LOGINโอ๊ยยยอีวิกเตอร์ หาผัวใหม่ให้น้องตามที่นักอ่านบอกดีไหมเนี่ย!
ธีร์ ที่เดินตามเข้ามาเห็นสีหน้าท่าทางของเจ้านายก็รีบกรูเข้าไปหาทันที เมื่อเห็นว่าวิกเตอร์กำลังจะสาวเท้าเข้าไปกระชากคนทั้งคู่ออกจากกัน “นายครับ... ใจเย็นๆ นั่นน้องชายคุณลดานะครับ ถ้าเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าตอนนี้ คุณลดาอาจจะโกรธนายมากกว่าเดิมนะครับ” ธีร์กระซิบเตือนสติเสียงต่ำ คำเตือนของลูกน้องคนสนิททำให้วิกเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าที่บึ้งตึงให้กลับมาดูเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ที่ยังยืนกอดกันอยู่ มือหนายื่นไปจับที่ต้นแขนของรินลดาอย่างแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยแรงรั้งเบาๆ เพื่อแยกเมียรักออกจากอ้อมกอดของน้องชายอย่างระมัดระวัง “พี่ว่า... ลดาผละออกก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวณภัทรจะหายใจไม่ออกเอา” วิกเตอร์เอ่ยเสียงเรียบพลางส่งสายตาคมกริบที่แฝงความนัยไปทางน้องเมีย “คะ?” รินลดาทำหน้าฉงนเล็กน้อยด้วยความงงๆ แต่เธอก็ยอมผละออกจากอ้อมกอดของน้องชายแต่โดยดี วิกเตอร์ไม่รอช้าเขารีบประคองร่างบางมากอดไว้ แล้วทำทีเป็นพูดทำลายบรรยากาศอึดอัด “ไปนั่งคุยกันที่โซฟาเถอะครับ ยืนคุยกันแบบนี้มันไม่สะดวก เดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านจัดน้ำจัดขนมมาให้... ณภัทรคงอยา
ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าของนีน่าอย่างแรงจนหน้าหัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วโกดังร้าง นีน่าถึงกับเซถลาไปกองกับพื้น มือบางกุมแก้มที่ขึ้นรอยนิ้วมือแดงฉานด้วยความอึ้งและตื่นตระหนก เธอไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่ดูอ่อนแออย่างรินลดาจะกล้าทำแบบนี้ “หยุดใช้คำว่ารัก มาชะล้างความระยำของตัวเองสักที! ทั้งหมดนี่มันไม่ใช่ความรัก!” รินลดาตวาดเสียงสั่นด้วยความโกรธจัด เธอจ้องหน้านีน่าและพยาบาลสายใจสลับกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช “มันคือความเห็นแก่ตัว! ความมักได้! คุณฆ่าพ่อฉันเพียงเพราะอยากได้ผู้ชายคนเดียว... คนอย่างคุณมันไม่ใช่คนด้วยซ้ำ!” นีน่าเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยแค้นขึ้นมองรินลดา ปากคอสั่นพยายามจะโต้ตอบ “แกมันก็แค่... อึก!” “หยุดปากโสโครกของมึงซะนีน่า!” วิกเตอร์ก้าวเข้ามาสมทบพลางโอบไหล่รินลดาไว้แน่น สายตาคมกริบมองนีน่าราวกับมองเศษขยะ “ก่อนที่กูจะสั่งให้คนตบมึงซ้ำอีกรอบ...จนหน้าเน่าๆ ของมึงไม่มีที่ว่างให้รอยนิ้วมือ!” รินลดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของวิกเตอร์ สะอื้นไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น ความจริงที่แสนเจ็บปวดทำให้อดีตพังทลายลงในพริบตา วิกเตอร์โอบกอดร่างบางไว้แน่น ลูบกลุ่มผมสลว
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนกว้าง วิกเตอร์ลืมตาขึ้นมองร่างบางที่หลับสนิทซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ผิวขาวเนียนของรินลดาบัดนี้มีรอยรักสีกุหลาบที่เขาฝากไว้แทบทุกตารางนิ้วจากการห้ำหั่นที่ดุดันเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขาก้มลงจุมพิตที่ลาดไหล่บางอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกหวงแหนสุดหัวใจ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูสั่นเตือนแจ้งข่าวสำคัญ เขากดรับสายพลางเดินเลี่ยงออกไปที่ระเบียงห้อง “นายครับ... พยาบาลสายใจยอมเปิดปากแล้วครับ นีน่าเป็นคนสั่งจริงๆ มันรับสารภาพว่านีน่าเอาเงินฟาดหัวให้มันถอดเครื่องช่วยหายใจของคุณพ่อคุณลดาครับ” เสียงของศักดิ์รายงานลอดมาตามสายด้วยน้ำเสียงขรึม ดวงตาของวิกเตอร์แข็งกร้าวขึ้นมาทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่าน เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน “กูจะไปจัดการคนที่ถอดเครื่องหายใจพ่อของเมียกูเดี๋ยวนี้ เตรียมตัวมันไว้ให้ดี อย่าให้มันตายก่อนกูไปถึง !” วิกเตอร์วางสายแล้วรีบก้าวกลับเข้ามาในห้องเพื่อแต่งตัว ทว่าเมื่อเขาหันกลับมาที่เตียง ก็พบว่าร่างบางที่เขาคิดว่ายังหลับอย
วิกเตอร์ผละริมฝีปากออกจากนิ้วเรียวเล็กอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะก้มลงประกบจูบดูดดื่มอีกครั้งเพื่อมอมเมาคนใต้ร่างให้เคลิบเคลิ้ม มือหนาประคองขาเรียวสวยทั้งสองข้างให้แยกออกและตั้งขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มบนขอบโต๊ะอาหารหรู จัดวางท่าทางให้มั่นคงเพื่อรองรับพายุอารมณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองกลีบดอกไม้งามสีหวานที่กำลังสั่นระริกราวกับจะเชิญชวนให้ผู้ชายอย่างเขาลงไปลิ้มลอง ไวกว่าความคิดใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรินรดเกสรดอกไม้งามจนรินลดาสะดุ้งเฮือก “กะ... ใกล้ไปหรือเปล่าคะพี่วิกเตอร์... ลดาไม่แน่ใจว่า... มันจะอร่อยถูกปากพี่ไหม” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างประหม่า ทว่านัยน์ตากลับฉ่ำวาวไปด้วยความปรารถนา “มันต้องอร่อยที่สุดสิลดา... อาหารมื้อหรูบนโต๊ะพวกนี้จืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกับเมนูตรงหน้าพี่” วิกเตอร์ครางตอบเสียงพร่า “ลดาคือสิ่งเดียวที่อร่อยที่สุดในชีวิตพี่” “งั้นก็... ทานให้อร่อยนะคะ” รินลดาตัดสินใจใช้ปลายนิ้วเรียวกดกรีดลงตรงกลางรอยแยกเบาๆ เปิดเผยความงดงามล้ำค่าสู่สายตาคมกริบจนวิกเตอร์ถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ “อ้าส์... ทำแบบนี้พี่ตายคามือลดาได้เลยนะ” สิ้นคำพูด
บรรยากาศภายในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ดูเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ เมนูอาหารนับสิบอย่างบนโต๊ะดูน่าทานยิ่งขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กอึ้งที่สุด ไม่ใช่ความหรูหราของมื้ออาหาร... แต่เป็นตำแหน่งที่เธอกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ รินลดานั่งอยู่บนตักแกร่งของวิกเตอร์ โดยมีมือหนาทั้งสองข้างโอบประคองไว้ที่เอวบางอย่างหวงแหน แผ่นหลังของเธอพิงชิดกับแผงอกอุ่นหนาจนสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเขาที่ดังกังวานอยู่ข้างหู เธอพยายามกวาดสายตามองโต๊ะอาหารตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ “นะ...นี่อะไรกันคะ” เสียงหวานสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ “ของชอบของเมียพี่ไงครับ” วิกเตอร์กระซิบตอบข้างขมับพลางสูดดมความหอมจากเรือนผมของเธออย่างถือวิสาสะ “จำเป็นต้องมากมายขนาดนี้เลยเหรอคะ ลดาคงทานไม่หมดหรอกค่ะ” “แน่นอนสิ ลดาป่วยไปนาน พี่อยากให้ลดาได้ทานแต่ของดีๆ จะได้กลับมาแข็งแรงไวๆ มา... อยากทานอะไร เดี๋ยวพี่ตักให้ พี่จะปรนนิบัติเมียพี่ให้สมกับที่โหยหามานานเลย” ไม่พูดเปล่า มือหนาหยิบช้อนเตรียมจะตักต้มยำกุ้งน้ำข้นที่เธอโปรดปรานมาจ่อที่ปากบาง แต่รินลดากลับรีบเบี่ยงหน้าหลบด้วยความขัดเขิน “ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยลดาลงนั่งที่เก้าอี้นะคะ ลดาทาน
คำพูดนั้นทำให้รินลดาชะงักไปชั่วครู่ มือบางที่เคยกุมมือวิกเตอร์อยู่เริ่มสั่นน้อยๆ เพราะความจริงเธอก็เคยพูดแบบนั้นออกไปในวันที่มืดแปดด้านและต้องการหนีจากความเจ็บปวด “ลดาขอโทษค่ะ...ที่ผิดสัญญา” วิกเตอร์ขยับกายเข้าไปบดบังร่างของรินลดาไว้จนมิด ไม่มีใครหน้าไหนจะข้ามไปทำร้ายคนข้างหลังได้ เขากดสายตามองนีน่าพลางเค้นยิ้มเย็นเยียบ จนคนมองขนลุก “สัญญาอย่างนั้นเหรอ?... ต่อให้ลดาจะเคยสัญญาว่าจะไปจากกู... กูนี่แหละที่จะเป็นคนฉีกสัญญานั้นทิ้งเองกับมือ!” “วิกเตอร์คะ! แต่มัน...” “ไม่มีแต่! มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งเมียกู และไม่มีสิทธิ์มาทวงสัญญาบ้าบออะไรทั้งนั้น เพราะในวันที่เธออยากจะไปจากกูจนใจจะขาด... เป็นกูเองที่อ้อนวอนขอให้เธออยู่! เป็นกูคนนี้ที่แทบคลั่งตายตอนเห็นเธอกำลังจะจากไป!” “วิกเตอร์! คุณมันบ้าไปแล้ว!” นีน่าแผดเสียงหลง แววตาเต็มไปด้วยความริษยา “ผู้หญิงคนนี้มันทำให้คนรักของคุณต้องตายนะ! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าพิมพ์นาราตายเพราะใคร!” “ไม่ใช่! ลดาไม่ได้ทำ!” วิกเตอร์สวนกลับทันควัน แววตาแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม “และผู้หญิงที่ตายไปคนนั้นน่ะ... คือคนทรยศต่างหาก!” “หมายความว่ายังไงคะ... ทรยศเหรอ?” คำพู
เขาขยับสูทให้เข้าที่ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินลดายืนคว้างอยู่กลางห้องอาหาร รอยยิ้มที่เธอเพียรพยายามรักษาไว้ค่อยๆ เลือนหายไป เปลี่ยนเป็นหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนโต๊ะอาหาร
“อื้อออ!!”รินลดาพยายามเบือนหน้าหนี สัมผัสจากริมฝีปากของวิกเตอร์ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนวันวาน แต่มันเต็มไปด้วยความรุนแรงและกลิ่นอายของความโกรธแค้นที่เธอไม่เคยเข้าใจ มือเล็กรวบแรงที่มีทั้งหมดดันแผงอกกว้างไว้ แต่มันก็ไร้ผล เขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย“ปล่อย... ปล่อยลดาเถอะค่ะคุณวิกเตอร์ คุณกำลังเมา...”
"ฮึก... ถ้าการทำแบบนี้... มันจะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้น... ลดาก็จะยอมค่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ยอมจำนนปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบทรักที่แสนรุนแรงของเขา ขณะที่นัยน์ตาคู่สวยซึ่งรื้นไปด้วยน้ำใสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่ลดละ เป็นการจ้องมองที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและยอมจำนนในคราวเดียวกัน ว
ตลั่บบ!! ตลั่บบ!! ตลั่บบ!!“อื้อๆ อ๊ะๆ...จะ..จุก…” เสียงครางพร่าแผ่วหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก ร่างบางสะท้านเฮือกราวกับถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดจนแทบจะยืนหยัดอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เปียกชื่นไม่ไหว มือเรียวรีบตะเกียกตะกายขึ้นคว้าไหล่หนาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียว ทุกจังหวะที่เขาตอกอัดเ







