางของอำนาจบนบัลลังก์มังกรทองคำ องค์ฮ่องเต้ประทับนิ่ง พระพักตร์เรียบเฉยจนไม่อาจคาดเดาพระราชหฤทัยได้ ข้าง ๆ กันนั้นคือไทเฮาซึ่งประทับอยู่บนพระที่นั่งที่ลดหลั่นลงมาเล็กน้อย พระนางทรงมีสีพระพักตร์ที่สงบนิ่งเช่นกันเบื้องล่างนั้น ทางฝั่งซ้ายคือองค์รัชทายาท เขาสวมอาภรณ์สำหรับใส่เข้าเฝ้าสีฟ้าเข้มปักดิ้นทองลายมังกรห้าเล็บอย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนเปี่ยมด้วยเมตตา แต่แวตตากลับฉายประกายแห่งความมั่นใจว่าจะได้รับชัยชนะอย่างชัดเจน ข้างๆ เขาคือไป๋ลี่อิน ที่ได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าเป็นกรณีพิเศษ นางยังคงอยู่ในชุดสีขาวที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม ก้มหน้าลงเล็กน้อยทำท่าทีสงบเสงี่ยมเจียมตัวส่วนทางฝั่งขวาคือเสนาบดีกู้เจิ้งสือที่ยืนสงบนิ่ง และบุตรสาวของเขา กู้ซินซิน นางสวมอาภรณ์สีเทาอ่อนที่ดูสุภาพ และเรียบง่ายที่สุดในท้องพระโรง ไม่มีเครื่องประ
Magbasa pa
บทที่ 8 อิสรภาพรสหวาน
อิสรภาพ... มีรสชาติหอมหวานเช่นนี้นี่เอง!นี่คือความคิดแรกของ ซินซิน ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ราชโองการถอนหมั้นถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ นางนอนเหยียดแขนเหยียดขาอยู่บนเตียงนุ่มสบาย ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่เป็นครั้งแรกโดย ไม่ต้องรีบร้อนลุกขึ้นมาวางแผนการใดๆ อีกต่อไป ไม่มีความเครียด ไม่มีความกังวล เหลือเพียงความรู้สึกโล่งสบายราวกับยกภูเขาทั้งลูกออกจากอก ชีวิตในโลกใบนี้ช่างมีความสุขเสียนี่กระไร มีคนรับใช้คอยดูแล มีเงินให้ใช้ไม่ขาดมือ แถมยังมีพ่อที่มีอำนาจคอยหนุนหลัง... สวรรค์! นี่มันคือชีวิตในฝันชัด ๆนางพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความสุขใจ พลางฮัมเพลงจากโลกเก่าที่ไม่มีใครรู้จักเบาๆ "ชีวิตดี๊ดี... มีความสุขจังโว้ย!""คุณหนูเจ้าคะ" ชิงหลวนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นกิริยาที่ไม่สำรวมของคุณหนู "คุณหนู... ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?""ตื่นแล้วสิ" ซินซินลุกขึ้นนั่งพรวดพราด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ดวงตากลับเป็นประกายสดใส "ตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ดีที่สุดในรอบล้านปีเลยล่ะ ชิงหลวน วันนี้เราจะทำอะไรสนุก ๆ กันดี ข้าเบื่อที่จะต้องทำตัวเป็นกุลสตรีผู้สูงศักดิ
Magbasa pa
บทที่ 9 ประทานสมรส
วันรุ่งขึ้นหลังจากได้อิสรภาพมาอย่างเต็มตัว โรงครัวของจวนเสนาบดีก็ตกอยู่ในความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"คุณหนูเจ้าคะ! นมแพะต้องต้มให้เดือดก่อนนะเจ้าคะ จะเอามาผสมกับไข่ดิบๆ เช่นนี้ไม่ได้!" "สวรรค์! คุณหนู! นั่นมันแป้งสาลีสำหรับทำหมั่นโถว จะเอาไปผสมกับผลไม้ได้อย่างไรกัน!" "คุณหนู! ได้โปรดวางถ่านไฟลงเถิดเจ้าคะ! เดี๋ยวไฟก็จะไหม้โรงครัวเอา!"เสียงร้องโวยวายของเหล่าแม่ครัวและสาวใช้ดังขึ้นระงม แต่ศูนย์กลางของความวุ่นวายนั้นกลับกำลังยืนเท้าสะเอวอย่างสบายอารมณ์ ซินซินในชุดผ้าฝ้ายที่ทะมัดทะแมง และมีผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ ผูกไว้ที่เอว กำลังมองผลงานตรงหน้าด้วยแววตาที่เป็นประกายแห่งความสุขนางกำลังจะปฏิวัติวงการขนมหวานแห่งยุคนี้"พวกเจ้าใจเย็นๆ กันหน่อยสิ" นางกล่าวพลางหัวเราะคิกคัก "ข้ารู้ว่าสิ่งที่ข้ากำลังทำมันดูแปลกประหลาด แต่เชื่อข้าเถอะว่าผลลัพธ์ของมันจะทำให้พวกเจ้าต้องตกตะลึง!"นางกำลังพยายามทำ "ชีสเค้กผลไม้" ขนมจากโลกอนาคตที่ไม่มีใครในยุคนี้เคยได้ยินชื่อมาก่อน การหาส่วนผสมที่ใกล้เคียงที่สุดนั้นยากเย็นแสนเข็ญ นางต้องใช้เวลาเกือบทั้งเช้าในการอธิบายให้พ่อครัวเข้าใจว่า "ครีมชีส" ที่นางต
Magbasa pa
บทที่ 10 ข้าหนีเสือปะอ๋องปีศาจ
"อะไรนะ?"เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นจนนกที่เกาะอยู่บนหลังคาจวนเสนาบดี บินหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทางนั้น ไม่ได้มาจากใครอื่น แต่มาจากคุณหนูใหญ่กู้ซินซินผู้ซึ่งเมื่อครู่ยังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก บัดนี้ นางยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ในหัวของนางมีแต่เสียงราชโองการที่เพิ่งจบไปดังก้องสะท้อนไปมา... ประทานสมรส... องค์ชายสี่... ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!"ไม่... ไม่จริง... ข้าต้องหูฝาดไปแน่ๆ" นางพึมพำกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองเบา ๆ หนึ่งที สองที "เจ็บ... แสดงว่าไม่ใช่ความฝัน"ในขณะที่นางเอกของเรากำลังอยู่ในภาวะสติแตก เสนาบดีกู้ผู้เป็นบิดากลับมีสีหน้าที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง เขาทั้งตกใจ ทั้งโล่งใจ และทั้งเป็นกังวลในเวลาเดียวกัน"ซินซิน... รับราชโองการสิลูก" เขากระซิบเตือนบุตรสาวที่ยังคงยืนนิ่งเป็นหินคำพูดของบิดาทำให้กู้ซินซินได้สติกลับมา นางสูดหายใจเข้าลึกราวกับจะรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ก่อนจะคุกเข่าลงรับราชโองการด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่หากมองดูดี ๆ จะเห็นว่ามือน้อย ๆ ของนางกำลังสั่นเทาไม่หยุดหลังจากที่ขบวนราชองครักษ์จากไปแล้ว บรรยากาศในจวนเสนา
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status