บทที่ 4 พบกันอีกครั้ง (3)

บทที่ 4

พบกันอีกครั้ง (3)

            ณ มุมหนึ่งของห้องผู้ป่วย เยี่ยเฉียนเยียนสังเกตสถานการณ์อย่างเงียบๆ มาพักใหญ่แล้ว แม้ไม่ได้สันทัดวิชาอาคม ทว่าสายตาอันเฉียบแหลมของเขากลับมองเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ

            ในตอนที่เจ้าอารามอาวุโสร่ายคาถาเรียกวิญญาณ ใบหน้าท่านอาวุโสพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดูอ่อนล้าราวกับจะหมดสติได้ทุกเมื่อ

            ในจังหวะนั้นเอง เยี่ยเฉียนเยียนกลับเห็นนักพรตน้อยขยับนิ้วอย่างรวดเร็ว แม้อีกฝ่ายจะซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อกว้างอย่างแนบเนียน หากก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาได้

            วินาทีนั้น เยี่ยเฉียนเยียนก็ตระหนักว่านักพรตน้อยผู้นี้ย่อมมีตบะแกร่งกล้าซ่อนอยู่ ดังนั้นเขาจึงหันมากล่าวกับเด็กหนุ่มด้วยความสุขุมและหนักแน่นอีกครั้ง 

            “เชิญท่านนักพรตประกอบพิธีเถิด”

            ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของทุกคน โม่หรันก้าวเท้าออกมายืนหน้าโต๊ะทำพิธี หยิบพู่กันของเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนขึ้น แล้วจรดปลายพู่กันเขียนอักขระลงบนแผ่นกระดาษสีเหลืองนวลด้วยท่วงท่าที่พลิ้วไหวราวกับสายน้ำ

            ลายเส้นตวัดโค้งสวยงามและคมชัด เปี่ยมด้วยมนต์ขลังและความน่าอัศจรรย์

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนที่ผ่านโลกมามาก เห็นเช่นนั้นยังอดลอบอุทานในใจด้วยความเลื่อมใสไม่ได้

            นี่ไม่ใช่ฝีมือของมือสมัครเล่น แต่เป็นลายมือของผู้ที่ฝึกฝนวิชาจนเข้าถึงแก่นแท้ของสวรรค์!

            เมื่อยันต์อาคมถูกเขียนจนเสร็จ โม่หรันสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ยันต์ทั้งสามแผ่นก็ลอยไปผนึกกลางหน้าผากร่างที่ยังนอนแน่นิ่งราวกับถูกจับวาง จากนั้นริมฝีปากบางก็ขยับร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว

            เป็นการร่ายคาถาที่ทั้งเร็วและแผ่วเบาอย่างยิ่ง

            เหล่าศิษย์นักพรตจากอารามหลินอวิ๋นกวนต่างยืนมองด้วยความฉงน

            หาใช่เพราะตะลึงในความคล่องแคล่วของนักพรตน้อยผู้นี้ไม่ หากแต่เสียงคาถาที่ฝ่ายนั้นเปล่งออกมานั้น เบาเสียจนจับใจความไม่ได้!

            ท่ามกลางความคลางแคลงใจของผู้คน เพียงชั่วอึดใจ ภาพตรงหน้ากลับทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

            ร่างของเหล่ามือปราบที่ขาวซีดจนเขียวคล้ำ บัดนี้ค่อยๆ มีสีเลือดฝาด นิ้วที่เคยแข็งทื่อและเย็นชืดขยับไหวเล็กน้อย ราวกับวิญญาณได้หวนคืนกลับสู่ร่าง

            กุนซือเสวี่ยไม่รอช้า รีบถลันเข้าไปใช้นิ้วอังใต้จมูก ทันทีที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอ เขาก็แผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

            “พวกเขากลับมาหายใจแล้ว!”

            เสียงตะโกนของกุนซือเสวี่ยเรียกสติของทุกคน มือปราบผู้หนึ่งโผเข้าไปดูอาการสหาย ก่อนจะอุทานด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ขอบคุณสวรรค์...ไม่สิ! ขอบคุณนักพรตน้อยที่ช่วยชีวิตสหายของข้าเอาไว้ขอรับ!”

