บทที่ 3 พบกันอีกครั้ง (2)

บทที่ 3

พบกันอีกครั้ง (2)

            ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าสู่ห้องผู้ป่วย ไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พุ่งปะทะใบหน้าของโม่หรัน จนเขาต้องชะงักฝีเท้า

            เด็กหนุ่มหยุดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองภาพตรงหน้า

            พลังหยินสีดำแผ่คลุ้งปกคลุมทั่วห้องจนมืดฟ้ามัวดิน บนเตียงไม้ที่ตั้งเรียงราย มีร่างของเหล่ามือปราบนอนทอดกายอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบคน แต่ละคนใบหน้าขาวซีด ไร้สีเลือด ราวกับศพไม่ผิดเพี้ยน

            “ท่านเจ้าอาราม...” นักพรตผู้ติดตามคนหนึ่งพูดขึ้นทำลายความเงียบ เพราะความหวาดกลัวทำให้ปากของเขาสั่นจนฟันกระทบกันดังกึกๆ “สะ...สภาพเช่นนี้ ถูกผีร้ายดึงวิญญาณออกจากร่างหรือไม่ขอรับ”

            “ใช่ วิญญาณของพวกเขาถูกวิญาณร้ายดึงออกจากร่างไปแล้วจริงๆ”

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนกล่าวขึ้นช้าๆ แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ หากกลับทำให้ผู้ฟังหนาวสะท้านไปถึงกระดูก

            “ละ...แล้วควรทำอย่างไรดีขอรับ!” กุนซือเสวี่ย เอ่ยถามอย่างร้อนรน

            “ตั้งโต๊ะทำพิธี เรียกวิญญาณกลับเข้าร่าง” เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แต่ว่า…วิญญาณของพวกเขาออกจากร่างนานเกินไป ข้าไม่อาจรับรองได้ว่าจะช่วยกลับมาได้ครบทุกคน”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่ามือปราบต่างก้มหน้าลงด้วยความหดหู่

            กุนซือเสวี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “สุดแท้แต่สวรรค์จะเมตตา ช่วยได้เท่าใด ก็เอาเท่านั้นขอรับ”

            “เช่นนั้นก็เริ่มพิธี”

            ทันทีที่คำสั่งดังขึ้น ทุกคนต่างรีบจัดเตรียมแท่นบูชากันอย่างวุ่นวาย

            แต่โม่หรันกลับยืนนิ่ง กวาดตามองร่างของเหล่ามือปราบดวงกุดทีละคนอย่างละเอียด

            ทันใดนั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับร่างของมือปราบกลุ่มหนึ่งที่เคยพบกันที่อารามหลิงเซียว ก่อนคำถามหนึ่งจะผุดขึ้นในใจ...ยันต์คุ้มภัยที่เขาให้หายไปไหน? หรือว่าสิ่งที่เล่นงานคนพวกนี้จะร้ายกาจเกินกว่าที่ยันต์ของเขาจะคุ้มครองได้?

            เนื่องจากเป็นสถานการณ์เร่งด่วน ไม่อาจเสียเวลาแม้ชั่วอึดใจ

            เมื่อจัดเตรียมแท่นพิธีเสร็จ เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนก็ยกพู่กันขึ้นวาดอักขระกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วอีกข้างไขว้เป็นท่ามุทรา ก่อนร่ายคาถาเสียงดังกังวาน

            เพียงไม่นาน หยาดเหงื่อก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้าของเจ้าอารามอาวุโส แผ่นยันต์ที่แปะบนเครื่องเซ่นเริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น ชัดเจนว่า ภายในห้องแห่งนี้มีบางสิ่งกำลังต่อต้านพิธีกรรมของเขาอยู่

            โม่หรันขมวดคิ้วมุ่น ก่อนสะกิดนักพรตน้อยที่ยืนอยู่ด้านข้าง 

            “เรียกวิญญาณนับสิบพร้อมกันเช่นนี้ ตบะของอาจารย์เจ้าไม่อาจรับไหว พวกเจ้าควรสวดคาถาเสริมพลังคุ้มกัน อย่าปล่อยให้เขาแบกรับภาระเพียงลำพัง มิเช่นนั้นอาจถูกพลังสะท้อนกลับ”

            นักพรตน้อยผู้นั้นหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นนักพรตเถื่อนที่ช่วงนี้มาขออาศัยอยู่ในอารามหลินอวิ๋นกวน สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นทั้งตกใจและดูแคลน

            “ไฉนเป็นเจ้า!?”

            โม่หรันยกนิ้วขึ้นเกาจมูกอย่างเขินๆ “บังเอิญน่ะ...บังเอิญ”  

            นักพรตน้อยถอนหายใจยาว คล้ายคร้านจะต่อความกับคนไม่รู้เรื่อง จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นว่า “ท่านเจ้าอารามกำลังใช้ตบะขั้นสูงสุด ดึงดวงวิญญาณกลับคืนร่าง หากท่านไม่ได้สั่ง พวกเราเหล่าศิษย์จำต้องอยู่เงียบๆ อย่าเข้าไปเกะกะทำลายสมาธิ พูดไปคนอย่างเจ้าก็ไม่มีวันเข้าใจ!”

