LOGINบทที่ 5
เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (1)
โม่หรันหันกลับไปมอง พบว่าเป็นหัวหน้ามือปราบเยี่ยที่ดึงรั้งเขาไว้
เด็กหนุ่มหลุบตาลงครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะโพล่งถามออกไปด้วยดวงตาใสแจ๋ว
“ท่านมีนามว่าอะไรหรือขอรับ?”
คำถามไร้เดียงสานั้นทำเอาเยี่ยเฉียนเยียนถึงกับชะงัก แทนที่อีกฝ่ายจะสงสัยว่าถูกรั้งไว้ทำไม กลับกลายเป็นสงสัยในชื่อของเขาอย่างนั้นหรือ?
“เยี่ยเฉียนเยียน” ชายหนุ่มแนะนำตัว
“มังกรที่ซ่อนตัวอยู่ในห้วงน้ำลึก[1]งั้นหรือ?”
โม่หรันพึมพำเสียงเบา พลางมองชายตรงหน้าด้วยแววตาลุ่มลึกยากหยั่งถึง
ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยเฉียนเยียนก็ยกยิ้มมุมปาก ก่อนเอ่ยอย่างถ่อมตน “ท่านพ่อตั้งชื่อนี้ให้ข้า หวังให้ข้าสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับแคว้นหลงเซี่ย”
“อ้อ”
โม่หรันตอบรับคำในลำคอเพียงสั้นๆ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง เพราะความหมายในใจของเขานั้นตรงข้ามกับความเข้าใจของชายหนุ่มโดยสิ้นเชิง
สำหรับโม่หรัน ‘มังกรในห้วงน้ำลึก’ ไม่ใช่คำเปรียบเปรยถึงผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ หากแต่หมายถึงเผ่าพันธุ์สัตว์เทพที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนจริงๆ
อีกฝ่ายไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ...
เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มไม่มีท่าทีจะเอ่ยสิ่งใดต่อ เยี่ยเฉียนเยียนจึงปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและจริงจังขึ้น เขาประสานมือน้อมกายลง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เมื่อห้าวันก่อน ข้าและผู้ติดตามเคยรบกวนอาศัยที่อารามของท่าน ทั้งท่านนักพรตยังได้มอบยันต์คุ้มครองให้แก่พวกเรา เสียดายที่ครั้งนั้นมีเรื่องเร่งด่วนต้องรีบกลับเมืองหลวง จึงไม่มีโอกาสได้ขอบคุณท่านนักพรต...ขอบคุณขอรับ”
นอกจากกล่าวคำขอบคุณอย่างเป็นทางการแล้ว เยี่ยเฉียนเยียนยังตัดสินใจเล่าถึงเหตุการณ์ชวนขนหัวลุกที่ตนกับคณะมือปราบได้ประสบพบเจอ หลังจากก้าวพ้นเขตอารามหลิงเซียวในวันนั้น
ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง จู่ๆ ก็มีหมอกหนาทึบปกคลุมรอบด้าน เส้นทางที่เคยพลุกพล่านกลับไร้ผู้คน ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
ทันใดนั้น หมาป่าสีดำหลายตัวไม่ทราบว่ามาจากไหน กระโจนเข้าใส่พวกเขาหมายปลิดชีพ
ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ยันต์คุ้มภัยในอกเสื้อก็ลุกไหม้ พริบตาต่อมา ทั้งม่านหมอกทั้งหมาป่าก็มลายหายไป
รู้สึกตัวอีกครั้ง พวกเขากลับมายืนอยู่บนถนนสายหลัก รอบกายผู้คนสัญจรไปมาตามปกติ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาอย่างไรอย่างนั้น
ในฐานะมือปราบที่เชื่อมั่นเฉพาะสิ่งที่พิสูจน์ได้ แต่ครั้งนี้ เยี่ยเฉียนเยียนกลับรู้สึกอย่างชัดเจนว่า เหตุการณ์วันนั้นเกิดจากวิญญาณร้าย และสิ่งที่ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ก็คือยันต์อาคมของนักพรตน้อยผู้นี้
เมื่อฟังจบ โม่หรันก็เข้าใจทันที
ไม่ใช่ว่ายันต์ของเขาไร้ผล หากแต่ถูกใช้งานไปแล้วครั้งหนึ่ง อาคมของยันต์จึงเสื่อมลง
“ท่านต้องการยันต์เพิ่มหรือ?” โม่หรันเอ่ยถาม
เยี่ยเฉียนเยียนทอดสายตามองเหล่ามือปราบที่แม้จะฟื้นคืนสติแล้ว แต่ยังต้องนอนพักอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เงียบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็หันมาเอ่ยกับโม่หรันอย่างไม่อ้อมค้อม
“อันที่จริง ที่ข้ารั้งท่านนักพรตไว้ เพราะมีเรื่องสำคัญอยากรบกวน...” ไม่รอให้นักพรตน้อยเอ่ยตอบ เยี่ยเฉียนเยียนก็กล่าวต่อทันที “เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้นำกำลังส่วนหนึ่งไปยังหมู่บ้านลี่จินแถบชานเมืองตะวันตก เพื่อสืบคดีประหลาดคดีหนึ่ง...ผู้ชายในหมู่บ้าน จู่ๆ ก็เกิดคลุ้มคลั่ง ลุกขึ้นมาฆ่าฟันกันเอง แต่พอพวกเขาได้สติ กลับบอกว่าถูกผีร้ายควบคุม”
“ก่อนหน้านี้ ในหมู่บ้านเคยมีเหตุการตายปริศนาเกิดขึ้นหรือไม่?” โม่หรันสอบถามถึงความเป็นไปได้
หากพูดถึงวิญญาณร้าย สถานที่แห่งนั้นย่อมต้องมีคนตายไม่ใช่หรือ?
