บทที่ 2 พบกันอีกครั้ง (1)

บทที่ 2

พบกันอีกครั้ง (1)

            เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง แสงสุดท้ายของวันก็เลือนหายไปจากขอบฟ้าแล้ว

            โม่หรันยันกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน พลางปัดใบไม้แห้งที่ติดตามเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของเมืองหลวง อันเป็นที่ตั้งของอารามหลินอวิ๋นกวน

            ด้านนอกอารามมีบ่อน้ำหินเก่าแก่ตั้งอยู่ เปิดให้ผู้คนทั่วไปใช้สอยได้ตามสะดวก

            เขาตักน้ำขึ้นมาลูบหน้า สูดลมหายใจยาวอย่างสดชื่น จากนั้นใช้นิ้วสางผมที่ยุ่งเหยิงให้พอดูเป็นคนขึ้นมาบ้าง

            ขณะนั้นเอง นักพรตน้อยผู้หนึ่งเดินผ่านมาพอดี

            ครั้นสายตาของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับโม่หรัน แววตาก็เปลี่ยนเป็นเหยียดหยาม ราวกับเห็นเขาเป็นเศษขยะข้างทาง

            โม่หรันเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายน้อยๆ ไม่คิดจะเก็บท่าทางเช่นนั้นมาใส่ใจเลยสักนิด

            ตอนนี้เขาไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว

            อย่าว่าแต่ค่าเช่าแผงดูดวงหรือใบอนุญาตตั้งร้าน ต่อให้เป็นซาลาเปาลูกหนึ่งยังต้องลุ้นว่าจะมีวาสนาได้มาหรือไม่

            หากจะให้ย้อนกลับอารามหลิงเซียวตอนนี้ ระยะทางก็ไกลเกินไป เขาจึงจำต้องอาศัยชายคาอารามหลินอวิ๋นกวนไปก่อนชั่วคราว

            ดังนั้น ต่อให้ถูกดูแคลนบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

            โม่หรันเงยหน้ามองพระจันทร์เสี้ยวที่แขวนอยู่กลางฟ้า ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านวูบหนึ่ง เขากระชับเสื้อแน่น จากนั้นเดินไปยังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ ก่อนทิ้งตัวนั่งพิงลำต้น หลับตาพักแรงอย่างจนใจ

            เรื่องสะสมแต้มบุญ...พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน

            รุ่งเช้า เสียงระฆังจากอารามหลินอวิ๋นกวนปลุกโม่หรันตื่นจากความฝัน

            เด็กหนุ่มลุกขึ้นมาล้างหน้า ก้มดื่มน้ำจากบ่อไปหลายอึก ก่อนก้าวออกจากอารามอย่างเชื่องช้า

            ทันทีที่พ้นประตู เขาก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นกลุ่มมือปราบร่างกำยำหลายคนกำลังเดินสวนเข้าไปภายในอารามด้วยท่าทางเร่งรีบ

            สีหน้าของแต่ละคนเคร่งเครียดมาก ราวกับกำลังเผชิญเรื่องคอขาดบาดตายอย่างไรอย่างนั้น

            ภาพนั้นทำให้โม่หรันนึกย้อนถึงคืนก่อนออกจากอารามหลิงเซียว

            คืนนั้นเป็นยามดึก มือปราบกลุ่มหนึ่งเพิ่งเสร็จภารกิจ จึงขออาศัยลานกว้างของอารามพักค้างคืนชั่วคราว

            ท่ามกลางเหล่าบุรุษนับสิบ สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง

            รอบกายคนผู้นั้นมีรัศมีแตกต่างจากผู้อื่นอย่างชัดเจน ทั้งองอาจ น่าเกรงขาม และสุขุมเยือกเย็นดุจพญามังกร

            เหล่ามือปราบต่างเรียกเขาด้วยความเคารพว่า ‘หัวหน้ามือปราบเยี่ย’

