บทที่ 7 ตัวต้นเหตุ

“ไอ้กรมาโน่นแล้ว สงสัยมันกินของหวานก่อนมาดื่มแน่เลย” สินทรว่าเพื่อนที่เดินควงแขนแฟนสาวมาที่โต้ะพวกเขานั่งอยู่อย่างหมั่นไส้

“มึงโชคดีนะไอ้ภูที่เมียมึงไม่ชอบเที่ยวกลางคืน” เขมินทร์ชมเมียเพื่อนที่ไม่ชอบเที่ยวตอนกลางคืน

“ดีตรงไหนวะ พอกูไปเที่ยวทีไรก็รู้สึกผิดทุกที” ในใจเขาก็ชอบที่ภรรยาไม่ใช่ผู้หญิงชอบเที่ยวตอนกลางคืนวิตาชอบทำบุญและเที่ยวตามป่าเขาลำเนาไพรมากกว่า ถึงเขากับเธอจะถูกจับคลุมถุงชนแต่ก็อยู่ด้วยกันได้ ครึ่งปีแรกเขาไม่แตะต้องเธอแต่พออยู่ด้วยกันไปมันก็ทำให้เขาเผลอรวบหัวรวบหางเธอตอนเมาและทุกวันนี้ก็มีความสัมพันธ์กันฉันท์สามีภรรยาหากถามว่าเขารักวิตามั้ยมันก็ตอบไม่ได้แต่เขาก็พอใจที่มีเธออยู่ด้วย

“พรุ่งนี้กูจัดทริปให้มึงกับไอ้กรล่องเรือหนึ่งอาทิตย์นะ รับรองว่ากลับมามึงต้องได้น้องอันดามันหรือไม่ก็น้องยอร์ชมาสักคนแน่ หุหุๆๆ..” เขมินทร์พูดกับเพื่อนขำๆ

“ขอบใจมากเพื่อน” ภูริขอบใจเพื่อนมันช่วรู้ใจจริงๆ

“นินทาอะไรกูวะ” พนมกรมาถึงก็พูดกับเพื่อนแล้วนั่งลงบนโซฟาว่างถัดจากเขมินทร์

“สวัสดีค่ะพี่คราม พี่ภู พี่บอย” พัทธมลยกมือไหว้เพื่อนของแฟนหนุ่ม

“สวัสดีครับน้องแบม วันนี้จะถ่ายรูปกับพี่อีกมั้ยครับ” สินทรถามแฟนสาวของเพื่อนที่เป็นแฟนคลับของเขา ซึ่งน้อยคนนักที่จะรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันเพราะในกลุ่มมีเขาคนเดียวที่ออกสื่อทุกวันส่วนอีกสามคนถ้าไม่ใช่งานสำคัญไม่มีทางที่จะได้เห็นหน้าออกสื่อ

“ได้มั้ยคะ”

“ไม่ได้โว้ย ถ้าแบมอยากถ่ายรูปก็ถ่ายกับพี่นี่จะไปถ่ายกับไอ้บอยมันทำไม” พนมกรห้ามแฟนสาวเพราะหมั่นไส้ไอ้เพื่อนดาราดังพอรู้ว่าแฟนเขาเป็นแฟนคลับมันก็ยอมให้ถ่ายรูปทุกครั้งที่เจอกัน

“แค่นี่ก็หวง กูไม่ได้ถ่ายรูปกับใครง่ายๆนะเว้ย” ดาราดังโวยวายใส่เพื่อน

จากนั้นทุกคนก็ดื่มกินกันอย่างสนุกสนานเพราะนานๆจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันยกเว้นสินทรที่ต้องขึ้นคอนเสิร์ตก่อนแล้วเขาถึงจะดื่มกับเพื่อนๆได้เมื่อเสร็จงานเขาก็ลงจากเวทีมาดื่มกับเพื่อนจนเที่ยงคืนก็แยกย้ายกันไปนอน

ที่บ้านของไรวิน

มิรันดามาสวัสดีพ่อแม่ของเพื่อนและรับประทานอาหารเย็นตามคำเชิญของนายหัวรองและนายแม่หอมนวลพ่อแม่ของไรวินที่ในอดีตท่านลงเล่นการเมืองท้องถิ่นเป็นนายกเทศมนตรีและตำแหน่งล่าสุดที่วางมือคือนายยกอบจ.ภูเก็ตตอนนี้แก่แล้วก็วางมือมาเลี้ยงหลานๆทั้งห้าคนส่วนธุรกิจก็ให้ลูกๆสานต่อ

“เมื่อไหร่หนูอามี่จะมีลูกล่ะจ้ะ” นายแม่หอมนวลถามเพื่อนลูกชายอย่างเอ็นดูตอนแรกก็คิดว่าเป็นแฟนลูกชายแต่พอลูกชายมาสารภาพว่าไม่ชอบผู้หญิงเธอก็อดเสียดายไม่ได้จนกระทั่งหญิงสาวแต่งงานกับอดิกันต์

“มี่ยังไม่พร้อมเลยค่ะนายแม่ แต่เห็นหลานๆแล้วก็อยากมีเหมือนกันค่ะ” มิรันดาตอบแม่ของเพื่อนแล้วยิ้มเพราะเล่นกับหลานเพื่อนจนเด็กๆติดน้าอามี่คนสวยตัวหอม

“คนแก่ก็ได้หลานๆนี่แหละลูกที่ทำให้หัวเราะได้ยิ้มได้บางทีก็ทำให้ปวดหัวแต่แม่ก็มีความสุขนะลูก” นายแม่หอมนวลพูดถึงหลานๆด้วยรอยยิ้มตอนนี้ก็วิ่งเล่นส่งเสียงดังเจี้ยวจ้าว

"สนุกดีออกค่านายแม่" มิรันดาก็เข้าใจเมื่อเห็นพ่อแม่ของเพื่อนอยู่กับหลานๆแล้วมีความสุขถึงจะเสียงดังเจี้ยวจ้าวของเด็กๆที่วิ่งไล่กันแต่พวกท่านก็มีรอยยิ้มตลอดเวลา

“วุ่นวายดีมั้ยนังมี่ เห็นแบบนี้แล้วแกอยากมีลูกอีกหรือเปล่า” ไรวินถือไวน์เดินมานั่งกับเพื่อนซึ่งแม่กับพี่สาวพี่สะใภ้นั่งอยู่ส่วนพ่อกับพี่ชายพี่เขยเล่นกับหลานๆ

“แกไม่อยากมีลูกก็อย่าไปยุเพื่อนสิตี๋น้อย” รสิกาว่าน้องชายอย่างหมั่นไส้เขาไม่คิดจะมีลูกอยู่แล้วและพ่อแม่ก็ไม่ได้บังคับถึงน้องชายของเธอจะเป็นเกย์แต่ทุกคนรับได้ไม่อายใคร

“ไม่ใช่อย่างนะเจ้ เค้าแค่พูดเฉยๆก็แล้วแต่นังมี่มันจะมีหรือไม่มี” ไรวินตอบพี่สาวเขาไม่ได้ยุสักหน่อยแล้วตอนนี้เพื่อนของเขาจะไปมีลูกกับใครล่ะเพราะสามีเป็นเกย์แต่พูดไม่ได้

“มี่รอให้พร้อมกว่านี้ก่อนค่ะเจ้ ตอนนี้งานเอาเวลาไปหมดมี่ว่าตัวเองคงไม่มีเวลาดูแลลูกเต็มที่ค่ะ” เธอก็อยากมีลูกเหมือนกันเพราะอายุเยอะแล้วแต่จะให้มีลูกกับใครล่ะจนป่านนี้ยังสดซิงอยู่เลย

“กว่าแกจะพร้อมมดลูกจะไม่ฝ่อก่อนหรือไงนังมี่ คิกกๆๆ..” ไรวินไม่วายกัดเพื่อนทำให้ทุกคนยิ้ม

“ก็ยังดีกว่าคนไม่มีมดลูกแหละย่ะ” รสิกาจิกกัดน้องชาย

“ม๊าดูเจ้ว่าตี๋อ่ะ” ไรวินอ้อนแม่

“ก็ตี๋ไม่มีมดลูกจริงๆนี่ คิกๆๆ” นายแม่หอมนวลพูดแล้วหัวเราะลูกชายที่ทำหน้างอน

“เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะม๊า เราไปดื่มบนดาดฟ้ากันเถอะนังมี่” ไรวินชวนเพื่อนไปดื่มบนดาดฟ้าซึ่งคืนนี้อากาศดีมากและเขากับเพื่อนก็เตรียมชุดว่ายน้ำมาด้วย

“มี่ขอตัวก่อนนะคะม๊า เจ้แหว๋ว เจ้ริน” มิรันดาบอกแม่กับพี่สาวพี่สะใภ้ของเพื่อนก่อนจะเดินไปข้างบ้านแล้วขึ้นไปบนดาดฟ้าที่ไรวินให้แม่บ้านเตรียมของกินเล่นไว้ให้

ทั้งสองดื่มไวน์กันอย่างชิลล์ๆแล้วเปลี่ยนชุดลงว่ายน้ำจนกระทั่งห้าทุ่มกว่าก็กลับคอนโดแล้วให้คนขับรถที่บ้านไปส่งเพราะไรวินกับมิรันดาดื่มกันไวน์หมดไปสองขวดก็มึนเมากันเป็นธรรมดา

“แกเดินดีๆซินั่งมี่” ไรวินว่าเพื่อนหลังลงจากรถหน้าคอนโดแล้วประคองเดินไปที่ลิฟต์อย่างทุลักทุเล

“แกก็ประคองมี่ดีๆซินังวีน่า อึ้ก เอิ้ก..” มิรันดาเมาจริงแต่เธอรู้เรื่องทุกอย่างแค่เดินไม่ถูกทางเท่านั้น

“พูดมากเดี๋ยวก็ปล่อยให้หนุ่มฝรั่งแถวนี้จิ้มซะหรอก” ไรวินพูดขำๆ

"ถ้าได้ก็ดีสิยะนังวีน่า คริๆ เอิ้ก อึกๆๆ.." คนเมาพูดแล้วสะอึก

"รอด้วยครับ" ไรวินร้องบอกเมื่อลิฟต์กำลังจะปิดแต่ไม่ทัน

"แกจะรีบไปไหนล่ะ เดี๋ยวขึ้นอีกตัวก็ได้"

"เฮ้ยนังมี่ระวังสิยะ"

"ผมช่วยครับ" เสียงห้าวทุ้มละมุมดังขึ้นใกล้พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นวิสกี้และวงแขนแข็งแรงที่โอบร่างอรชรไว้ก่อนที่ไรวินจะพาเพื่อนล้มลงไปกองกับพื้น

"ขอบคุณครับ อ้าว,คุณครามนี่เอง" ไรวินมองหนุ่งลูกครึ่งสุดหล่อที่ช่วยเธอกับเพื่อนไม่ให้ล้ม

"ใครเหรอนังวีน่า" มิรันดาเงยหน้ามองผู้ชายที่โอบเอวเธอไว้แล้วสะดุดกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแต่ดูใกล้เหมือเป็นสีเทาหม่นมีไรเคราเขียวครึ้มริบฝีปากได้รูปรับกับจมูกโด่งดูโดยรวมแล้วหล่อมากจนเธอหัวใจเต้นแรงนี่ขนาดมึนตาลายยังรู้สึกถึงกล้ามอกหนั่นแน่นวงแขนแข็งแรงของเขาจนทำให้เธอเคลิบเคลิ้มเข่าอ่อนไปเลยทีเดียว

บทที่ 3 ตัวต้นเหตุ

“ยืนไหวมั้ยครับ” เขมินทร์มองหญิงสาวตัวอ่อนปวกเปียกในอ้อมแขนของเขาแล้วยิ้มให้หญิงสาวที่มองเขาตาโตอย่างน่ารักแล้วดูชุดเดรสสีขาวตัวยาวที่เธอใส่ก็คอกว้างมองจนเห็นทะลุชุดชั้นในที่ห่อหุ้มทรวงอกอวบอิ่มของเธอทำเอาเลือดในกายของเขาเดือดพล่านหรือว่าเป็นเพระแอลกอฮอล์เขาดื่มถึงทำให้ร่างกายตื่นตัว

“วะ ไหวค่ะ” มิรันดาพูดเสียงสั่นร่างกายสะบัดร้อนสะบัดหนาวเมื่อถูกผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อกับพี่ชายมาโอบกอดแบบนี้ขนาดสามีก็จะแตะเนื้อต้องตัวกันเล็กน้อยต่อหน้าพี่แม่ของเขาเท่านั้นและเขาก็หล่อมากจนเธอตาพร่า

“ผมช่วยดีกว่าครับ ดูท่าคุณวินจะพาคุณไปไม่ถึงห้องพักแน่ครับ” เขมินทร์พูดกับสองหนุ่มสาวที่เมาเหมือนกันแต่ไรวินน่าจะเมาน้อยกว่าหญิงสาวตัวหอมในอ้อมกอดของเขา

“ก็ดีเหมือนกันนะนังมี่ ให้คุณครามช่วยไปส่งที่ห้องดีกว่าขืนฉันพาแกไปคงได้หัวทิ่มไปไม่ถึงห้องแน่ รบกวนด้วยนะครับคุณครามขอบคุณครับ” ไรวินยอมรับความช่วยเหลือจากเขมินทร์พาเพื่อนไปส่งที่ห้องพักของเขายังไงก็ปลอดภัยเพราะรู้จักกันและเขายังเป็นเจ้าของคอนโดนี้ด้วย

“ชั้นไหนครับ” ทัตติกดลิฟต์รอเจ้านายและไรวินกับเพื่อนแล้วถามว่าพวกเขาพักชั้นไหน

“ชั้นสิบห้าครับ”

ทัตติก็กดลิฟต์ชั้นสิบห้าแล้วยืนนิ่งมองเจ้านายที่ประคองสาวสวยรูปร่างอรชรไว้ไม่ให้ล้มแต่ดวงตาเต้นระริกถ้าเขมินทร์ไม่สนใจเขาไม่มีทางไปยุ่งเกี่ยวและยอมรับผู้หญิงคนนี้สวยจริงเมื่อกลางวันว่าสวยเซ็กซี่แล้วตอนนี้ก็สวยน่ารักมากแล้วเสือร้ายหลบในอย่างเจ้านายของเขาจะพลาดได้ยังไง

มิรันดาแทบจะจะหายเมาเมื่ออยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นจนร้อนรุ่มของหนุ่มลูกครึ่งทำให้ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบเมื่อตอนกลางวันที่เจอกันเธอก็ว่าเขาหล่อแล้วแต่พอได้เห็นใกล้ๆไหนจะกลิ่นหอมจากและไอ้ร้อนจากตัวเขาทำให้เธอหัวใจเต้นรัวแต่พอรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้วมันก็รู้สึกห่อเหี่ยว

“เอ่อ..ฉันยืนเองได้ค่ะ” เสียงหวานแหบพร่าบอกเขาเบาๆขืนตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขา

“ถ้าร่วงไปผมไม่เก็บแล้วนะครับ” เสียงห้าวทุ้มดังขึ้นและไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบางของหญิงสาวไว้ด้วยมือข้างเดียวก็ตัวอ่อนปวกเปียกขนาดนี้จะยืนเองได้ยังไง

“เดี๋ยวก็ถึงแล้วแก” ไรวินบอกเพื่อนแล้วยิ้มให้เขมินทร์

“ไปดื่มที่ไหนมาครับ”

“ที่บ้านของผมเองครับ พอดีเพื่อนผมมาเที่ยวคุณพ่อคุณแม่ท่านเลี้ยงอาหารเย็นครับ”

“นึกว่าไปเที่ยวที่คลับของผม มิน่าล่ะถึงไม่เจอถ้าวันหน้าชวนเพื่อไปเที่ยวนะครับผมจะลดให้เป็นพิเศษ” เขมินทร์ปูทางให้ไรวินพสาเพื่อนไปเที่ยวเขาอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแฟนของไรวินหรือเปล่าแต่นึกได้ว่าเขาเป็นเกย์ตอนนี้รู้แล้วว่าเป็นเพื่อน

“ขอบคุณครับคุณคราม รับรองว่าไปแน่นอนครับ ห้องของผมอยู่ทางนี้ครับ” ไรวินออกจากลิฟต์เดินนำเขมินทร์กับเพื่อนไปที่ห้องพักของเขาแล้วกดระหัสประตูก่อนจะเปิดประตูให้ชายหุ่มพอเพื่อนของเธอไปนั่งที่โชฟา

