10.1 # ทำลับ ๆ ล่อ ๆ

ช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลผมค่อนข้างยุ่งมาก นอกจากจะประชุมเกี่ยวกับการพัฒนาแอปฯ หมอออนไลน์ที่ทำอยู่แล้ว ยังต้องเจอกับปัญหาบุคลากร... หมอที่เคยอยู่ประจำหลายๆ คน ถึงวาระที่จะไปเรียนต่อเฉพาะทางบ้าง บางคนก็เริ่มไปเปิดคลินิกของตัวเองบ้าง ก็จะมีเวลาในการทำงานในส่วนของหมอออนไลน์ลดลง

นอกจาก ผมต้องประชุมกับฝ่ายบุคคลเพื่อให้หาหมอมาทดแทนแล้ว ในบางครั้งและบ่อยครั้งทีเดียวที่ในช่วงนี้ ผมต้องเข้ารับเคสในแอปฯ เอง หลังจากได้แต่ทำส่วนงานบริหารอย่างเดียวมาหลายปีแล้ว

“ไปไหนมาวะ ไอ้หมอภีม” จังหวะเดียวกันกับที่ผมเพิ่งคุยกับคนจากฝ่ายบุคคลเสร็จ ผมเห็นหลังไอ้เพื่อนหมอคนสนิท เหมือนรีบเร่งเดินเข้าไปในห้องทำงาน จึงรีบเดินตามเข้าไป เพื่อถามข่าวคราวงานช่วงนี้

ไอ้หมอภีม หุ่นส่วนคนสำคัญที่ช่วงนี้ ผมมักจะเห็นมันวุ่นวายกับแผนกเป็นพิเศษ หลังจากที่ก่อนหน้านี้ มันขอเวลาพักอยู่เป็นปี ไม่ค่อยเข้ามายุ่งวุ่นวาย ไม่รับเคสคนไข้ อำนาจการตัดสินใจเกือบทั้งหมด ตกมาอยู่ที่ผม ไอ้ภีมจะเข้ามาเพียงเพื่อเซ็นต์เอกสารสำคัญเท่านั้น

“มึงมาหากูบ่อยขนาดนี้ น้องๆ เด็กๆ มึงไม่ว่างหรือไง” ไอ้ภีมมันต้องมีอะไรปิดบังผมอยู่ นี่ผมแค่เข้าไปถาม แต่มันกลับตอบกลับมาที่จุดอ่อนของผม ใช่ครับ อย่างที่บอก ผมผ่อนคลายตัวเองด้วยเหล่าสาวๆ แต่ช่วงนี้ก็เหมือนจะยุ่งจนไม่มีเวลาจริงๆ นั่นแหละ

“มึงทำอะไร เคสเร่งเหรอ ใครวะ กูรู้จัก!?” ผมยังคงพยายามจะเค้นถาม เพราะไอ้ภีมชักจะทำเรื่องแปลกๆ ให้พนักงานในโรงพยาบาลเห็นและสงสัยมากขึ้นทุกวัน ซึ่งผมที่ประจำการอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด เลยสนิทสนมกับทุกคน ก็มักจะมีคนเข้ามาถามเรื่องที่สงสัยผ่านผมนี่แหละ

“มึงไม่ต้องรู้ทุกเรื่องของกูก็ได้ เอาเวลาไปหาเด็กๆ มึงเถอะ” กลายเป็นว่า มันแขวะผมกลับมาซะอย่างนั้น ใจจริงก็ออกจะโมโหมันหน่อยๆ นะ แต่ก็ปล่อยผ่านได้ เพราะมันคงมีเรื่องที่ซีเรียสจริงๆ

“ทำลับๆ ล่อๆ นะมึง อย่ามาให้กูช่วยทีหลังนะ ว่าแต่มึงเข้ามาช่วงนี้ก็ดี มีหมอหลายคนไปเรียนต่อเฉพาะทางเพิ่ม มึงกับกูต้องเริ่มรับเคส ระหว่างรอหมอมาใหม่ว่ะ”

“เออๆ เดี๋ยวกูลองดู เท่าที่ได้ กูรู้แล้ว มึงไปได้แล้ว กูยุ่ง”

“ยุ่งอะไรของมึงวะ เออๆ กูไม่เซ้าซี้ก็ได้ อย่าลืมนะ รับเคสด้วย” สุดท้ายแล้ว ผมก็ไม่ได้คำตอบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิทแล้ว ก็ไม่อยากจะเซ้าซี้มากไปกว่านี้

เชื่อว่าไม่นานหรอก เดี๋ยว ก็ต้องมาให้ผมช่วย เพราะดูท่าทางแล้ว น่าจะมีเรื่องอะไรซักอย่างที่น่าจะซับซ้อนพอสมควรเลย ไม่อย่างนั้น มันคงไม่ลงทุนถึงขั้น ปลอมเป็นคนส่งของของโรงพยาบาลเพื่อไปส่งของเอง

เมื่อถามแล้วไม่ได้ความอะไร ผมก็ถอดใจกลับมาเคลียร์งานที่ห้องทำงานของตัวเอง แต่นั่งอ่านเอกสารไปได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีสายโทรเข้ามาที่เบอร์ส่วนตัวผม

[“พี่วัตคะ ทำไมพี่วัตไม่โทรหาเชอร์รี่เลยคะ”] เสียงจากปลายสาย ทั้งออดอ้อนและดูเหมือนจะไม่พอใจเท่าไหร่

“อ๋อ น้องเชอร์รี่ พอดีช่วงนี้พี่งานยุ่งมากเลยครับ น้องเชอร์รี่โทรมาหาพี่มีอะไรรึเปล่า” ผมต้องดูที่หน้าจอมือถืออีกครั้ง เพราะเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ที่ไม่มีอยู่ในเครื่อง

น้องเชอร์รี่คงเอาเบอร์อื่นโทรมาแน่ๆ เพราะถ้าขึ้นชื่อเธอ ผมคงเลือกจะไม่รับสายนี้ เพราะตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เจอกัน ผมก็ตั้งใจเอาไว้แล้วว่า เธอคงไม่เหมาะที่ผมจะนัดออกมาเจอกันอีก

[“แหม จะโทรหา...ต้องมีเรื่องอะไรด้วยเหรอคะ เชอร์รี่โทรเพราะคิดถึงพี่วัตไม่ได้เหรอ”]

“ได้ค่ะ แต่ตอนนี้พี่ยุ่งมากเลยค่ะ ยังไงเอาไว้ว่างแล้วพี่โทรหานะ เดี๋ยวพี่ต้องไปประชุมต่อแล้วนะคะ ไว้ค่อยคุยกันนะ” ผมรีบตัดบทและกดวางสาย หลังจากนั้นก็บันทึกเบอร์ไว้รวมในชื่อของเธออีกเบอร์ เพื่อครั้งหน้าผมจะไม่พลาดรับสายอีก

จะว่าไปแล้ว การที่น้องเชอร์รี่โทรมาหาผมแบบนี้ กลับทำให้ผมนึกถึงใครอีกคนมากกว่าคนที่โทรเข้ามาหาเสียอีก ‘ทำไมเงียบหายไป ไม่ติดต่อมาเลยนะ’

หลังจากฉัน เอนนอนอ่านนิยายจนเคลิ้มหลับไปได้ไม่เท่าไหร่ เสียงมือถือก็ดังขึ้นที่ข้างเตียง

[“นิต้า ทำยังไงดี หมอต้องคิดว่าฉันบ้าแน่ๆ เลย”] เพียงแค่กดรับสายเท่านั้น เสียงยัยอัยย์ ก็ดังรอดเข้ามาอย่างร้อนใจ ฉันที่ยังงัวเงีย ยิ่งฟังไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ปลายสายกำลังจะสื่อ จับได้แค่เสียงนั้นร้อนรน อัยย์คงกำลังรู้สึกแย่แน่ๆ

