登入บทพิเศษ 9พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น (จบ) วันเวลาผันผ่านไปนานถึงห้าสิบปี... สำหรับโลกมนุษย์ นานพอให้คนรุ่นหนึ่งจากไปและอีกรุ่นหนึ่งเติบโตขึ้น แต่สำหรับเทพเซียนแล้ว กลับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันยังคงบำเพ็ญตบะ สั่งสมแต้มบุญ และแวะเวียนกลับมาเยี่ยมตระกูลเยี่ยอยู่เสมอ เมื่อเยี่ยเฟยฉีและหลงเหมยหรูล่วงเข้าสู่วัยชราและจากไปอย่างสงบ เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันก็เดินทางกลับมายังเมืองหลวง เพื่อส่งดวงวิญญาณของบุคคลอันเป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย
บทพิเศษ 8พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่เสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาสำคัญของคู่บ่าวสาว นั่นคือการเข้าหอ ครั้นได้ฤกษ์อันเป็นมงคล ทั้งสองก็ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในทันที ภายในเรือนหอแม้จะตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แสงเทียนสีแดงที่ส่องสว่างไสว กลับช่วยขับให้บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความรัก เยี่ยเฉียนเยียนในชุดมงคลสีแดงปักลวดลายประณีต ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมจับจ้องที่ร่างโปร่งของโม่หรันซึ่งอยู่ในชุดสีแดงเช่นเดียวกันอย่างไม่ละสายตา
บทพิเศษ 7เจรจาสู่ขอ (2) วันถัดมา จ้าวอันอันและโม่เฉินเดินทางมาเยือนจวนตระกูลเยี่ย หลังได้รับข่าวจากเยี่ยเฉียนเยียนล่วงหน้า ตระกูลเยี่ยเองก็จัดเตรียมน้ำชาและอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับอย่างไม่มีบกพร่องเช่นกัน ทว่า... แม้ทั้งสองจะแต่งกายด้วยชุดขาวที่เรียบง่าย ไร้เครื่องประดับหรูหรา แต่รัศมีรอบกายกลับดูสูงส่ง ราวกับเทพเซียนที่อยู่เหนือโลกีย์ หลงเหมยหรูแทบนั่งไม่ติดเนื่องจากประหม่า ส่วนเยี่ยเฟยฉีแม้ภายนอกยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ แต่กลับตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าสบตา&n
บทพิเศษ 6เจรจาสู่ขอ (1) เพราะต้องใช้เวลาปรับตัวกับร่างมังกรอยู่สักระยะ เยี่ยเฉียนเยียนจึงยังไม่อาจกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้ เขาทำได้เพียงก้มศีรษะลง ยอมให้โม่หรันกอดและซุกหน้าถูไถอยู่กับเกล็ดสีดำของตนอย่างตามใจ ทุกครั้งที่ถูกโม่หรันลูบไล้ มังกรดำก็จะส่งเสียงครางแผ่วเบา ก่อนใช้ปลายจมูกแตะแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังบอกว่า ‘ข้าปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง’ เมื่อเห็นทั้งคู่ปลอดภัยและยังคงแสดงความรักต่อกันเหมือนยามปกติ จ้าวอันอันกับโม่เฉินก็อดยิ้มตามไม่ได้ ตอนนั้นเอง โม่เฉินหันไปเห็นราชันมังกรดำที่ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความส
บทพิเศษ 5คืนสู่ร่างมังกร (5) ทันทีที่จ้าวอันอันเห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำทะยานมาถึง ริมฝีปากสวยก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ ถึงอย่างนั้น นางกลับแสร้งวางท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้สนใจ ทว่าในใจร้องว่า... ‘ในที่สุด สมบัติราชันมังกรก็เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว!’ ราชันมังกรดำไม่รู้เลยว่าในใจของจ้าวอันอันกำลังคิดรีดไถ่สมบัติจากตน สายตาของเขาจับจ้องเพียงชายหนุ่มที่กำลังรับทัณฑ์อสนีบาตกลางทะเลสาบ ใบหน้าของอีกฝ่ายละม้ายคล้ายตนอยู่หลายส่วน อีกทั้งทั่วร่างนั้นยังถูกปก
บทพิเศษ 4คืนสู่ร่างมังกร (4) ทันทีที่โม่หรันกลับถึงอารามหลิงเซียว เขาก็รีบเข้าไปเกาะแขนมารดาแจไม่ยอมปล่อย ออดอ้อนขอให้มารดาหาทางช่วยเยี่ยเฉียนเยียนผ่านทัณฑ์สวรรค์ให้ได้ เดิมทีคิดว่ามารดาจะปฏิเสธ ทว่าผิดคาด นางกลับตอบรับคำขอของเขาแทบไม่ต้องหยุดคิด “ไม่มีปัญหา! อาจารย์ของเจ้าเก็บสมบัติมาหลายพันปี ของดีที่ใช้ต้านอสนีบาตต้องมีอยู่แล้ว เดี๋ยวแม่จะไปขูดรีด...ไม่สิ! ไปขอของวิเศษจากเขามาให้เจ้าเอง” “ขอบคุณขอรับ!” โม่หรันยิ้มแก้มแทบปริ จ้า
บทที่ 5เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (1) โม่หรันหันกลับไปมอง พบว่าเป็นหัวหน้ามือปราบเยี่ยที่ดึงรั้งเขาไว้ เด็กหนุ่มหลุบตาลงครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะโพล่งถามออกไปด้วยดวงตาใสแจ๋ว “ท่านมีนามว่าอะไรหรือขอรับ?” คำถามไร้เดียงสานั้นทำเอาเยี่ยเฉียนเยียนถึงกับชะงัก แทน
บทที่ 3พบกันอีกครั้ง (2) ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าสู่ห้องผู้ป่วย ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พุ่งปะทะใบหน้าของโม่หรัน จนเขาต้องชะงักฝีเท้า เด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองภาพตรงหน้า พลังหยินสีดำแผ่คลุ้งปกคลุมทั่วห้องจนมืดฟ้ามัวดิน บนเตียงไม้ที่ตั้ง
บทที่ 2พบกันอีกครั้ง (1) เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงสุดท้ายของวันก็เลือนหายไปจากขอบฟ้าแล้ว โม่หรันยันกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน พลางปัดใบไม้แห้งที่ติดตามเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของเมืองหลวง อันเป็นที่ตั้งของอารามหลินอวิ๋นกวน ด้านนอกอารามมีบ่อน
บทที่ 4พบกันอีกครั้ง (3) ณ มุมหนึ่งของห้องผู้ป่วย เยี่ยเฉียนเยียนสังเกตสถานการณ์อย่างเงียบๆ มาพักใหญ่แล้ว แม้ไม่ได้สันทัดวิชาอาคม ทว่าสายตาอันเฉียบแหลมของเขากลับมองเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ในตอนที่เจ้าอารามอาวุโสร่ายคาถาเรียกวิญญาณ ใบหน้าท่านอาวุโสพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดู







