10.2 ทำลับ ๆ ล่อ ๆ

กลายเป็นฉันคิดวนไปวนมา หาคำตอบไม่ได้จนนอนไม่หลับ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน กลัวว่าจะถูกหลอกต่างๆ นาๆ แต่ดึกขนาดนี้แล้ว ก็คงยังทำอะไรไม่ได้ แถมยัยเพื่อนต้นเรื่องก็หายเงียบไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย จนฉันต้องพยายามข่มตาให้หลับ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยไปเอาเรื่องยัยอัยย์ละกัน ที่ทำให้ฉันต้องคิดมากจนนอนไม่ได้ขนาดนี้

“ยังไงยัยอัยย์ จู่ๆ ก็โทรมาโวยวาย แล้วอยู่ดีๆ ก็วางสายเพื่อนไปเลย” ฉันไปหาอัยย์ที่บ้านแต่เช้า อยากจะซักถามให้รู้เรื่องรู้ราว ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ก็คุณหมอเขาส่งข้อความกลับมายาวมาก เราเลยต้องใช้สมาธิอ่านน่ะ โอ๋ๆ ไม่งอนเราน้า” อัยย์หน้าเสีย ตอบกลับฉันด้วยแววตาเหมือนแมวน้อยกำลังอ้อนขอขนมอย่างไรอย่างนั้น

“แล้วอะไร ทำไมหมอนั่นต้องส่งข้อความมาดึกๆ อีก ไหนมาดูหน่อยซิ” ถึงฉันจะเริ่มใจอ่อนกับอัยย์แล้ว แต่ก็ยังคงเป็นห่วงเธอมากอยู่ดี จึงอยากจะเช็กดูข้อความที่เธอบอกว่าหมอส่งมายาว ว่าส่งอะไรมาให้กันแน่

“นี่ไง คุณหมอบอกรายละเอียดอาหารเสริมกับของใช้ที่จะส่งมาให้” ฉันรับมือถือที่อัยย์เปิดหน้าแชตส่งมาให้ฉันดู หลังจากไล่ดูข้อความก็เห็นเหมือนรายการอาหารเสริม และผลิตภัณฑ์ความงามหลายรายการ

“โห… ยัยอัยย์ นี่หมอเค้าจะรักษาเธอ หรือ หมอเค้าจะขายของเธอเนี่ย เยอะขนาดนี้ แล้วมีแต่อาหารเสริม กับผลิตภัณฑ์อะไรเนี่ย ไม่เห็นมียาเลย หมอขายของแน่แบบนี้” ฉันอดสงสัยไม่ได้ ส่วนใหญ่ฉันไปหาหมอ หมอก็มักจะจ่ายยาตามอาการต่างๆ แต่รายการในแชตนี้มีแต่อาหารเสริมกับผลิตภัณฑ์ความงาม

“ไม่หรอกมั้ง เค้าเป็นหมอ จะทำแบบนั้นได้เหรอ” นี่แหละ เพื่อนฉัน คิดดีกับทุกคน ทุกเรื่อง ทำให้ฉันต้องคอยเป็นห่วงว่าจะถูกหลอกเอาได้ง่ายๆ

“แหม ไม่ทันไร ปกป้องหมอซะแล้ว เดี๋ยวคอยดูเถอะ เจอค่ารักษาเข้าไป มีอึ้งแน่ ยัยอัยย์ เธอเขียนนิยาย เขียนบทมือหงิกล่ะคราวนี้” ฉันยังคงไม่วางใจในแอปฯ กับหมอที่ยัยอัยย์กำลังคุยอยู่ แต่ยัยอัยย์กลับเริ่มปกป้องหมอที่ไม่เคยเห็นหน้าซะแล้ว ฉันคงต้องช่วยดูให้ละเอียดกว่านี้แล้วล่ะ