            “นักพรตน้อยท่านนี้...อาคมของท่านช่างล้ำลึกยิ่งนักขอรับ!”

            “เห็นด้วย!!”

            เสียงอื้ออึงพลันดังขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงและปีติยินดี

            ทว่าโม่หรันกลับเพียงยิ้มเล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับเดินไปเก็บแผ่นยันต์บนหน้าผากของทั้งสาม อักขระอาคมซึ่งเขียนด้วยหมึกสีชาดอันทรงพลัง บัดนี้กลับจางลงแทบไม่ต่างจากกระดาษเปล่า

            “นักพรตน้อย...ไม่ทราบว่าเจ้ามาจากสำนักใด แล้วอาจารย์ของเจ้ามีนามว่าอะไรหรือ” เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนเอ่ยถาม แววตาและน้ำเสียงเปี่ยมความเลื่อมใสอย่างไม่อาจปิดบัง 

            นักพรตน้อยผู้นี้มองเผินๆ คล้ายไร้ประสบการณ์ ทว่าทันทีที่จรดปลายพู่กันเขียนยันต์ ท่วงท่ากลับสง่าน่านับถือ อักขระที่เขียนออกมาก็ทรงพลังอย่างยิ่ง ยอดฝีมือระดับนี้ ย่อมมาจากสำนักใหญ่ระดับแนวหน้าเป็นแน่!

            โม่หรันยิ้มเล็กน้อย ก่อนประสานมือคารวะตอบกลับอย่างสำรวม

            “ผู้น้อยมาจากอารามหลิงเซียวขอรับ อาจารย์ของข้าน้อยมีนามว่าเส้าอู่เซิง”

            สิ้นคำตอบนั้น ความเงียบงันระดับป่าช้าพลันปกคลุมห้องผู้ป่วยทันที  

            ไม่เพียงแต่เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวน แม้แต่เหล่าศิษย์และบรรดามือปราบต่างก็นิ่งค้าง

            ทุกคนต่างพากันเค้นสมองอย่างหนัก พยายามขุดค้นความทรงจำถึงชื่อ ‘อารามหลิงเซียว’ และนามของเจ้าอาราม ‘เส้าอู่เซิง’ ทว่าชื่อเหล่านี้กลับไม่คุ้นหูเอาเสียเลย

            “คงเป็นอารามที่ตัดขาดจากทางโลก มิน่าเล่า...ถึงได้บ่มเพาะผู้มากฝีมือระดับนี้ออกมาได้” เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนรีบกล่าวเปลี่ยนเรื่องเพื่อทำลายความเงียบอันชวนประดักประเดิด

            โม่หรันคลี่ยิ้มบาง พลางเอ่ย “ก็ไม่ได้ตัดขาดทางโลกขนาดนั้นหรอกขอรับ เพียงแต่ อารามหลิงเซียวเป็นอารามเล็กๆ นานทีปีหนถึงจะมีผู้คนแวะเวียนมากราบไหว้สักครั้งขอรับ”

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวน “....”

            ที่แท้ ก็เป็นเพียงอารามเล็กๆ ที่ไร้ผู้ศรัทธานี่เอง

            เพื่อไม่เป็นการสะกิดความกระจอกงอกง่อยเรื่องสำนัก เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนจึงเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่น

            “ว่าแต่ อาจารย์ของเจ้าคงพำนักอยู่ที่อารามกระมัง หากไม่เป็นการรบกวน ข้าอยากจะไปเยือนเพื่อทำความรู้จักเสียหน่อย”

            “คงไม่ได้ขอรับ”

            “ทำไมหรือ?”

            “อาจารย์ของข้าน้อย หนีกลับแดนเซียนไปแล้วขอรับ”

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวน “....”

            สิ้นคำตอบนั้น บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบกริบ

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ พยายามตีความหมายในถ้อยคำของเด็กหนุ่ม ก่อนที่สีหน้าจะค่อยๆ เวทนาสงสาร

            ในทางธรรม ‘กลับสู่แดนเซียน’ หมายถึงการละสังขารสิ้นอายุขัย

            ที่แท้ อาจารย์ของนักพรตน้อยผู้นี้ก็จากโลกนี้ไปแล้วนั่นเอง

            ทว่า...