เยี่ยเฉียนเยียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามจริง “ข้าตรวจสอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว...หมู่บ้านลี่จินไม่มีคดีการตายปริศนาขอรับ แต่หลังจากเกิดเหตุคลุ้มคลั่ง คนในหมู่บ้านก็เริ่มทยอยตายไปทีละคนสองคน หัวหน้าหมู่บ้านเห็นท่าไม่ดีจึงเชิญซินแสมาทำพิธีปัดเป่า แต่ปรากฏว่า แม้แต่ซินแสเองก็รับมือกับเรื่องประหลาดไม่ไหว สุดท้ายจึงมาขอให้ทางการส่งคนไปช่วยเหลือ”
โม่หรันเลิกคิ้วสูง “แปลกมาก...แปลกจริงๆ”
เหล่ามือปราบที่ยังคงนอนพักฟื้น ได้ยินเช่นนั้นต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
โม่หรันนิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปรยถามเยี่ยเฉียนเยียน “ท่านต้องการให้ข้าไปพิสูจน์ดูว่าที่หมู่บ้านแห่งนั้นมีภูตผีออกอาละวาดจริงตามที่พวกเขาอ้างใช่หรือไม่?”
“รบกวนท่านนักพรตแล้ว” เยี่ยเฉียนเยียนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“เช่นนั้นข้าขอถามอีกสักข้อ...เมื่อห้าหกวันก่อน ตอนที่พวกท่านมาขอพักที่อาราม เป็นช่วงเดียวกับที่เพิ่งกลับมาจากหมู่บ้านแห่งนั้นด้วยหรือ?”
เยี่ยเฉียนเยียนเพียงพยักหน้าเงียบๆ แทนคำตอบ ก่อนจะถาม “ท่านนักพรตพบสิ่งผิดปกติหรือขอรับ”
โม่หรันไม่ได้อธิบาย เพียงคลี่ยิ้มจางๆ “ได้สิ พรุ่งนี้ข้าจะมาตามนัด”
แม้ไม่ชื่นชอบการเดินทางไกล ทว่าความสงสัยใคร่รู้กลับมีน้ำหนักเหนือทุกสิ่ง
อีกอย่างหนึ่ง...ในคืนนั้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า รอบกายของกลุ่มมือปราบที่เยี่ยเฉียนเยียนพามา มีกลิ่นอายมรณะเข้มข้นติดตามมาด้วย
โม่หรันอยากรู้นักว่า ผีร้ายตนนี้จะมีฤทธิ์เดชกล้าแข็งแค่ไหน ถึงกล้าตามมาคร่าชีวิตเหล่ามือปราบถึงเมืองหลวงเช่นนี้
หากเขาส่งวิญญาณระดับนี้สู่ปรโลกได้สำเร็จ แต้มบุญที่ได้รับย่อมไม่ใช่น้อยๆ
“ไม่ทราบว่าคืนนี้ท่านนักพรตจะไปพักที่ใดหรือ พรุ่งนี้ข้าจะได้ให้คนไปรับได้ถูก” เยี่ยเฉียนเยียนเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ
หลังพิจารณาจากสภาพของนักพรตน้อยตรงหน้าแล้ว เสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งเก่าและมอมแมม ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง คล้ายไม่ได้พักผ่อนในสถานที่ดีๆ มาหลายวัน
อีกประการหนึ่ง เดาว่านักพรตน้อยผู้นี้คงไม่สันทัดการขี่ม้า จึงตั้งใจจะจัดหารถม้าไว้อำนวยความสะดวกในการเดินทางสักคัน หากทราบที่พำนักแน่ชัด พรุ่งนี้เช้าจะได้ไปรับได้ถูกที่
โม่หรันคลี่ยิ้มกว้างอย่างน่ารัก พลางชูเงินตำลึงในมือขึ้น “ไม่เป็นไร ข้ามีเงินแล้ว คงหาโรงเตี๊ยมสักแห่งพักผ่อนขอรับ พรุ่งนี้เจอกันที่หน้าศาลาว่าการนี้แหละ”
“เข้าใจแล้วขอรับ”
เยี่ยเฉียนเยียนยอมรับการตัดสินใจของนักพรตน้อย จึงประสานมือคำนับส่ง
ทว่า...พ้นประตูศาลาว่าการมาได้เพียงไม่กี่ก้าว โม่หรันกลับยื่นเงินตำลึงทั้งหมดในมือให้กับขอทานน้อยกลุ่มหนึ่งอย่างไม่เสียดาย
เยี่ยเฉียนเยียนที่เดินตามหลังมาเห็นภาพนั้นเข้าพอดี สีหน้าก็พลันผุดแววระอา ในใจพลางคิดว่า เด็กคนนี้เติบโตมาอย่างไรกันแน่...
ครั้นคิดจบ เขาก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปหา แล้วกล่าวขึ้นว่า “ท่านนักพรต คืนนี้ท่านไปพักที่บ้านข้าเถิดขอรับ”
“จะดีหรือขอรับ?” โม่หรันถามกลับอย่างหน้าซื่อตาใส
‘ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ท่านเร่ร่อนอยู่ข้างนอกไม่ใช่หรือ’ แม้ในใจคิดเช่นนั้น แต่เยี่ยเฉียนเยียนก็ไม่ได้กล่าวออกมา เพียงถามกลับสั้นๆ ว่า “ตอนนี้ท่านมีเงินพอจะพักโรงเตี๊ยมหรือ?”
โม่หรันได้ยินเช่นนั้นก็ยกมือเกาแก้มด้วยความเขินอาย ลืมเสียสนิทเลยว่าตนไม่มีทั้งเงินและที่ซุกหัวนอน
ขอทานกลุ่มนั้นบอกว่า พวกของตนกำลังป่วยหนัก ต้องการเงินไปซื้อยามารักษา โม่หรันเห็นว่าเด็กน้อยเหล่านี้ไม่ได้โกหก จึงยกเงินทั้งหมดให้ไป อีกทั้งยังได้แต้มบุญเพิ่มขึ้นด้วย
โม่หรันหาได้โง่เขลาไม่ เพียงแต่เงินทองเป็นแค่ของนอกกาย หมดแล้วก็หาใหม่ได้ หลายวันที่นอนกลางดินห่มฟ้า สำหรับเขากลับรู้สึกว่าน่าตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
[1] เฉียนเยียน มีความความว่า มังกรที่ซ่อนตัวอยู่ในห้วงน้ำลึก ซึ่งมาจากสำนวนจีนหมายถึงผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ที่รอเวลาแสดงฝีมือ
บทพิเศษ 9พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น (จบ) วันเวลาผันผ่านไปนานถึงห้าสิบปี... สำหรับโลกมนุษย์ นานพอให้คนรุ่นหนึ่งจากไปและอีกรุ่นหนึ่งเติบโตขึ้น แต่สำหรับเทพเซียนแล้ว กลับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันยังคงบำเพ็ญตบะ สั่งสมแต้มบุญ และแวะเวียนกลับมาเยี่ยมตระกูลเยี่ยอยู่เสมอ เมื่อเยี่ยเฟยฉีและหลงเหมยหรูล่วงเข้าสู่วัยชราและจากไปอย่างสงบ เยี่ยเฉียนเยียนและโม่หรันก็เดินทางกลับมายังเมืองหลวง เพื่อส่งดวงวิญญาณของบุคคลอันเป็นที่รักเป็นครั้งสุดท้าย
บทพิเศษ 8พันหมื่นปี เนิ่นนานดั่งคำมั่น เมื่อพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและยกน้ำชาคารวะผู้ใหญ่เสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาสำคัญของคู่บ่าวสาว นั่นคือการเข้าหอ ครั้นได้ฤกษ์อันเป็นมงคล ทั้งสองก็ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในทันที ภายในเรือนหอแม้จะตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่แสงเทียนสีแดงที่ส่องสว่างไสว กลับช่วยขับให้บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยความรัก เยี่ยเฉียนเยียนในชุดมงคลสีแดงปักลวดลายประณีต ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้ม นัยน์ตาคู่คมจับจ้องที่ร่างโปร่งของโม่หรันซึ่งอยู่ในชุดสีแดงเช่นเดียวกันอย่างไม่ละสายตา
บทพิเศษ 7เจรจาสู่ขอ (2) วันถัดมา จ้าวอันอันและโม่เฉินเดินทางมาเยือนจวนตระกูลเยี่ย หลังได้รับข่าวจากเยี่ยเฉียนเยียนล่วงหน้า ตระกูลเยี่ยเองก็จัดเตรียมน้ำชาและอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับอย่างไม่มีบกพร่องเช่นกัน ทว่า... แม้ทั้งสองจะแต่งกายด้วยชุดขาวที่เรียบง่าย ไร้เครื่องประดับหรูหรา แต่รัศมีรอบกายกลับดูสูงส่ง ราวกับเทพเซียนที่อยู่เหนือโลกีย์ หลงเหมยหรูแทบนั่งไม่ติดเนื่องจากประหม่า ส่วนเยี่ยเฟยฉีแม้ภายนอกยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้ แต่กลับตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าสบตา&n
บทพิเศษ 6เจรจาสู่ขอ (1) เพราะต้องใช้เวลาปรับตัวกับร่างมังกรอยู่สักระยะ เยี่ยเฉียนเยียนจึงยังไม่อาจกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ได้ เขาทำได้เพียงก้มศีรษะลง ยอมให้โม่หรันกอดและซุกหน้าถูไถอยู่กับเกล็ดสีดำของตนอย่างตามใจ ทุกครั้งที่ถูกโม่หรันลูบไล้ มังกรดำก็จะส่งเสียงครางแผ่วเบา ก่อนใช้ปลายจมูกแตะแก้มของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังบอกว่า ‘ข้าปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง’ เมื่อเห็นทั้งคู่ปลอดภัยและยังคงแสดงความรักต่อกันเหมือนยามปกติ จ้าวอันอันกับโม่เฉินก็อดยิ้มตามไม่ได้ ตอนนั้นเอง โม่เฉินหันไปเห็นราชันมังกรดำที่ยังคงยืนนิ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความส
บทพิเศษ 5คืนสู่ร่างมังกร (5) ทันทีที่จ้าวอันอันเห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำทะยานมาถึง ริมฝีปากสวยก็แทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ ถึงอย่างนั้น นางกลับแสร้งวางท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้สนใจ ทว่าในใจร้องว่า... ‘ในที่สุด สมบัติราชันมังกรก็เดินมาถึงหน้าประตูแล้ว!’ ราชันมังกรดำไม่รู้เลยว่าในใจของจ้าวอันอันกำลังคิดรีดไถ่สมบัติจากตน สายตาของเขาจับจ้องเพียงชายหนุ่มที่กำลังรับทัณฑ์อสนีบาตกลางทะเลสาบ ใบหน้าของอีกฝ่ายละม้ายคล้ายตนอยู่หลายส่วน อีกทั้งทั่วร่างนั้นยังถูกปก
บทพิเศษ 4คืนสู่ร่างมังกร (4) ทันทีที่โม่หรันกลับถึงอารามหลิงเซียว เขาก็รีบเข้าไปเกาะแขนมารดาแจไม่ยอมปล่อย ออดอ้อนขอให้มารดาหาทางช่วยเยี่ยเฉียนเยียนผ่านทัณฑ์สวรรค์ให้ได้ เดิมทีคิดว่ามารดาจะปฏิเสธ ทว่าผิดคาด นางกลับตอบรับคำขอของเขาแทบไม่ต้องหยุดคิด “ไม่มีปัญหา! อาจารย์ของเจ้าเก็บสมบัติมาหลายพันปี ของดีที่ใช้ต้านอสนีบาตต้องมีอยู่แล้ว เดี๋ยวแม่จะไปขูดรีด...ไม่สิ! ไปขอของวิเศษจากเขามาให้เจ้าเอง” “ขอบคุณขอรับ!” โม่หรันยิ้มแก้มแทบปริ จ้า
บทที่ 9คดีหมู่บ้านประหลาด (3) ยามนี้ท้องฟ้าถูกย้อมด้วย
บทที่ 8คดีหมู่บ้านประหลาด (2) ความรู้สึกฉุกใจเช่นนี้ ค
บทที่ 7คดีหมู่บ้านประหลาด (1) หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ โม่หรันก็ดูสะอาดหมดจด ผิวพรรณที่เคยเปรอะเปื้อนด้วยคราบฝุ่น บัดนี้ขาวผ่องละเอียดลออ แม้จะสวมเพียงชุดสีขาวเรียบง่าย ทว่ากลับขับเน้นสง่าราศีบางอย่างให้โดดเด่นเหนือคนทั่วไป ครั้นเดินออกมาถึงห้องโถง ก็พบว่าโต๊ะก
บทที่ 6เยือนบ้านตระกูลเยี่ย (2) ระหว่างทางกลับคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย เยี่ยเฉียนเยียนเอ่ยถามชื่อแซ่และที่มาที่ไปของนักพรตน้อย หลังจากแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง โม่หรันก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ต้องออกจากอารามหลิงเซียว เข้ามาอยู่เมืองหลวง อันที่จริง อารามหลิงเซียวหาได้อยู่







