All Chapters of ชีวิตที่สองขอเป็นเพียงสตรีไร้ค่า: Chapter 1 - Chapter 10

ลมอ่อนพัดพาใบเหมยโปรยปรายทั่วลานฝึกวิชา แสงแดดยามบ่ายอาบร่างของสตรีสองนางที่ยืนอยู่กลางลาน หนึ่งคือ ฉินเซียนหรู ผู้เป็นดังดวงจันทร์งามเลิศ สะกดทุกสายตา อีกหนึ่งคือ ฉินชิงหร่าน พี่สาวต่างมารดาผู้เลอโฉมไม่แพ้กัน“ท่านพี่ ฝีมือของท่านพัฒนาขึ้นมากจริงๆ” เสียงใสของฉินเซียนหรูดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มจริงใจ นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมแท้จริง แม้ทั้งสองจะเป็นเพียงพี่น้องต่างมารดา แต่ในใจของเซียนหรูกลับผูกพันมั่นคงดุจสายโลหิตเดียวกันฉินชิงหร่านเผยรอยยิ้มอ่อนโยน จับมือน้องสาวแนบแน่น น้ำเสียงอบอุ่นเสมือนหยดน้ำใสที่หล่อเลี้ยงหัวใจ“หากพี่ไม่มีเจ้า พี่คงมิอาจมาถึงขั้นนี้ได้” คำพูดนั้นอ่อนหวานจริงใจ หากแต่ในความลึกซึ้งของแววตากลับซ่อนเงามืดที่ไม่มีใครมองเห็นได้ ภายในใจที่ยิ้มหวานกลับเต็มไปด้วยไฟริษยาที่ลุกโชน “นางแพศยาตนนี้…นางจะล้ำหน้าข้าไปถึงเพียงใดกัน ข้าเป็นพี่ แต่กลับต้องคอยไล่ตามหลังน้องสาว” บรรยากาศรอบกายช่างงดงามและสงบเงียบ ดอกเหมยที่โปรยลงมาประหนึ่งกำลังร่วมเป็นพยานต่อรอยยิ้มของสองพี่น้อง รอยยิ้มที่สำหรับผู้อื่นแล้วคือภาพอบอุ่นอันงดงาม แต่แท้จริงแล้วเบื้องลึกนั้น กลับเป็นประกายแห่งการหักห

ยามบ่ายอันแสนสงบ สายลมอ่อนพัดพลิ้วพาเอากลิ่นบุปผาจากสวนท้ายเรือนลอยมาแตะปลายจมูก ฉินเซียนหรู นั่งเคียงข้างท่านแม่ใต้ร่มไม้ใหญ่ บ่าวรับใช้หลายคนคอยปรนนิบัติไม่ขาด รินชาร้อนถวายอย่างนอบน้อมด้วยเกรงเกียรติของนายหญิงสตรีผู้เลอโฉมที่นั่งอยู่เบื้องหน้า หลิวเยว่เหมย มารดาผู้ให้กำเนิดเซียนหรู นางคือหนึ่งในอนุภรรยาของแม่ทัพฉิน ความงดงามของนางประหนึ่งดอกไม้แรกแย้มที่เบ่งบานยามรุ่งอรุณ ทว่าภายใต้เปลือกนอกอันอ่อนโยน ความจริงกลับโหดร้ายในหัวใจของยอดบุรุษเช่นแม่ทัพฉิน มิได้ปรารถนาเพียงสตรีข้างกายที่รูปโฉมงดงาม หากแต่สตรีเหล่านั้นจะต้องให้กำเนิดทายาทที่เปี่ยมพรสวรรค์ เพื่อแลกกับความโปรดปรานและที่ยืนในเรือนใหญ่สายตาของหลิวเยว่เหมยมองลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความเข้มงวด ก่อนเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงกดดัน“เซียนหรู ลูกแม่ เจ้าจงตั้งใจฝึกฝนให้หนักหน่วง อย่าได้ทำให้ท่านพ่อของเจ้าต้องผิดหวัง อย่างน้อยพรสวรรค์ของเจ้าต้องไม่ด้อยไปกว่าพี่ ๆ ของเจ้าเป็นอันขาด”คำพูดนั้นคือทั้งความห่วงหาและพันธนาการในเวลาเดียวกัน หลิวเยว่เหมยเคยให้กำเนิดทายาทแก่แม่ทัพมาหลายคน เด็ก ๆ ล้วนมีพรสวรรค์พอสมควร แต่ก็ยังไม่โดดเด่นพอจะทำให

