บทที่ 6 ประมาท

“ก็รอดูว่าพวกท่านจะฟังพี่เดียวหรือเปล่าน่ะ” รอบนี้เธอคิดว่าอาจจะยากหน่อยเพราะพวกท่านให้เวลามาสามปีแล้วตอนนี้เธอมีร้านสปาสามสาขาที่กรุงเทพ หัวหินและเพิ่งร่วมหุ้นเปิดที่ภูเก็ตกับเพื่อนรักเมื่อสามเดือนก่อนและกำลังไปได้สวยเพราะมีเพื่อนรักอีกคนเป็นดาราดังเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้สปาของเธอทั้งสามร้านซึ่งที่กรุงเทพเธอดูแลเอง ส่วนหัวหินมีพ่อกับแม่ดูและภูเก็ตร่วมหุ้นกับไรวินเพราะเป็นคนในพื้นที่และพ่อของเพื่อนเป็นคนกว้างขวางและเป็นที่รู้จักในเมืองภูเก็ตเป็นอย่างดี

“ฉันขอให้หล่อนได้เป็นไทเสียทีนะอามี่ แต่งงานทั้งทีไม่ได้สัมผัสความฟินเสียดายแย่เลยแกเอ้ยเป็นคนอื่นถูกจิ้มพรุนไปแล้ว” ไรวินว่าเพื่อนที่แต่งงานมาสามปีกว่ายังบริสุทธิ์ผุดผ่อง

“ก็ดีกว่าฉันเสียจิ้นให้เกย์ไม่ใช่เหรอแก” มิรันดายิ้มให้เพื่อนขำๆเพราะเธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าอดิกันต์เป็นเกย์ต่างก็แต่งงานเพื่อผลประโยชน์ซึ่งเขาก็นชรับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างในบ้านและยังให้เงินเดือนเธอเดือนละหนึ่งแสนไม่รวมให้ไปเที่ยวต่างประเทศด้วยกันแต่ต้องมีแฟนเขาไปด้วยซึ่งเธอก็ชอบและล่าสุดยังให้เงินเธอไปลงทุนทำสปากับเพื่อนอีกตั้งแต่แต่งงานกันมาไม่เคยมีปัญหาเลยยกเว้นเรื่องมีทายาทเท่านั้น

“ก็จริงของแก ไม่งั้นแกจะไม่รู้ว่ามันมันสุดยอดแค่ไหน ฮิฮิๆๆ..”

“พอๆๆ แกจะพูดแต่เรื่องใต้สะดือหรือไงล่ะ เอาไว้เสร็จเรื่องแล้วฉันจะโทรบอกแกอีกทีว่าจะไปวันไหน” มิรันดาบอกเพื่อนซึ่งเธอต้องจัดการเรื่องร้านสปาที่กรุงเทพกับหัวหินให้เรียบร้อยก่อน

“โอเคจ้ะอามี่ ฝันดีนะจ้ะเพื่อนรัก”

“ฝันดีจะวีน่าคนสวย” มิรันดาวางสายจากเพื่อนแล้วบิดขี้เกียจไปมาแล้วลุกขึ้นเดินขึ้นไปชั้นบนปล่อยให้แม่บ้านกับลูกสาวปิดบ้านแล้วเข้านอนคนเดียวเหมือนทุกวัน

เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์

พรุ่งนี้วิรันดาจะไปภูเก็ตตามที่ได้นัดเพื่อนไว้และคืนนี้เธอต้องไปรับประทานอาหารที่บ้านของพ่อแม่สามีที่บอกว่าจะมารับเธอที่ร้านไปด้วยกันและร้านสปาของเธอก็อยู่กลางเมืองแหล่งเศรฐกิจมีทั้งห้างหรูโรงแรมพลุกพล่านตลอดเวลาเธอจึงเปิดสิบนาฬิกาสายและปิดห้าทุ่มมีนักท่องเที่ยวทั้งชายไทยและต่างชาติมาใช้บริการ

“มี่ไปก่อนนะวิม” เจ้าของร้านคนสวยเดินมาบอกเพื่อนที่นวดอโรม่าอยู่ในห้องส่วนตัว

“โอเคแก เสร็จแล้วจะโทรหานะ” วิมวิภา มานะสวัสดิ์ หรือ วิม ดาราสาวคนดังที่รับทั้งบทนางเอกและบางทีก็รับบนนางร้ายที่เป็นตัวเอกของเรื่องและแต่งงานกับนายตำรวจหนุ่มหล่ออนาคตไกลลูกชายอดีตผบ.ตร.มีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนวัยหนึ่งขวบครึ่ง

“โอเคจ้ะ” เมื่อบอกเพื่อนแล้ววิรันดาก็เดินเข้าไปในห้องทำงานเล็กของเธอแล้วเดินออกมาบอกผู้จัดการร้านที่บุกเบิกมาตั้งแต่เปิดร้านมาถึงตอนนี้ก็ห้าปีแล้ว “มี่กลับก่อนนคะพี่โบว์”

“ค่ะคุณมี่” โบว์ตอบเจ้านายสาวแล้วยิ้มหลังจากเลิกกับสามีที่หนีไปอยู่กับเมียน้อยเธอก็ไม่มีงานทำหากตอนนั้นมิรันดาไม่ให้โอกาสเธอตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเลี้ยงลูกชายคนเดียวไหวหรือเปล่าจึงสำนึกบุญคุณทำงานอย่างซื่อสัตย์มาตลอดห้าปีและจะทำต่อไปจนกว่าเจ้านายสาวจะเลิกจ้าง

มิรันดาเดินออกไปหน้าร้านก็ขึ้นรถของสามีที่จอดรอแล้วทั้งสองก็ตรงกลับบ้านพ่อแม่ของอดิกันต์และทิ้งรถของตัวเองจอดไว้ที่ร้านแต่มีรปภ.ดูแลอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจึงไม่ต้องกลัวหาย

“พรุ่งนี้มี่จะไปภูเก็ตนะคะพี่เดียว” มิรันดาบอกสามีกลัวเขาจะลืม

“จริงสิถ้าอามี่ไม่บอกพี่ลืมไปแล้วนะเนี่ย”

“เรื่องของมี่ พี่เดียวก็ลืมตลอดแหละค่ะ” เสียงหวานกระเซ้าสามียิ้มๆ

“ก็ไม่ได้ทุกเรื่องหรอกน่าน้องสาวที่รัก เดี๋ยวพี่โอนเงินให้นะอามี่จะได้เที่ยวให้สนุก” อดิกันต์ใจป้ำเสมอกับภรรยาเพราะมิรันดาเข้าใจเขามากกว่าใครคอยช่วยเหลือเขามาตลอด

“ไม่ต้องค่ะพี่เดียวมี่แค่บอกเฉยๆมี่ยังมีอยู่ค่ะ”

“ไม่เป็นไรพี่เต็มใจให้เรา แล้วเดี๋ยวพี่พูดอะไรอามี่ก็เออออตามละกันนะครับ”

“ได้ค่ะ” ถึงเธอจะปฏิเสธเดี๋ยวเขาก็โอนเงินให้อยู่ดี

เมื่อถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ย่านตากสินอดิกันต์ก็จอดรถที่ลานจอดแล้วทั้งสองก็เข้าไปในบ้านก็เจอพ่อแม่และพี่สาวพี่เขยนั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นมีหลานสาวหลานชายนั่งเล่นของเล่นอยู่มุมห้อง

“สวัสดีครับ/คะคุณพ่อคุณแม่ พี่ดิว พี่ก้อง น้องกานต์ น้องเกล” สองสามีภรรยายกมือไหว้พ่อแม่พี่สาวพี่เขยและทักทายหลานทั้งสอง

“สวัสดีครับ/ค่ะน้าเดียวน้าอามี่” เด็กน้อยทั้งสองยกมือไหว้น้าชายน้าสะใภ้อย่างน่ารัก

“นี่ถ้าพ่อไม่โทรไปตามแกก็ไม่มากินข้าวด้วยสินะตาเดียว งานน่ะเพลาๆลงบ้างสนใจครอบครัวด้วยไม่ใช่ผัวบ้างานเมียก็บ้าตามกันแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีลูกกันสักทีล่ะ” นายอติเทพบ่นลูกชายที่บ้างานไหนจะที่บริษัทของครอบครัวไหนจธุรกิจที่ลูกชายทำเองอีกแล้วจะเอาเวลาไหนมีลูก

“โธ่คุณพ่อครับงานของผมกำลังขยายตลาดผมยังไม่พร้อมจะมีลูกตอนนี้และอามี่เองก็ยุ่งผมคิดว่าปีหน้าเราน่าจะพร้อมครับตอนนี้คุณพ่อคุณแม่ก็มีหลานตั้งสองคนแล้วนี่ครับ” อดิกันต์ตอบพ่อสบายๆเขาไม่คิดจะมีลูกอยู่แล้ว

“ปีที่แล้วแกก็พูดแบบนี้นะตาเดียว” อติเทพว่าลูกชายเมื่อปีที่แล้วก็พูดแบบนี้

“นั่นสิลูกเดียว ลูกกับหนูอามี่ไม่มีเวลาพ่อกับแม่จะช่วยเลี้ยงให้เองลูก” สรัญญาพูดกับลูกชายลูกสะใภ้เพราะแต่งงานกันมาสามปีแล้วขนาดลูกสาวแต่งงานมาหกปีตอนนี้มีลูกสองคนแล้ว

“เอาไว้ผมพร้อมเมื่อไหร่ผมจะมีหลานให้คุณพ่อคุณแม่นะครับ อาจจะปีหน้าก็ได้ครับใช่มั้ยอามี่” อดิกันต์หันไปถามภรรยาที่นั่งฟังเพลิน

“ค่ะพี่เดียว”

“ถ้าแกทำไม่ได้พ่อจะยกสมบัติให้น้องกานต์ น้องเกลให้หมดเลยคอยดู” อติเทพขู่ลูกชายหากยังไม่มีหลายให้เขาจะไม่ยกสมบัติให้

“ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมเกาะน้องกานต์น้องเกลกินก็ได้ครับ น้องกานต์น้องเกลเลี้ยงน้าเดียวได้มั้ยครับ” อดิกันต์ถามหลานทั้งสองยิ้มๆ

“ได้เลยครับน้าเดียว” คนเป็นหลานก็ไม่รู้ว่าน้าจะให้เลี้ยงขนมก็ตอบรับอย่างยินดี

“ไปกินข้าวกันเถอะลูก” สรัญญาบอกลูกสาวและลูกสะใภ้

จากนั้นทุกคนก็ย้ายไปที่ห้องอาหารและบ้านหลังนี้มีอรกานต์กับสามีอาศัยอยู่กับพ่อแม่เพราะกษิดิชเป็นเด็กกำพร้าและเขาตั้งใจเรียนจนกระทั่งได้เป็นหมอสมใจและรักกับอรกานต์มาตั้งแต่สมัยเรียนและแต่งงานกันเมื่อหกปีก่อนจึงย้ายมาอยู่บ้านภรรยาตามคำขอของพ่อแม่ภรรยา ส่วนอดิกันต์ซื้อบ้านใหม่ขอแยกไปอยู่กับภรรยา เมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้วก็ไปนั่งคุยกันต่อพักใหญ่สองสามีภรรยาก็ขอตัวกลับบ้าน

“ถ้าว่างก็มากินข้าวกับแม่อีกนะหนูอามี่”

“ค่ะคุณแม่ มี่กลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” มิรันดายกมือไหว้พ่อแม่และพี่สาวพี่เขยของสามี

“แล้วเจอกกันจ้ะอามี่” อรกานต์ยิ้มให้น้องสะใภ้อย่างเอ็นดูและเห็นใจที่ถูกกดดันให้มีลูก

“ค่ะพี่ดิว น้ามี่ไปก่อนนะคะน้องกานต์ น้องเกล” มิรันดารับไหว้หลานทั้งสองแล้วเดินออกไปจากห้องนั่งเล่นพร้อมสามี

เมื่อขึ้นรถแล้วสองสามีภรรยาก็ถอนหายใจขึ้นพร้อมกันที่ครั้งนี้รอดไปอีกสิบเดือนกว่าจะถึงปีหน้าก่อนจะมองหน้ากันแล้วยิ้มที่ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีก็แค่วันนี้ตราบใดที่อดิกันต์ไม่สารภาพความจริงก็จะถูกพ่อแม่ของเขากดดันทุกปี

“ดีนะคะที่คุณพ่อคุณแม่ยอมตามที่พี่เดียวขอ ไม่งั้นเราสองคนแย่แน่ๆค่ะ” มิรันดาพูดกับสามีอย่างโล่งใจที่ไม่ต้องกลัวพ่อแม่สามีกดกันอีกสิบเดือนก่อนจะถึงปีใหม่

“ถ้าปีหน้าถูกถามอีกพี่คงต้องบอกความจริงกับคุณพ่อคุณแม่ ยกเว้นอามี่เจอผู้ชายที่ใช่แล้วอยากใช้ชีวิตครอบครัวด้วยกันพี่ก็จะหย่าให้ครับ” เขาก็รอว่าเมื่อไหร่ภรรยาสาวจะเจอคนที่ใช่เพราะเขาเอาเปรียบเธอมานานแล้วอยากให้มิรันดามีความสุข

“มี่ยังสนุกกับงานอยู่ค่ะ ยังไม่คิดจะมีใครตอนนี้เอาเป็นว่าพี่เดียวว่ายังไงมี่ก็ว่าตามค่ะ” ก็ลงเรือลำเดียวมาด้วยกันแล้วว่าไงก็ต้องว่าตามกัน

“ขอบใจมากนะอามี่”

“มี่ก็ขอบคุณพี่เดียวด้วยค่ะ ถ้าพี่เดียวไม่สนับสนุนมี่ป่านนี้ร้านสปาของมี่คงเจ้งไปแล้วค่ะ” มิรันดายิ้มให้สีหนุ่มที่ช่วยเหลือเธอทุกอย่างจนสามารถเลี้ยงครอบครัวได้และพ่อแม่ของเธอก็ย้ายไปอยู่หัวหินเพราะพี่ชายแต่งงานกับดารัตน์และไปช่วยดูแลรีสอร์ทของพ่อตาเพราะมีลูกสาวคนเดียวและพ่อกับแม่ก็ดูแลร้านสปาให้เธอจึงซื้อบ้านหลังเล็กอยู่ที่หัวหินใกล้บ้านพี่ชาย

“อามี่ก็ช่วยพี่มาตลอดนี่นาถือว่าเจ้ากันไปละกัน” เขาไม่ได้เสียดายเงินถึงมิรันดาจะแต่งงานเพราะเงินเขาก็รู้ว่าพ่อแม่ของหญิงสาวปฏิเสธพ่อแม่ของเขาไม่ได้และเขาจำเป็นต้องหาผู้หญิงมาแต่งงานและตกลงกันได้จึงแต่งงานกันมาถึงตอนนี้ก็สามปีกว่าแล้วก็รักเหมือนน้องสาวและอยากให้เธอเจอผู้ชายดีๆสักคนมาดูแล

เช้าวันถัดมา

มิรันดาตื่นแต่เช้าก็เดินทางไปสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องบินไปภูเก็ตตามที่ได้นัดกับเพื่อนรักไว้ว่าจะดูแลความเรียบร้อยที่ร้านส่วนของใช้ในสปาจำพวกน้ำมันนวดทั้งหลายเธอส่งไปทางขนส่งเธอจึงเดินทางด้วยกระเป็นเดินทางใบเล็กใบเดียวเธอเลือกเสื้อผ้าเนื้อบางใส่สบายไม่ต้องรีดส่วนที่พักก็พักที่คอนโดของเพื่อนและในอนาคตก็อยากมีคอนโดเป็นของตัวเองสักห้องก็ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาซื้อหรือเปล่าเพราะแพงมาก เมื่อถึงสนามบินภูเก็ตสาวสวยหุ่นนางแบบอรชรอ้อนแอ้นหน้าตาสะสวยผมยาวสลวยคลอเคลียแผ่นหลังใบหน้าสวยหวานซึ้งมีลักยิ้มทั้งสองแก้มริมฝีปากรูปกะรจับอิ่มสีชมพูระเรื่อใส่แว่นตาดำปกปิดดวงตาใส่เสื้อดรอปสีดำกางเกงยีนส์เอวสูงเข้ารูปสวมรองเท้าส้นสูงสีดำสะพายกระเป๋าเป้ใบขนาดพอดีตัวลากกระเป๋าเดินทางสีเหลืองเดินออกมาจากทางออกผู้โดยสารมองหาเพื่อนรักที่บอกว่าจะมารับและเจ้าตัวก็ไม่รู้ว่าตกอยู่ในสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติที่มองเธออย่างสนใจ

“ไหนบอกว่าจะมารอไง แล้วอยู่ไหนล่ะ” เสียงหวานบ่นเบาๆกวาดสายตามองหาเพื่อนก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาเพื่อนรัก

“อามี่”

“อุ้ยนังบ้าตกใจหมดเลย” มิรันดาอุทานออกมาด้วยความตกใจเพราะจดจ่อกับโทรศัพท์เพื่อโทรหาเพื่อน

“โอ๋ๆขวัญมานะแก” ไรวินกอดเพื่อนสาวอย่างขำๆความจริงเขามานั่งรอเพื่อนที่ร้านกาแฟได้ครึ่งชั่วโมงแล้วปวดปัสสาวะก็เลยไปห้องน้ำพอออกมาเห็นเพื่อนหันซ้ายหันขวาจึงแกล้งเรียกเสียงดัง

“ปล่อยเลยแกดูสิคนมองทั้งสนามบินแล้ว” มิรันดาว่าเพื่อนเมื่อเห็นทุกคนมองกับเพื่อนรัก

“เอ่อลืมไปแก ไปกันเถอะ” สองหนุ่มสาวก็เดินออกไปจากสนามบินตรงไปคอนโดของไรวินที่อยู่ทางใต้สุดของหาดป่าตองซึ่งมีทั้งคนไทยและคนต่างชาติเป็นเจ้าของซึ่งมีราคาแพงเพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังอีกแห่งหนึ่งของภาคใต้

เมื่อถึงคอนโดหรูไรวินก็เลี้ยวรถเข้าไปวนขึ้นไปจอดในที่จอดของเขาที่อยู่ชั้นสองและกำลังจะเลี้ยวไปยังช่องจอดก็มีรถหรูขับสวนออกเลนออกมาทำให้เบรกไม่ทันก็ชนกันเสียงดัง