ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย

2 ปีก่อน ท่ามกลางกลิ่นอายของโรงพยาบาลรัฐที่แออัดและพัดพาเอาความหดหู่มาสู่หัวใจของผู้คนที่ผ่านไปมา รินลดา ในวัย 23 ปี ยืนนิ่งงันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน มือเล็กๆ ของเธอกำใบแจ้งค่ารักษาพยาบาลของพ่อไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสบัดนี้กลับฉายแววหม่นเศร้าและเหนื่อยล้าจากการแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงลำพัง เธอคือผู้หญิงประเภทที่เลือกจะทนมากกว่าพูด และ เสียสละมากกว่าจะอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่ในวินาทีที่ความจนและอาการป่วยของพ่อบีบจนเธอแทบไม่มีทางไป รินลดากลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง ทว่า... เธอไม่รู้เลยว่า ที่มุมมืดของโถงทางเดินไม้เก่าๆ นั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ สายตาของ วิกเตอร์ มาเฟียหนุ่มวัย 30 ปี ที่คมปลาบดุจใบมีดและเยือกเย็นจนน่าขนลุก เขายืoสงบนิ่ง บุคลิกที่สุขุมและรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหลบตาด้วยความเกรงขาม ในใจของเขารุ่มร้อนด้วยไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ เขามองรินลดาไม่ใช่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เขามองเธอเป็น 'หนี้' ที่ต้องชดใช้ด้วยความทรมานที่ทัดเทียมกัน ‘ดูมีความสุขกับการใช้ชีวิตที่แลกมาด้วยลมหายใจ

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เบ่งบานราวกับปาฏิหาริย์ในสายตาของคนนอก วิกเตอร์กลายเป็น "อัศวินขี่ม้าขาว" ที่เข้ามาปัดเป่าเมฆหมอกร้ายออกจากชีวิตของรินลดาเพียงลำพัง เขาไม่ได้เพียงแค่ช่วยพ่อและน้องชายของเธอให้พ้นจากวิกฤตคุกตาราง แต่เขายังมอบชีวิตใหม่ที่สุขสบายให้เธออย่างที่รินลดาไม่เคยกล้าฝันถึง หัวใจที่เคยแบกภาระจนหนักอึ้งและบอบช้ำ บัดนี้กลับพองโตด้วยความกตัญญูที่แปรเปลี่ยนเป็นความรักลึกซึ้ง คืนนั้น... ณ ดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอม บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยแสงสีทองนวลตาจากโคมไฟนับร้อยที่ประดับประดาไว้อย่างวิจิตรบรรจง โต๊ะอาหารสำหรับสองคนถูกจัดวางไว้ในจุดที่สูงที่สุด ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความสุข แสงไฟจากเมืองหลวงเบื้องล่างระยิบระยับราวกับทะเลเพชรที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา สายลมเย็นพัดพาเอากลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้เมืองหนาวลอยมาปะทะใบหน้า รินลดายืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ผมยาวสลวยปลิวไสวตามแรงลม ดวงตาสุกใสเป็นประกายยิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า และรอยยิ้มนั้น... มันกว้างและจริงใจจนวิกเตอร์ต้องเบือนหน้าหนีไปชั่ววูบ เพราะความงดงามนั้นมันกำลังรบกวนสมา

“….คุณหมายความว่ายังไงคะ” วิกเตอร์ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบา ๆ ดวงตาคมเย็นชาจับจ้องเพียงแก้วที่ว่างเปล่า ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองเธอ ก่อนเปิดปากพูดต่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ฉันลืมบอกไป…ฉันไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับใคร” คำพูดนั้นเหมือนคมมีดบาง ๆ กรีดผ่านหัวใจดวงน้อย รินลดานิ่งค้างไปชั่วขณะ แววตาสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อยๆรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงเบา ราวกับกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจไปมากกว่านี้ “แต่…เราแต่งงานกันแล้วนะคะ” “ใช่ เราแต่งงานกันแล้ว” วิกเตอร์ตอบทันที “….” “แค่ต่างคนต่างอยู่” เขาพูดต่อเหมือนกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ฉันเตรียมห้องให้เธอไว้อีกห้องหนึ่ง อยู่ข้าง ๆ นี่” รินลดาชะงัก มือบางกำชายชุดเจ้าสาวไว้แน่นจนยับ ลมหายใจแผ่วลงช้า ๆ เธอพยายามเรียบเรียงความหมายของทุกคำที่ได้ยิน แต่หัวใจกลับแน่นหน่วงราวกับถูกกดทับ “สถานะสามีภรรยายังเหมือนเดิม” เขาเสริมอย่างไม่รู้สึกรู้สา “แค่เธอนอนห้องข้าง ๆ” “….” “หวังว่าภรรยาคงไม่ขัดใจสามี ตั้งแต่วันแรกใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้รินลดานิ่งงัน ดวงตากลมสั

“ก็เลยต้องมาใช้ภรรยาแทน” “ !! ” ดวงตากลมโตสั่นระริก มองหน้าสามีอย่างไม่เชื่อหู หัวใจดวงน้อยชะงักค้าง คำพูดทุกคำของเขากำลังบีบรัดหัวใจเธอทีละนิด จนแทบตั้งรับไม่ทัน “ละ..ลดา คิดว่าคุณเมามากแล้วนะ” “ใช่ ฉันเมา..” เขาเว้นจังหวะสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเย็นเฉียบ “เพราะถ้าไม่เมา ฉันคงไม่เข้าใกล้เธอ” “!” คำพูดนั้นฟาดลงมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว รินลดานิ่งค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวใจเหมือนถูกกระชาก ความเจ็บปวดแล่นวาบขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “...อึก…” ริมฝีปากเม้มแน่นจนมันสั่น ดวงตาที่เคยสดใสหม่นดับลงในทันที “หึ..” วิกเตอร์ยกยิ้มที่มุมปาก แสยะยิ้มร้ายมองใบหน้าที่ถอดสีลงต่อหน้าด้วยความพึงพอใจ เพราะใบหน้าแบบนี้นี่แหละ คือสิ่งที่เขาต้องการจากเธอมากที่สุด และตอนนี้…เขาก็ทำสำเร็จแล้ว “รอรับความเจ็บปวดมากกว่านี้ได้เลย” “กรี๊ดดดดด!!!” รินลดากรีดร้องออกมาจนปากคอสั่นระริก เสียงนั้นแตกพร่าไปพร้อมกับร่างบางที่กระตุกเกร็ง ปลายนิ้วมือและปลายนิ้วเท้าสั่นเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อวิกเตอร์ใช้ฟันคมกัดลงมาที่ซอกคอของเธออย่างแรง จนเขี้ยวจมลึก ส่งผลให้เนื้อขาวฉีกขาด มีเลือดไหลซึมออกมา และไ

แสงเช้าไหลลอดม่านบางเข้ามาในห้องช้า ๆ รินลดาลืมตาขึ้นทีละน้อย ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยตั้งแต่ยังไม่ทันขยับตัว ความเจ็บตึงแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับกล้ามเนื้อทุกส่วนยังจดจำแรงกดดันจากเมื่อคืน “..จะ..เจ็บจัง..” เธอค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือแตะขอบเตียงเพื่อประคองร่างกายเอาไว้ ความรู้สึกหนักอึ้งแล่นผ่านแผ่นหลังจนต้องหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับร่างกายยังตามหัวใจไม่ทัน ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วรวบรวมสติ ตั้งตัวใหม่อีกครั้ง “ฟู่ว…” ห้องนอนเงียบสนิท มีเพียงความว่างเปล่าข้างกาย ไม่มีใครนอนอยู่ตรงนั้นแล้ว เมื่อคืนหลังจากวิกเตอร์ปลดปล่อยทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ทิ้งเธอไว้ และกลับไปนอนในห้องของตัวเอง เหลือเพียงเธอและร่างกายที่บอกช้ำ “…โอ๊ยย!!…” รินลดาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ทว่าความเจ็บแปลบกลับแล่นวาบขึ้นมากลางกายจนเธอต้องพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ มือหนึ่งยกขึ้นกดท้องน้อยตามสัญชาตญาณ ก่อนจะฝืนก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ “ซี๊ดดด…” เพียงแค่น้ำอุ่นไหลผ่านผิวที่เต็มไปด้วยรอยแดง ความแสบก็ผุดขึ้นทันที ความเจ็บยังคงอยู่ครบถ้วนทุกรอย ซ้ำเตือนให้รับรู้ทุกวินาที และต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าเธอ