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อัยย์ต่อ หลังจากกินมื้อเช้ากันแล้ว เราทั้งคู่ก็ขึ้นไปอยู่บนห้องนอนตามเคย ฉันนั่งอ่านนิยายต่อ ส่วนยัยอัยย์ก็นั่งเขียนนิยายของเธอไป จนกระทั่งช่วงสาย เมื่อได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น ฉันจึงรับอาสาลงมารับของที่เธอบอกว่าหมอจะให้คนมาส่งให้ที่หน้าบ้าน

ระหว่างทางเดินไปรับของที่หน้าบ้าน ฉันพยายามสังเกตคนที่ยืนรออยู่ที่นอกประตูรั้ว ลักษณะท่าทางดูดีไม่ใช่น้อย ถึงแม้จะยังใส่หมวกกันน็อกปิดกั้นใบหน้าเกือบหมด แต่จากรูปร่างท่าทาง ดูดีทีเดียวแหละ แต่ฉันหงุดหงิดในใจอย่างหนึ่งคือ เหมือนนายนั่นจะพยายามมองสอดส่องเข้ามาในบ้านมากเป็นพิเศษ

และเมื่อฉันเปิดประตูบ้านด้านในออกไป ก็ยังเห็นสายตาที่จ้องมองมาจากในหมวกกันน็อกนั้น ‘ดูจ้องเข้าสิ ทำไมต้องตั้งใจจ้องมาขนาดนั้นนะ’ เห็นแบบนั้นแล้ว ฉันเริ่มไม่ไว้วางใจมากขึ้น หรือเขาจ้องเพราะการแต่งตัวของฉันกันนะ แบบนั้น ยัยเพื่อนฉันอันตรายแล้ว

ด้วยสไตล์การแต่งตัวที่ฉันมักใส่เป็นประจำ เสื้อผ้าค่อนข้างเน้นรูปร่างที่ฉันตั้งใจดูแลมาอย่างดี เพราะนอกจากจะเป็นความชอบแล้ว ฉันยังรู้สึกว่ามันคล่องตัว หากไปเจอลูกค้าก็ใส่เบลเซอร์ทับอีกที ก็จะดูสุภาพมากขึ้นแล้ว

แต่กับสายตาที่พยายามจ้องมองของคนส่งของคนนี้ ดูไม่น่าไว้วางใจเอาซะเลย “ส่งของมาจากโรงพยาบาลใช่มั้ยคะ ต้องจ่ายเท่าไหร่คะ ถ้าแพงมากฉันเอาเรื่องนะ บังคับให้ซื้อของทำกำไรชัดๆ เลย” ฉันแผดเสียงออกไปก่อนที่จะเดินถึงประตูรั้ว อยากแสดงให้ฝั่งนั้นรู้ตัวว่าฉันไม่พอใจ

“คุณอัยยรินทร์หรือเปล่าครับ ส่งของจากโรงพยาบาลครับ” ได้ยินคำถามแบบนี้ ฉันยิ่งรู้สึกว่า ต้องเตือนให้ยัยอัยย์ระวังตัวมากขึ้นอีกหน่อย

“ไม่ใช่ค่ะ ชั้นเป็นเพื่อนเธอ ไหนคะของ ขอดูก่อนนะคะ ถ้ามีแต่ของไม่จำเป็น ชั้นขอคืนนะคะ ไม่รับ และไม่จ่ายเงิน” ฉันกระแทกเสียงกลับไปอีกครั้ง แสดงความแข็งแกร่งของผู้หญิง เพื่อไม่ให้เขาคิดว่าจะรังแกกันได้ง่ายๆ

“นี่ครับ ใบเสร็จ ตรวจสอบแล้ว แสกนคิวอาร์โค้ดท้ายใบเสร็จเพื่อชำระได้เลยครับ” หลังจากรับทุกอย่างมาแล้ว ฉันก็เข้าบ้านนำของทั้งหมดไปที่ห้องทันที ไม่อยู่เสวนาต่อ แต่ยังคงสังเกตได้ว่าผู้ชายคนนี้ลังเลอยู่ซักพักเลย ก่อนที่จะขี่รถออกไป