“ขอบคุณมากครับคุณคราม”

“ไม่เป็นไรครับ มีอะไรก็บอกคนของผมได้นะขอตัวครับ” เขมินทร์ยิ้มให้สองหนุ่มสาวก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักของไรวินทั้งที่ในใจอยากอุ้มผู้หญิงตัวหอมกับห้องพักของเขาด้วยซ้ำ “โทรถามปอนด์ว่าว่างมั้ย ถ้าว่างก็ให้มาหาหน่อย” ร่างสูงเดินเข้าลิฟต์ไปแล้วบอกคนสนิทไม่งั้นคืนนี้เขานอนไม่หลับแน่ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยเพราะนังมี่ของไรวินคนเดียว

“ครับคุณคราม” พงษ์รับคำสั่งของเจ้านายแล้วโทรหาปาริตาแต่หญิงสาวไม่รับก็ส่ายหน้าให้เจ้านาย

“ไม่เป็นไร ไปพักกันเถอะ” ร่างสูงเดินออกจากลิฟต์เข้าห้องของตัวเองหยิบขวดวิสี้ติดมือไปที่สระน้าก่อนจะถอดเสื้อผ้าแล้วกระโดดลงไปในสระว่ายน้ำแล้วว่ายน้ำไปมาเพื่อดับอารมณ์ปรารถนาที่คุกกรุ่นของเขาสลับกับดื่มวิสกี้และน้ำเย็นในสระก็ช่วยเขาได้

ส่วนที่ห้องของไรวินหลังจากหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อออกไปจากห้องพักแล้วมิรันดาก็ยังนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาเหมือนหุ่นทำให้เจ้าของห้องที่เดินไปล็อคประตูลงกลอนอีกชั้นหนึ่งเดินมานั่งข้างๆ

“เฮ้ยนังมี่” ไรวินเรียกเพื่อนเบาๆ

“อุ้ย..อะไรนังวิน” มิรันดาสะดุ้งเพราะสายตาของหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อคนนั้นทำให้ร่างกายของเธอขนลุกเพราะเหมือนเขาเปลื้องผ้าของเธอด้วยสายตาของเขาและเธอก็พอจะรู้ว่าเขาต้องการอะไร

“ก็เห็นแกเหม่อหรือว่าใจลอยตามคุณครามไปด้วยล่ะยะ” ไรวินว่าเพื่อนเพราะเห็นมองเขมินทร์ตาปรอย

“บ้าสิ ใครจะไปสนใจคนมีเจ้าของกันล่ะ แกก็เห็นว่าผู้หญิงของเขาหวงเขาจะตายมี่ไม่อยากเป็นมือที่สามของใครมี่ไปนอนดีกว่า อึ้กกๆๆ..” มิรันดาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินเซซ้ายเซขวาเหมือนปูไปที่ห้องเล็กที่เธอมาพักประจำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

"คุณครามยังโสดย่ะ แต่เขาเนื้อหอมมากมีผู้หญิงเข้าหาเยอะแยะจนเลือกไม่ถูกเลยแหละถ้าแกสนก็ลองดูสินังมี่ฉันก็อยากรู้เหมือนกีชันว่าเสน่ห์ของแกยังใช้ได้อยู่มั้ย" ไรวินบอกเพื่อนเพราะเขมินทร์ยังโสดไม่มีแฟนแต่เขาก็จัดได้ว่าคาสโนว่าตัวพ่อแม้จะไม่โจ่งแจ้งแต่ชื่อของเขาก็ฮอตในหมู่สาวๆ

"ขอคิดดูก่อนนะ ไม่ไหวแล้วฝันดีนะวีน่า อึ้กกๆ.." มิรันดาพูดแล้วสะอึกก่อนจะหลับไปอย่างง่ายดาย

"ฝันดีแก" ไรวินมองเพื่อนที่หลับไปจริงๆแล้วห่มผ้าให้เพื่อนก่อนจะปิดแอร์ปให้แล้วปิดประตูห้องกลับห้องพักของตัวเองแล้วอาบน้ำนอนเขาไม่ได้เมามากเพราะดื่มประจำ