9.2 # คนแปลกหน้า

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมนอนไม่ค่อยหลับ เพราะปกติแล้วผมจะได้ผ่อนคลายกับสาวข้างกาย แต่คราวนี้เป็นครั้งแรกในรอบ 2 ปี ที่ผมต้องนอนคนเดียว ทำให้เช้านี้ผมมาที่โรงพยาบาลเช้ากว่าทุกวัน

แต่ยังมีคนที่มาเช้ากว่าผม คือ ไอ้หมอภีม ลูกเจ้าของโรงพยาบาลพ่วงมาด้วยการเป็นหุ้นส่วนของผมอีกคนที่ร่วมกันก่อตั้งแผนกให้บริการทางการแพทย์ทางแอปฯ หมอออนไลน์ มันคือเพื่อนสนิทผมที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง

“อะไรวะ ไอ้คุณหมอภีม กูเห็นพยาบาลด้านหน้าบอกมึงมาแต่เช้า ท่าทางช่วงนี้จะเหงามากเหรอวะ” เมื่อรู้จากพยาบาลด้านหน้าแผนก ผมก็เลือกเดินไปหาไอ้ภีมที่ห้องของมันแทนที่จะไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

“กูมีเคสสำคัญ” มันตอบกลับผม ทั้งๆ ที่ยังก้มหน้ามองพนักงานทำอะไรบางบนคอมฯ ให้มันอยู่ ผมจึงนั่งลงที่โซฟารับแขก มองทั้งคู่อยู่ซักพัก ไม่นานพนักงานก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

“เฮ้ย นี่มึงไปรับเคสอะไรมาถึงขั้นต้องใช้ชุดตรวจ DNA” ผมถามไอ้ภีมด้วยความสงสัย เพราะนานแล้วที่ไม่เห็นไอ้ภีมรับเคส แถมก่อนหน้านี้ เลขามันยังเอาถุงใส่ชุดตรวจ DNA มาวางไว้ให้อีก

“เออ กูไปก่อนนะ ฝากทางนี้ด้วย” ไอ้ภีมไม่ตอบคำถามผม หลังจากมันอ่านข้อมูลบางอย่างบนจอ ไม่นานก็ลุกขึ้นหยิบถุงชุดตรวจ DNA แล้วรีบเดินออกไปจากห้อง ไม่หันกลับมาอีกเลย

ด้วยความเป็นห่วงยัยอัยย์ ช่วงนี้ฉันเลยขอไม่ได้รับนัดลูกค้า และตั้งใจว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนอัยย์ จนกว่าจะดีขึ้น อย่างน้อยก็ช่วงแรกที่อาการกำเริบ สภาพจิตใจคงแย่น่าดูเลย

เมื่อฉันขับรถสปอร์ตสีแดงคู่ใจจอดที่หน้าบ้านอัยย์ รถคันนี้ที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงและการเก็บเงินมาตั้งแต่จบม.ต้น บวกกับเงินก้อนที่แม่ให้ไว้ก่อนไปต่างประเทศ ฉันจึงสามารถได้รถในฝันมาครอบครองได้ รถคันนี้เป็นสิ่งที่ฉันภูมิใจในตัวเองที่สุดอย่างหนึ่งเลย

ประตูบ้านอัยย์ปลดล็อคให้ฉันสามารถเดินเข้าไปได้ โดยไม่ต้องกดกริ่งเรียกคนข้างใน ‘พ่อคงอยู่บ้านและเห็นว่ารถฉันมาจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว จึงกดเปิดให้’

“สวัสดีค่ะพ่อ แม่ ยัยอัยย์เป็นยังไงบ้างคะ” เมื่อเข้าไปในบ้าน พ่อกับแม่นั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก ฉันจึงทักทายและถามอาการยัยเพื่อนรักจากท่านทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง

“อยู่บนบ้านแหนะ นิต้ามาอยู่เป็นเพื่อนอัยย์เหรอจ๊ะ” ฉันพยักหน้ารับคำถามที่แม่อัยย์ถามกลับมา

“ดีเลย หนูนิต้า พ่อฝากเอาของขึ้นไปให้อัยย์ด้วยสิลูก เห็นเค้าบอกว่าหมอในแอปฯ ส่งมาให้”

“ได้ค่ะพ่อ งั้นหนูขึ้นไปดูยัยอัยย์ก่อนนะคะ” หลังจากหยิบกล่องสีขาวที่พ่อยื่นมาให้แล้ว ฉันก็ขึ้นไปหายัยอัยย์บนห้องทันที