ฉินเซียนหรู นางหาใช่ผู้ที่หลงลืมความแค้น หากแต่เลือกที่จะเก็บงำมันไว้ลึกสุดหัวใจ แลกเปลี่ยนด้วยความสงบสุขที่นางใฝ่หาแม้จะดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา แต่เมื่อสายตาดูถูกและเสียงเย้ยหยันถาโถมใส่นางครั้งแล้วครั้งเล่า ความเย็นชาก็เริ่มกัดกร่อนความอ่อนโยนทีละน้อย วันนั้น นางก้าวเท้าเข้าสู่ หอทักษะ ตั้งใจหยิบยืมตำราวิชาหลอมโอสถขั้นต้น แต่เพียงเหยียบย่างเข้ามา เสียงของชายวัยกลางคนผู้ดูแลก็ดังขึ้นทันที“คุณหนู ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่ทำอะไร”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ซ่อนรอยยิ้มเหยียดหยามไว้ไม่มิด“ข้าเพียงมาหยิบยืมตำราหลอมโอสถเบื้องต้นเท่านั้น” เสียงหวานใสของเซียนหรูเอื้อนเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อนแต่กลับถูกหัวเราะเยาะสวนกลับทันที“ตัวท่านนี่ช่างน่าขันนัก… วิชาหลอมโอสถหาใช่สิ่งที่เด็กไร้พรสวรรค์จะเข้าใจได้ มันสูงล้ำเกินเอื้อม อีกทั้งพรสวรรค์ทางปราณของท่านก็ต่ำต้อยนัก!” คำพูดหยามเหยียดนั้นเป็นดั่งประกายไฟจุดโทสะ ในชั่วพริบตา สีหน้าของเซียนหรูก็แปรเปลี่ยน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นเย็นเยียบจนผู้ถูกมองถึงกับขนลุกวาบ“ท่านลุง… ตัวท่านนี่ใจกล้าไม่น้อย ที่กล้าพูดเช่นนี้กับข้า” น้ำเสียงของนางเย็นลึก

ยามค่ำคืน แสงดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้า เงาไม้ต้องกับสายลมยามราตรี เสียงจิ้งหรีดและแมลงกลางคืนดังประสานกันราวกับบรรเลงบทเพลงแห่งความสงัดภายในเรือนรับรองที่หรูหราสง่างามที่สุดของตระกูลฉิน แม้จะเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสะดวกสบาย แต่ร่างของชายชราผู้หนึ่งกลับไม่อาจข่มตาหลับได้ ไป๋อี้เซิน ผู้เป็นหมอเทวดา ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ฝีเท้าแผ่วเบาแต่มั่นคงเขาผลักบานประตูไม้เปิดออก เสียงบานพับดังเอี๊ยดแผ่วเบา แสงจันทร์ส่องลงมาทาบเงาร่างของเขาให้ทอดยาวไป ตามลานหินหน้าจวน“นายท่าน”เสียงทักดังขึ้นจากเงามืด บรรดาคนคุ้มกันที่แม่ทัพจัดวางไว้รีบโค้งศีรษะด้วยความเคารพในทันที ไป๋อี้เซินเหลือบมองเพียงน้อย ก่อนยกมือโบกเบา ๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ อ่อนโยนแต่เด็ดขาด“ข้าเพียงแค่อยากออกมาเดินสูดอากาศ ไม่จำเป็นต้องตาม”ผู้คุ้มกันมองหน้ากันไปมา สีหน้าและแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ คำสั่งของแม่ทัพฉินนั้นชัดเจนยิ่งให้ปกป้องหมอเทวดาผู้นี้อย่างเข้มงวดที่สุด หากเขามีอันใดผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ศีรษะพวกเขาย่อมมิอาจรักษาไว้ได้แต่เมื่อเห็นแววตาสงบนิ่งของชายชราผู้นี้ พวกเขาก็รู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ขัดขืน“ขอรั

พริบตาเดียว แปดปีผันผ่านดุจความฝันเลือนลาง เด็กสาวน้อยผู้เคยไร้ที่ยืนในตระกูล บัดนี้เติบโตเป็นสตรีวัยสิบแปดผู้สง่างาม ฉินเซียนหรู ผู้ที่พลังปราณโอบล้อมกายสูงส่งยิ่งกว่าที่นางเคยมีในชาติภพก่อน อีกทั้งวิชาหลอมโอสถและการแพทย์ต่างแตกฉานถึงที่สุด จนทุกอากัปกิริยาของนางแฝงด้วยความสุขุมของผู้ผ่านประสบการณ์เหนือวัย“ชีวิตครานี้ ช่างสงบสุขนัก…” นางพึมพำเบาๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ความจริงที่ผู้คนทั้งจวนต่างมองนางว่าเป็นเพียงหญิงไร้ค่า ไร้พรสวรรค์นั้นกลับกลายเป็นกำแพงบังสายตา ทำให้นางมีอิสระที่จะดำเนินชีวิตอย่างที่ใจปรารถนา ไม่ถูกรบกวน ไม่ถูกรั้งรอเมื่อก้าวออกจากจวน ฉินเซียนหรูเลือกสวมอาภรณ์ธรรมดา พร้อมหน้ากากปกปิดรูปโฉม แล้วมุ่งตรงสู่ตลาดกลางเมือง ที่นั่น นางตั้งโต๊ะเล็กๆ จัดเครื่องมือรักษาและสมุนไพรเรียงรายอย่างเรียบง่าย“ขอบคุณท่านหมอ หากมิใช่เพราะท่าน ชีวิตข้าคงสิ้นแล้ว” ชายชราผู้หนึ่งก้มลงคำนับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสั่นเครือและซาบซึ้ง ฉินเซียนหรูเพียงพยักหน้ารับ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “กินยาที่ข้ามอบให้ และพักผ่อนให้พอ อีกไม่นานท่านก็จักหายเป็นปกติ”ดวงตาภายใต้หน้ากากทอประกายอุ่นละมุน ม