ชีวิตนี้ฉันขอชดใช้ ด้วยลมหายใจสุดท้าย [SM] NC25++

สายลมบนดาดฟ้าตึกเวิร์ลดอมกรรโชกแรงกว่าที่รินลดาคิด มันพัดกระชากเส้นผมยาวสลวยจนปลิวปะทะใบหน้าซ้ำๆ แต่เธอกลับนิ่งงัน ผิวแก้มที่เย็นชากลายเป็นเพียงความรู้สึกนอกกาย เมื่อเทียบกับพายุความเจ็บปวดที่กำลังฉีกกระชากหัวใจเธออยู่ภายใน

เธอยืนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างการเป็น ‘จำเลย’ และการเป็น ‘คนตาย’

เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ที่ยังคงหมุนต่อไปอย่างไม่แยแส ถนนสายยาวเต็มไปด้วยแสงไฟจากรถยนต์ที่เคลื่อนตัวราวกับสายเลือดที่หล่อเลี้ยงเมืองนี้... โดยไม่รู้เลยว่า ‘หัวใจ’ ของผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะหยุดเต้นลงช้าๆ ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

เบื้องหลังของเธอ รองเท้าส้นสูงคู่สวยถูกถอดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ... มันดูเรียบร้อยเสียจนใจหาย ราวกับเจ้าของกำลังบอกลาภาระอันหนักอึ้ง และเตรียมตัวเดินทางไกลไปสู่ความสงบชั่วนิรันดร์

“ที่นี่สินะ... ที่ที่คุณประกาศว่าลดาคือฆาตกร” เธอกระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากซีดเซียว

ปลายเท้าเล็กขยับเข้าใกล้ขอบปูนเย็นเฉียบอีกนิด ลมตีชายกระโปรงแนบไปกับเรียวขาที่สั่นเทา เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าปอด แต่มันกลับแตกสลายอยู่ในอกที่หนักอึ้งราวกับถูกหินพันตันกดทับไว้

“ฉันพยายามแล้ว... พยายามที่สุดแล้วนะ”

เธอเคยเป็นเมียที่ไร้ที่ติ ยอมเป็นกระสอบทรายทางอารมณ์ ยอมถูกความเย็นชาของเขากัดกินเพียงเพื่อหวังว่าสักวัน ‘น้ำแข็ง’ ในใจของวิกเตอร์จะละลาย แต่สุดท้าย... สิ่งเดียวที่มลายหายไปกลับเป็นตัวตนของเธอเอง

“ถ้าลดาตาย... ความแค้นของคุณจะจบลงใช่ไหม”

ในวินาทีที่เธอกำลังจะสละทิ้งทุกอย่าง แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อคลุมที่วางทิ้งไว้ข้างหลังก็ดังขึ้น แสงสว่างวาบท่ามกลางความมืดมิดพร้อมชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจที่เกือบหยุดนิ่งกระตุกวูบ

‘คุณวิกเตอร์’

ชื่อที่เคยเป็นทุกลมหายใจ ชื่อที่เธอเคยเฝ้ารอให้เขาโทรหาบัดนี้กลับมาในวันที่สายเกินไป ปลายนิ้วขยับตามสัญชาตญาณคล้ายจะเอื้อมไปรับสาย แต่สุดท้ายมือกลับตกลงข้างลำตัวอย่างสิ้นหวัง

“มันสายไปแล้ว...”

รอยยิ้มจางๆ ที่เปื้อนน้ำตาคือสิ่งสุดท้ายที่เธอเหลือไว้ให้กับโลกใบนี้ รินลดาหลับตาลง ภาพวันที่เขาจดทะเบียนสมรสกับเธอด้วยแววตาเกลียดชังไหลผ่านสมองเป็นภาพสุดท้าย

เธอกางแขนออกช้าๆ รับสัมผัสจากลมแรงที่พยายามฉุดรั้งร่างของเธอไว้เป็นครั้งสุดท้าย

“ชีวิตนี้... ฉันขอชดใช้ให้คุณแล้วนะ”

เสียงนั้นจมหายไปในอากาศพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่หยุดลง... ร่างบอบบางเอนตัวไปข้างหลัง ปล่อยให้แรงดึงดูดพาทุกความเจ็บปวดดิ่งลงสู่เบื้องล่าง เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่ยะเยือกยิ่งกว่าราตรีกาล

“ลดา!!!”

เสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่งของวิกเตอร์ดังกึกก้องไปทั่วดาดฟ้าตึกที่ว่างเปล่า เขาพุ่งตัวเข้าหาขอบตึกอย่างคนเสียสติ มือหนาไขว่คว้าหาเพียงอากาศที่ว่างเปล่า ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปพร้อมกับร่างที่ร่วงหล่น สายตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอคติบัดนี้สั่นระริกขณะจ้องมองลงไปยังเบื้องล่าง... ที่ซึ่งร่างเล็กที่เขาเพิ่งด่าทอไปเมื่อเช้า นอนนิ่งสงบอยู่ท่ามกลางวงล้อมของแสงไฟจากรถฉุกเฉิน

เขาวิ่งลงมาข้างล่างด้วยฝีเท้าที่แทบจะล้มลุกคลุกคลาน ไม่เหลือคราบมาเฟียผู้ทรงอำนาจที่เคยสง่างาม วิกเตอร์ฝ่าวงล้อมเจ้าหน้าที่เข้าไปด้วยสภาพใบหน้าที่ซีดเผือด แข้งขาของเขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่

ทันทีที่เห็นร่างของรินลดาใกล้ๆ วิกเตอร์กระแทกเข่าลงกับพื้นปูนที่นองไปด้วยเลือดอย่างไม่สนความเจ็บปวด แรงกระแทกนั้นดังพอๆ กับเสียงหัวใจของเขาที่กำลังแตกละเอียด

“ลดา... ลืมตาสิ ฉันบอกให้ลืมตาไง!”

เขาช้อนร่างที่ไร้วิญญาณขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม มือหนาที่สั่นเทาพยายามจะเช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างบ้าคลั่ง ทว่ายิ่งเช็ด เลือดสีแดงฉานกลับยิ่งเปรอะเปื้อนไปตามมือนิ้วของเขา ตอกย้ำความจริงที่ว่าเขาเองคือคนลงมือฆ่าเธอด้วยความใจร้าย

“เธอจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้! กลับมาให้ฉันลงโทษเดี๋ยวนี้... ลดา!”

น้ำเสียงที่เคยเฉียบขาดบัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนฟังไม่เป็นศัพท์ วิกเตอร์ซบหน้าลงกับไหล่เย็นชืดของเธอ ปล่อยให้น้ำตาที่เขาเคยกักเก็บมาตลอดชีวิตไหลรินอาบแก้ม ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านจากการสะอื้นไห้จนดูน่าสมเพช เขาพร่ำเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความเงียบงันของความตายที่ไม่มีวันโต้ตอบกลับมา

“ลดา...ฮึก...ฮือ...”

เขากอดร่างของเธอไว้แน่น... แน่นราวกับจะใช้ไออุ่นจากร่างกายตัวเองฉุดรั้งวิญญาณของเธอกลับมาจากเงื้อมมือยมทูต แต่มือเล็กๆ ที่เคยพยายามเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้เขาในวันวาน บัดนี้กลับตกข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ฉันไม่เชื่อ...เธอไม่มีทางทิ้งฉันไป...ได้โปรดอย่าทิ้งฉันไว้กับความรู้สึกนี้...”

น้ำตาของปีศาจหยดลงบนใบหน้าไร้สีเลือดของเธอเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ความปวดร้าวที่บีบคั้นอยู่ในอกมันรุนแรงเสียจนเขาอยากจะหยุดหายใจไปเสียตรงนั้น ความสะใจที่เห็นเธอพ่ายแพ้หายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินจิตวิญญาณ

“ลดา! ฉันบอกให้เธอกลับมา!”