            “จะไม่ช่วยเขาจริงๆ หรือ” โม่หรันถามย้ำ

            นักพรตน้อยยังคงเชิดคางตอบอย่างมั่นใจ “ท่านเจ้าอารามของเราเก่งอยู่แล้ว เจ้าคอยดูไปเถอะ”

            “อ้อ” โม่หรันตอบสั้นๆ จากนั้นก็ถอยออกมาเงียบๆ ทว่าภายใต้แขนเสื้อกว้างที่เปื้อนฝุ่น เขาลอบไขว้นิ้วร่ายคาถา ส่งพลังศักดิ์สิทธิ์เข้าไปเสริมพลังของเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนอย่างแนบเนียน

            เมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสพลังบริสุทธิ์สายหนึ่งที่พุ่งเข้ามาเสริมตบะของตน หัวคิ้วของเจ้าอารามอาวุโสก็พลันกระตุกวูบ

            มิหนำซ้ำ พลังที่สั่นคลอนยังค่อยๆ กลับมามั่นคงเป็นปกติในชั่วพริบตา ทำให้เขาสามารถร่ายคาถาต่อไปได้อย่างลื่นไหล

            ด้านโม่หรัน พอเห็นว่าทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วจึงลดมือลง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่มีผู้ใดทราบ ใบหน้าที่เคยซีดขาวราวกับศพของเหล่ามือปราบดวงกุดเริ่มกลับมามีสีเลือด ปลายนิ้วของหลายคนขยับไหว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาฟื้นคืนสติขึ้นมาทีละคน

            ทว่า...ผลลัพธ์กลับไม่ได้งดงามดังที่คาดหวัง

            เจ็ดในสิบส่วนนั้นสำลักอากาศเฮือกใหญ่ ราวกับคนเพิ่งรอดพ้นจากการจมน้ำ ส่วนที่เหลือยังคงนอนแน่นิ่ง ไร้วี่แววจะฟื้นคืนสติ

            ที่น่าสยดสยองที่สุดคือร่างที่นอนอยู่ริมสุด ผิวพรรณของชายผู้นั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ราวกับคนตายมาแล้วหลายวัน

            มิหนำซ้ำ ไอดำมรณะยังแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ราวกับปีศาจร้ายกำลังกัดกินเขาจากภายใน

            และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น เวลานี้เจ้าอารามอาวุโสได้ทุ่มเทพลังตบะไปจนหมดสิ้นแล้ว ไม่อาจร่ายคาถาทำพิธีกรรมต่อไปไหว

            เหล่าศิษย์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นเสาหลักของอารามกำลังจะล้ม

            นักพรตน้อยคนเดิมรีบถลันเข้าไปประคองร่างของอาจารย์ไว้ด้วยความร้อนใจ

            “ท่านอาจารย์! ท่านเป็นอย่างไรบ้างขอรับ!”

            เจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนถอนหายใจยาว พลางหันไปกล่าวกับกุนซือเสวี่ยอย่างสิ้นหวัง

            “ข้าทำเต็มที่แล้ว...เสียใจด้วยจริงๆ”

            คำพูดนั้นทำเอาบรรยากาศรอบด้านพลันหนักอึ้ง ทุกคนต่างก้มหน้าลงด้วยความสลดใจ แม้แต่กุนซือเสวี่ยผู้ปราดเปรื่องยังต้องเม้มปากเงียบงัน

            ชะตาฟ้ามิอาจฝืน การดึงดันยื้อชีวิตผู้ที่ตายไปแล้ว มีแต่จะทำให้สวรรค์พิโรธ

            ครั้นคิดได้เช่นนั้น กุนซือเสวี่ยจึงกล่าวออกมาอย่างปลงตก

            “ต้องรบกวนท่านเจ้าอารามช่วยประกอบพิธีสวดส่งวิญญาณ ให้พวกเขาได้พักผ่อนอย่างสงบเถิดขอรับ”

            ในจังหวะที่เจ้าอารามกำลังจะหันไปสั่งการเหล่าศิษย์ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นอย่างเรียบเฉย

            “พวกเขายังไม่ตาย”

            ทุกสายตาหันขวับมาไปทางต้นเสียงพร้อมกัน

            สายตาแต่ละคู่ฉายแววตระหนกปนประหลาดใจ คล้ายเพิ่งสังเกตเห็นว่า นักพรตหนุ่มในชุดมอซอผู้นี้ ยืนปะปนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?

            โม่หรันยกยิ้มบาง พลางเล่นถุงผ้าป่านเก่าคร่ำคร่าที่เหน็บอยู่ข้างเอว

            รอยยิ้มของนักพรตหนุ่มทั้งบริสุทธิ์และน่าเอ็นดู ชวนให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองอย่างบอกไม่ถูก

            “นักพรตน้อย เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเขายังไม่สิ้นอายุขัย?”

            คำถามของเจ้าอารามหลินอวิ๋นกวนเต็มไปด้วยความแปลกใจ หากแต่น้ำเสียงกลับนุ่มนวลและเปี่ยมความเมตตา ไม่ได้แฝงความหมายดูหมิ่นหรือจับผิดแม้แต่น้อย

            “ข้าสัมผัสได้ถึงไอชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ ถึงจะเบาบาง แต่ก็ชัดเจนขอรับ...หากพวกท่านไม่ขัดข้อง โปรดอนุญาตให้ข้าลองเรียกวิญญาณพวกเขาได้หรือไม่”

            แม้คำพูดของนักพรตน้อยท่านนี้จะสร้างความหวังให้กับทุกคน หนำซ้ำดูแล้วก็ไม่เหมือนคำลวง ทว่าเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ ย่อมไม่อาจตัดสินใจอย่างฉาบฉวย กุนซือเสวี่ยจึงเม้มปากด้วยความลังเล

            ทันใดนั้น เสียงทุ้มทรงอำนาจพลันดังแทรกขึ้น

            “ให้เขาลองดู”

            เป็นอีกครั้งที่ทุกสายตาหันขวับไปยังต้นเสียง ก่อนจะพบว่าเป็น ‘หัวหน้ามือปราบเยี่ย’ ที่ก้าวเข้ามาอย่างองอาจ

            โม่หรันชะงักงันไปชั่วขณะ แววตาที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำพลันสั่นไหว แม้แต่หัวใจก็ยังสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย