ลมบนดาดฟ้าแรงกว่าที่เธอคิด มันพัดเส้นผมยาวปลิวปะทะใบหน้า จนแก้มเย็นชาไปหมด แต่เธอไม่ยกมือปัดออก ดวงตาคู่นั้นเหม่อมองออกไปไกล…ไกลกว่าตึกสูงระฟ้าที่เรียงตัวอยู่เบื้องล่าง ไกลกว่าถนนที่มีไฟรถวิ่งเป็นสายยาวเหมือนโลกทั้งใบยังคงหมุนต่อไปโดยไม่รู้เลยว่า หัวใจของใครบางคนกำลังหยุดลงช้า ๆ

รองเท้าของเธอวางอยู่ข้างหลังเรียงคู่กันเรียบร้อยเหมือนคนที่เตรียมตัวจะจากไป…อย่างสงบ

ปลายเท้าเล็กขยับเข้าใกล้ขอบปูนเย็นเฉียบอีกนิด ลมตีชายกระโปรงแนบขา เธอสูดลมหายใจลึก แต่ลมหายใจนั้นกลับสั่นราวกับแตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่ในอก

“ขอโทษนะ…”

เสียงเบาหวิวจนแทบไม่เป็นคำ หลุดออกจากริมฝีปากซีด ไม่รู้ว่าเธอพูดกับลม กับฟ้า หรือกับใครบางคนที่ไม่อยู่ตรงนี้

เปลือกตาหลับลงช้า ๆ ภาพมากมายไหลผ่านความคิดเหมือนกระจกที่แตกร้าว วันที่เขายื่นมือช่วยพ่อเธอ วันที่เขาบอกคำว่า ‘แต่งงาน’ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ วันที่เธอยืนอยู่ข้างเขาในบ้านหลังใหญ่ แต่กลับรู้สึกเล็กกว่าคนรับใช้คนหนึ่ง และวันที่เขามองเธอ…เหมือนเธอไม่มีตัวตน

“ฉันพยายามแล้วนะ…”

มุมปากอิ่มสั่นเบาๆ เธอพยายามเป็นภรรยาที่ดี พยายามอดทน พยายามเชื่อว่า วันหนึ่งน้ำแข็งในหัวใจเขาจะละลายแต่สุดท้าย สิ่งเดียวที่ละลาย…คือหัวใจของเธอเอง

“ฮึก..” หยดน้ำใสไหลผ่านหางตา ปลิวหายไปกับลมก่อนจะตกถึงพื้น

เธอเงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้ามืดสนิท คืนนี้ไม่มีดาว ไม่มีแสงใดตอบกลับมา เหมือนชีวิตของเธอที่ไม่มีที่ว่างให้ยืนอีกต่อไป

“ถ้าฉันไม่อยู่…คุณคงไม่ต้องเจ็บเพราะความแค้นอีกแล้วใช่ไหม…”

คำถามนั้นไม่มีคำตอบ มือเล็กกำแน่น ก่อนจะคลายออกช้า ๆ เหมือนคนที่ยอมแพ้กับบางสิ่งมานานแล้ว

เสียงหัวใจเต้นดังอยู่ในหู ตุบ…ตุบ…ตุบ…

แล้วหยุดชะงัก เมื่อเสียงโทรศัพท์สั่นขึ้นจากกระเป๋าเสื้อคลุมที่เธอวางไว้ด้านหลัง เธอหันไปมอง หน้าจอสว่างวาบท่ามกลางความมืด ชื่อที่แสดงอยู่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด

“คุณ…”

ปลายนิ้วขยับ เหมือนจะเอื้อมไป แต่สุดท้ายมือกลับตกลงข้างตัว รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นทั้งน้ำตา

“สายไปแล้ว…”

ลมพัดแรงขึ้นอีกครั้ง ราวกับพยายามฉุดรั้ง ราวกับโลกทั้งใบกำลังเรียกชื่อเธอ แต่เธอกลับรู้สึกเบาเหลือเกิน

เบาเหมือนคนที่วางทุกอย่างลงแล้ว

“ชีวิตนี้…ฉันขอชดใช้ให้คุณแล้วนะ”

เสียงนั้นจมหายไปในความสูงเสียดฟ้า และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง โทรศัพท์ที่ยังคงสั่นอยู่…หยุดลง เหลือเพียงความเงียบ ที่หนักอึ้งกว่าท้องฟ้ายามค่ำคืน..

แนะนำตัวละคร

💔 รินลดา (รดา)

อายุ: 23 ปี

หน้าตาอ่อนโยน สวย สะอาดตา เรียบร้อย ดวงตาใส แต่ลึก ๆ เหมือนคนเก็บความเศร้าไว้ตลอดเวลา เป็นคน ‘ทน’ มากกว่าพูด รักแล้วทุ่มทั้งใจ ไม่คิดเผื่อเจ็บ เชื่อในบุญคุณ เชื่อว่าการตอบแทนคือสิ่งถูกต้อง

ความรักของเธอ บริสุทธิ์และไม่หวังผล พร้อมเสียสละแม้ไม่มีใครเห็นค่า

“ฉันเจ็บได้…ถ้ามันทำให้คุณหยุดเจ็บ”

🖤 วิกเตอร์

อายุ: 30 ปี

หล่อคม ดวงตานิ่งเย็น เด็ดขาด ฉลาด วางแผนเก่ง บุคลิกสุขุม เงียบ แต่กดดันคนรอบข้างโดยไม่ต้องใช้เสียงดัง เวลามองใครเหมือนมองทะลุเข้าไปในจิตใจ

ใช้ ‘เหตุผลและความแค้น’ ขับเคลื่อนชีวิต ทำร้ายคนอื่นได้ ถ้าเชื่อว่ามันคือความยุติธรรม

“ถ้าเธอคือคนที่ทำให้ฉันเจ็บ…เธอก็ต้องรู้ว่าความเจ็บมันเป็นยังไง”