            ทันทีที่สบตากัน หัวใจของโม่หรันกลับคันยุบยิบอย่างน่าประหลาด

            แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจยิ่งกว่า คือไอดำทะมึนที่ลอยบางเบาเหนือศีรษะคนทั้งกลุ่ม คล้ายกับมีลางร้ายติดตามพวกเขามาด้วย

            อาจารย์เฒ่ามักสอนเสมอ ‘ธุระไม่ใช่ของตน อย่าสอดมือเข้าไปยุ่ง’

            ทว่าในคืนนั้น โม่หรันกลับทำเป็นลืมคำสั่งสอน

            เขาเดินกลับเข้าอาราม เขียนยันต์คุ้มภัยขึ้นมาหลายแผ่น แล้วนำไปแจกให้กับเหล่ามือปราบทีละคน

            กลับสู่ปัจจุบัน

            โม่หรันถอนหายใจพลางมองตามกลุ่มมือปราบที่หายเข้าไปในอารามหลินอวิ๋นกวน

            เขาสางผมที่ยุ่งเหยิง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า แล้วเดินเอื่อยเฉื่อยเข้าสู่เขตชุมชน

            เป้าหมายวันนี้ยังเหมือนเดิม

            หาเงิน

            หาอาหาร

            สะสมแต้มบุญ

            เดินไปเรื่อยๆ หยุดบ้าง มองโน่นนี่บ้าง กระทั่งรู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่หน้าศาลาว่าการเมืองหลวงเสียแล้ว

            “หลีกทางหน่อย!”

            เสียงตะโกนดังขึ้นด้านหลัง

            โม่หรันหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นคณะมือปราบกลุ่มเดิมที่เจอกันเมื่อเช้า

            พวกเขากำลังรุดหน้ามาด้วยความรีบร้อน โดยมีเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนและศิษย์ติดตามร่วมทางมาด้วยอีกมากมาย ในมือแต่ละคนยังหอบหิ้วของใช้ประกอบพิธีเต็มไม้เต็มมือ

            โม่หรันขมวดคิ้วทันที

            คนพวกนี้เหาะมาอย่างนั้นหรือ?

            หรือเป็นเขาเองที่เดินชักช้าจนไส้เดือนยังเรียกพี่!

            “มากันแล้วหรือ…ท่านเจ้าอาราม เชิญด้านในเร็วเข้าขอรับ!”

            บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบวิ่งออกมาตะโกนเรียก พลางโบกมือเป็นพัลวัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจจนแทบถอดสี

            หลังจากเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองหลวงมาหลายวัน โม่หรันจำได้ทันที คนผู้นี้คือกุนซือเสวี่ยแห่งศาลาว่าการ

            ทันทีที่เห็นคณะนักพรตมาถึง เขาก็รีบปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยท่าทางเหมือนพบผู้ช่วยชีวิต

            โม่หรันเห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน จึงคิดจะเดินเลี่ยงจากไปทางอื่น

            ทว่ายังไม่ทันก้าวเท้า กุนซือเสวี่ยกลับพุ่งปราดเข้ามาขวางหน้าเขาไว้เสียก่อน

            “นักพรตน้อย! ท่านเองก็เป็นผู้ติดตามของท่านเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนใช่หรือไม่? มัวชักช้าอยู่ไย รีบเข้ามาเร็วขอรับ!”

            “เอ่อ...”

            โม่หรันยังไม่ทันอธิบาย อีกฝ่ายก็กึ่งลากกึ่งดันเขาให้ตามกลุ่มนักพรตเข้าไปด้านในเสียแล้ว

            แรงดึงนั้นมหาศาล จนโม่หรันไม่มีโอกาสปฏิเสธแม้แต่น้อย

            เมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วย โม่หรันก็ชะงักทันที

            กลิ่นอายอัปมงคลเข้มข้นรั่วไหลออกมาจากภายใน ให้รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่

            โม่หรันหลับตาลงช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ออกมาทีหนึ่ง

            ในใจมีเพียงคำเดียว

            ...ซวยแล้ว!

            แต่เมื่อถูกลากมาถึงตรงนี้ ก็คงได้แต่ไหลตามน้ำไปก่อนแล้วกัน