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนไม่รู้เลยว่า ‘แดนเซียน’ ในความหมายของโม่หรันนั้น คือแดนเทพเบื้องบนที่มีชีวิตชีวาและห่างไกลจากความตายอย่างสิ้นเชิง

            ด้วยความอาทรในโชคชะตาของนักพรตน้อย เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนจึงเอ่ยปากชวนด้วยความเอ็นดู “หากวันหน้าเจ้าไร้ที่พึ่งพิง จงมาที่อารามหลินอวิ๋นกวน ข้าจะกำชับศิษย์ในสำนักให้ดูแลเจ้าอย่างดี”

            “ขอบคุณท่านเจ้าอารามขอรับ”

            บนใบหน้าของโม่หรันยังคงประดับรอยยิ้มซื่อๆ รอยยิ้มนั้นทั้งไร้พิษภัยและเป็นมิตรยิ่งนัก ทำให้ผู้พบเห็นแล้วอดเอ็นดูและรู้สึกใกล้ชิดไม่ได้

            เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย กุนซือเสวี่ยก็กระแอมไอเบาๆ ทีหนึ่งเพื่อเรียกสติทุกคน ก่อนเริ่มแจกจ่ายซองให้แก่เหล่านักพรตตามลำดับ

            “ต้องขอบพระคุณนักพรตทุกท่านขอรับ นี่คือสินน้ำใจเล็กน้อย โปรดรับไว้ด้วยเถิดขอรับ”

            ทว่าพอเดินมาหยุดตรงหน้าโม่หรัน กุนซือเสวี่ยกลับชะงักกึกเพราะซองในมือหมดพอดี

            เตรียมมาไม่ครบอย่างนั้นหรือ?

            ไม่สิ เดิมทีนักพรตน้อยผู้นี้ก็ไม่ใช่คนของอารามหลินอวิ๋นกวน ย่อมเป็น ‘ส่วนเกิน’ ที่บังเอิญปะปนเข้ามา

            ครั้นคิดได้เช่นนั้น กุนซือเสวี่ยก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน รีบแก้สถานการณ์ด้วยการล้วงเงินตำลึงจากถุงส่วนตัว แล้วยัดใส่มือโม่หรันทันที

            เมื่อรับสินน้ำใจเรียบร้อย เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนก็นำเหล่าศิษย์เตรียมออกเดินทาง ทว่าก่อนจากกัน ผู้อาวุโสยังหันมากำชับกับโม่หรันด้วยความเอ็นดู “หากมีโอกาส หวังว่านักพรตน้อยจะให้เกียรติมาเยือนอารามหลินอวิ๋นกวนสักครา”

            ความจริงแล้วโม่หรันอยากจะบอกว่า ตลอดห้าวันที่อยู่ในเมืองหลวง เขาก็พักอยู่ที่อารามหลินอวิ๋นกวนนั่นแหละ เพียงแต่เป็นใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านนอกอาราม

            ทว่าหากพูดออกไป ทุกคนในที่นี่ต้องรู้ว่าเขาใช้ชีวิตอนาถาเสียจนสุนัขยังเมิน ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์เป็นแน่!

            โม่หรันจึงเพียงคลี่ยิ้มบาง ตอบรับเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนอย่างสงบนิ่ง

            ทันทีที่เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนจากไปแล้ว นักพรตน้อยที่เคยมองโม่หรันอย่างอย่างดูแคลน รีบถลันเข้ามาหาพร้อมกับก้มหัวปลกๆ ขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่ ก่อนจะรีบวิ่งไล่ตามเหล่าศิษย์นักพรตคนอื่นๆ ออกไป

            โม่หรันไหวไหล่น้อยๆ อย่างไม่ใส่ใจ

            ขณะที่เขากำลังก้าวเท้าออกจากห้องผู้ป่วย เสียงทุ้มเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

            “ช้าก่อน ท่านนักพรต”