“อัยย์... เป็นยังไงบ้างงงง” ฉันส่งเสียงเข้าไปก่อนตั้งแต่ยื่นอยู่ที่หน้าห้อง แล้วจึงค่อยๆ แง้มประตูแล้วค่อยๆ โผล่หน้าเข้าไปเพียงครึ่งหน้า มือหนึ่งก็ยื่นกล่องยาวสีขาว เข้าไปให้เห็น

“นิต้า เข้ามาก่อนสิ วันนี้ไม่มีลูกค้าเหรอจ๊ะ ทำไมมาหาเราได้” ยัยอัยย์น่าจะลุกขึ้นมาเปิดประตู เพราะเหมือนมีแรงดึงเข้าไปด้านใน และเธอดึงแขนฉันให้ไปนั่งลงที่โซฟาที่ตั้งอยู่ข้างเตียง ซึ่งเป็นที่ประจำของฉันเอง

“ไม่จ๊ะ วันนี้งดรับลูกค้า ฉันจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ... นี่ พ่อให้ฉันเอานี่ขึ้นมาให้น่ะ อะไรอะ นิยายเล่มใหม่เหรอ หนากว่าเดิมเยอะเลยนะเนี่ย”

“อ๋อ ชุดตรวจ DNA น่ะ หมอที่เราปรึกษาในแอปฯ ส่งมาให้ จะให้เราตรวจหาสาเหตุของอาการ”

“ตรวจ DNA!! อะไรยังไง เธอท้องเหรอ ไม่สิ เป็นไปไม่ได้” ฉันตกใจกับสิ่งที่อัยย์บอกว่า ต้องตรวจ DNA

เพราะจากความเข้าใจของฉัน ที่ได้มาจากข่าวที่อ่านซึ่งมักจะเป็นข่าวบันเทิง ฉันคิดว่าการตรวจ DNA ใช้สำหรับการตรวจหาสายเลือดเท่านั้น แล้วเพื่อนฉันซึ่งโสดมาตลอด ทำไมหมอต้องให้ตรวจ บ้าแน่ๆ

“ไม่ใช่ๆ ไปกันใหญ่แล้ว นิต้า เราก็ยังไม่รู้รายละเอียดนะ แต่มันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้เราตรวจโดยไม่ต้องไปโรงพยาบาล เราเลยโอเค ลองดู”

ยัยอัยย์ ก้มอ่านรายละเอียดที่กล่อง และอธิบายให้ฉันฟังไปด้วย ซึ่งฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก เพียงแต่เห็นเพื่อนดูท่าทางตั้งใจ ก็ไม่อยากจะขัด หลังจากเห็นอัยย์ยุ่งกับอุปกรณ์ต่างๆ ของเธอ ฉันก็เลยหยิบหนังสือที่วางไว้ข้างๆ โซฟามาอ่านเพื่อฆ่าเวลา

“ยัยอัยย์ นิยายเรื่องนี้สนุกมาก พ่อจะทำละครมั้ย เรตติงต้องดีมากแน่ๆ” ฉันไม่ทันรู้สึกตัวว่ายัยอัยย์ออกไปจากห้องตอนไหน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเธอเปิดประตูห้องเข้ามา แต่ฉันอดไม่ได้ที่จะชื่นชมนิยายที่กำลังอ่านอยู่ให้อัยย์ฟัง

“เล่มนี้เพิ่งตีพิมพ์ยังไม่วางแผงเลย พ่อยังไม่ได้อ่านด้วย แต่เราเขียนบทอีกเรื่องอยู่นะ เดี๋ยวตอนฟิตติง พ่อคงเรียกนิต้ามาแหละ” อัยย์ตอบกลับมา แล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะเปิดโน้ตบุ๊กของเธอ ฉันคิดว่าเธอคงเริ่มทำงาน ฉันจึงก้มอ่านนิยายที่ยังอยู่ในมือต่อไป

วันนี้ทั้งวัน ฉันได้แค่อ่านนิยาย กินข้าว ขนม แล้วก็นอนเล่นอยู่กับยัยอัยย์จนค่ำ จึงค่อยกลับคอนโด ฉันดีใจที่สภาพจิตใจอัยย์ไม่แย่มาก ถึงแม้จะซึมบ้างนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับไม่กิน ไม่นอน ไม่ทำอะไรเลย เหมือนครั้งแรกที่มีอาการ