“อะไรของเธอ ยัยอัยย์ ใจเย็นๆ ก่อนซิ ค่อยๆ พูด ใครทำอะไรเธอ ฉันจะไปจัดการมัน” ฉันรักยัยอัยย์มากเลยนะ นอกจากครั้งแรกที่เราเจอกัน เป็นครั้งเดียวที่ฉันถูกยัยอัยย์ช่วยเหลือและปกป้องเอาไว้จากอันตราย ส่วนหลังจากนั้น เป็นฉันทั้งหมดที่จะคอยช่วยเหลือ ออกหน้าแทน

ยัยอัยย์ เป็นผู้หญิงใจดี ไม่คิดร้ายกับใคร และค่อนข้างไม่มีความมั่นใจในตัวเอง ตรงข้ามกับฉันที่ใครๆ ก็เห็นว่าเป็นสาวแกร่ง สาวเปรี้ยว ใจเด็ด มั่นใจในตัวเอง กล้าได้กล้าเสีย จนกลายเป็นฉันกับอัยย์ ไม่น่าจะคบกันได้ แต่กลับกลายเป็นว่า เราเติมเต็มซึ่งกันและกันได้ดีทีเดียว

[“คือ เมื่อกี้ คุณหมอทักมาถามอาการของเรา ถามหลายอย่างเลย แต่พอเราตอบว่า อาการเรากำเริบเพราะเจอคนเยอะๆ คุณหมอก็บอกแค่ให้เราพักผ่อน อย่าเครียด แล้วก็ออกจากแชตไปเลยอะ แงๆ หมอต้องว่าเราบ้าแน่ๆ เลยนิต้า ใครเค้าจะมีอาการประหลาดเพราะเจอคนเยอะกัน”]

“เดี๋ยวนะ ใจเย็นยัยอัยย์ หมอเค้าอาจจะมีธุระด่วน” ฉันกำลังตั้งสติ และปลอบให้เพื่อนใจเย็นเอาไว้ก่อน พร้อมกับพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ แต่ยังไม่รู้จะช่วยเธอยังไง

[“นิต้า นี่มัน 4 ทุ่มแล้วนะ หมอจะมีธุระถึงกับออกไปเฉยๆ เลยเหรอ”]

“ยัยอัยย์ เดี๋ยวนะ หมอทักถามอาการเธอตอน 4 ทุ่มเนี่ยนะ หมอที่ไหนเค้าคุยกับคนไข้ดึกขนาดนี้กัน” สิ่งที่อัยย์พูด ทำให้ฉันเริ่มเอะใจสงสัย ‘หมอทักหาคนไข้ตอนดึกเนี่ยนะ แล้วเพื่อนชั้นก็ตีโพยตีพายที่เค้าออกจากแชตไปโดยไม่บอก เหรอ…’

[“เอ่ออ หมอคงว่างตอนนี้หรือเปล่า เราก็ไม่รู้ ตอนแรกเรายังทำบทละครให้พ่ออยู่ หมอทักมาถามเราก็ไม่ได้ดูเวลา แต่เพิ่งจะดูเวลาตอนหมอออกแชตไป”] ยัยอัยย์ตอบฉันอย่างอึกอัก ฉันยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

[“นิต้า แค่นี้ก่อนนะ คุณหมอตอบกลับมาแล้ว”]

“เดี๋ยวอัยย์..” ยัยอัยย์วางสายไปไม่ทันได้ฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะคุยกับเธออีก ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ ว่าแอปฯ หาหมอที่เพื่อนฉันใช้อยู่นั้น เป็นหมอที่รักษาคนไข้จริงๆ หรือเป็นพวกหลอกลวงหรือเปล่านะ แต่แอปฯ ที่ใช้ เพื่อนของพ่ออัยย์เป็นคนแนะนำมานะ ไม่น่าจะหลอกลวงนี่นา