บทที่ 2 มีงานเข้า

CW: มีการกล่าวถึง คำหยาบคาย

---

“รู้ใช่ไหมว่าประธานไม่อยากให้ผมแต่งออก”

“เชื่อมือกระผมได้เลยครับ คุณหนูนรินทร์ ผมจะหาคนที่เหมาะสมกว่ามาให้เอง”

ทนายควบตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวโค้งศีรษะน้อมรับคำนายน้อยแห่งตระกูลด้วยความยินดี ก่อนส่งยิ้มหวานไปทางอดีตคู่หมั้นที่คุณหนูนรินทร์เรียกมาตบหน้ากลางสี่แยก คุณหนูของเขานี่ช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง สมแล้วที่ชื่นชมติดตามเป็นแฟนคลับมาตลอด

“เรียกมาแล้วพูดแบบนี้ พี่เสียใจนะครับ”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องรู้ ธุระของเราจบแล้ว เชิญครับ”

ว่าแล้วคุณหนูโอเมก้าจึงจรดปลายนิ้วชี้ไปยังบานประตูทางออกห้องผู้อำนวยการ ทำเอาธนินที่นั่งไขว่ห้างถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความดื้อรั้น หลายครั้งแล้วที่คนน้องปฏิเสธการนัดเดต หรือแม้แต่การเข้าพบส่วนตัว เข้าใจว่าไม่ต้องการแต่งงานออก แต่โอเมก้าตัวเล็ก ๆ ในบริษัทใหญ่โตจะไปทำอะไรได้

“เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะครับนรินทร์ พี่จะดูแลเราอย่างดี”

“ผมดูแลตัวเองได้ เชิญครับ”

“เป็นโอเมก้าแท้ ๆ มาอยู่กับพี่ นอนสบาย ๆ แล้วก็ได้เงินเดือน ดีออกจะตายไป”

“ผมชอบนั่งมากกว่านอน เชิญครับ”

“จำเรื่องวันนี้ให้ดีล่ะ”

“กล้องวงจรปิดมีระบบเก็บเสียง ผมไม่จำเป็นต้องจำ เชิญครับ”

นรินทร์พยักพเยิดใบหน้าให้ทนายคนสนิทเป็นคนเปิดประตูเรียนเชิญทายาทอสังหาริมทรัพย์ออกไปแต่โดยดี ธนินจึงไม่มีทางเลือกได้แต่กลอกตาเอามือยัดใส่กระเป๋ากางเกงเดินออกไปพร้อมกับวิลเลี่ยม

เมื่อได้รับความสงบกลับคืนมา ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารจึงสามารถกลับมาสานต่องานที่คั่งค้างได้อย่างสะดวก โดยงานของวันนี้ก็มีตั้งแต่การอนุมัติงบประมาณลงทุนสำหรับการขยายโรงแรม ประเมินความคุ้มค่าของการลงทุนกับโครงงานที่พนักงานเสนอขึ้นมา แล้วช่วงหัวค่ำจะมีประชุมออนไลน์กับเอเจนซีต่างประเทศ ซึ่งคงได้นอนอีกทีราวสี่ทุ่ม เพราะประชุมกับต่างชาติแม้จะนาน ๆ ครั้งแต่จริงจังกว่าของไทยมากนัก

ปีนี้เขาก็อายุยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ แม้เป็นโอเมก้าหากแต่บิดาไม่ได้ปฏิบัติกับเขาเหมือนครอบครัวทั่วไป เพราะพี่สาวเลือกออกไปทำกิจการเป็นของตัวเอง ตัวเขาที่เป็นน้องจึงต้องสานต่องานอย่างช่วยไม่ได้ ดังนั้นตลอดช่วงเวลาที่ผ่านเขาจึงต้องเคี่ยวเข็ญตัวเองไม่ต่างจากอัลฟ่า แม้มีช่วงฮีตก็ต้องกินยากดขนานแรงไม่ให้ฟีโรโมนออกมากระทบอาจารย์หรือคนรอบข้าง

ตอนนี้ท่านประธานอนุมัติให้เขาแต่งงานปีนี้ แต่เพราะครอบครัวอดีตคู่หมั้นบิดพลิ้วสัญญา ทุกอย่างจึงเป็นโมฆะ สื่อในตอนนี้คงนำเรื่องนี้ไปใส่สีตีไข่กันสนุกเลยกระมัง

อ่านเอกสารไปก็คิดไตร่ตรองสถานการณ์และการวางตัวให้เหมาะสมสำหรับเรื่องในอนาคต จนเวลาล่วงเลยจนถึงช่วงหัวค่ำ เลยเวลาเลิกงานของพนักงานมาราว 2 ชั่วโมง จู่ ๆ โทรศัพท์ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาจากเลขานุการวิลเลี่ยม

[เจอว่าที่เจ้าบ่าวคนต่อไปแล้วคร้าบ ٩ (ˊᗜˋ*) و ♡]

เจอประโยคดังกล่าวเข้าไปนรินทร์ก็ตกใจถึงกับต้องวางเอกสาร เขาพึ่งถอนหมั้นไปเมื่อเที่ยง ตกเย็นวิลเลี่ยมหาคนใหม่ให้ได้แล้วอย่างนั้นหรือ อัลฟ่าที่ยอมรับข้อตกลงนั้นใช่ว่าจะหากันได้ในวันสองวันนะ คิดสงสัยได้ไม่ทันไรทนายก็ส่งข้อความต่อ

[ประวัติทุกอย่างอยู่ใน Folder นี้นะครับ เพื่อนกระผมเอง ตรงกับสิ่งที่คุณหนูต้องการทุกอย่าง ദ്ദി ˉ͈̀꒳ˉ͈́) ✧]

ไม่รอช้า คุณหนูโอเมก้ารีบเปิดแล็ปท็อปเข้าตรวจสอบไฟล์ดังกล่าวทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าตาว่าที่สามี เลือกสำรวจประวัติการศึกษาและประสบการณ์การทำงานเป็นอย่างแรกก่อนจะต้องตกตะลึง

‘Académie Royale de Sagesse’ (อากาเดมี รัวยาล เดอ ซาแฌส) สถาบันอันดับหนึ่งในฝรั่งเศส แถมยังจบจากหลักสูตรการทำอาหารฝรั่งเศสที่ขึ้นชื่อว่ามีผู้สอบชิงทุนปีละไม่ต่ำกว่าห้าพันคน ไหนจะมีประกาศนียบัตรหลักสูตรการจัดการโรงแรม คนแบบนี้น่ะหรือจะสิ้นเนื้อประดาตัว เอาเข้าจริงแค่มาสมัครงานกับโรงแรมก็ได้ตำแหน่งหัวหน้าเชฟประจำแผนกได้แบบง่ายดายโดยไม่ต้องทดสอบแล้วแท้ ๆ

นรินทร์อ่านไล่ลงมาเรื่อย ๆ ก่อนจะพบว่าเจ้าตัวแม้จะเรียนจบจากสถาบันในฝรั่งเศส แต่เลือกกลับมาสานต่อกิจการร้านอาหารไทยประยุกต์เล็ก ๆ แถบชานเมืองซึ่งเน้นขายครอบครัวเป็นหลัก เป็นหนี้รวมอยู่ราวสิบล้าน ซึ่งมีแนวโน้มว่าจะเพิ่มมากขึ้นเพราะปู่เจ้าตัวต้องนอนโรงพยาบาลตลอดเวลา

[นัดเจอให้ที ขอภายในสัปดาห์นี้]

[รับทราบครับ ลงตารางให้แล้วครับ (◡̀_◡́) ᕤ]

เมื่อผู้จัดการกล่าวเช่นนั้นคุณหนูโอเมก้าจึงเบาใจลงโข ก่อนเผลอหันมาสบตากับเจ้าของประวัติในจอ ทีแรกไม่คิดว่าจะหน้าตาดีขนาดนี้ แม้สารรูปจะกระเซอะกระเซิงสกปรกไปบ้าง แต่ถ้าจับแปลงโฉมคงออกงานสังคมด้วยกันได้อยู่ ประวัติการศึกษาระดับคนนั้นคงไม่โดนดูถูกง่าย ๆ

อ่านจบนรินทร์จึงปิดไฟล์ลง กดเข้าลิงก์ประชุมออนไลน์ ระหว่างรอเจ้าภาพกดรับเริ่มการประชุมก็หันมาให้ความสนใจกับแผนงบประมาณเพื่อตรวจสอบความถูกต้องต่อ

---

‘นรินทร์ โสภณวิจิตร ทายาทคนที่สองของตระกูลโสภณวิจิตร ว่าที่ประธานคนต่อไปของโฮเต็ล-เลอ-ลัว และเป็นโอเมก้า’

ราเชนทร์หลังเก็บครัวเก็บร้านเสร็จก็ขึ้นมานั่งสะสางงานบัญชี กว่าจะได้มานอนเอนหลังบนเตียงก็ปาไปห้าทุ่ม ก่อนถึงวันใหม่เขาจึงถือโอกาสสืบประวัติคุณหนูคนนั้นโดยละเอียดอีกครั้งก่อนไปเจอหน้าในวันพุธนี้

ไถหน้าจอไปก็เห็นหน้าคุณหนูในหลากหลายมุม ดูเป็นคนที่สมบูรณ์แบบจนเหนือจริง มักออกงานในชุดสูททางการมากกว่าสวมเสื้อผ้าสไตล์อ่อนหวานอย่างที่โอเมก้านิยม ทั้งที่หน้าตาก็น่ารักใช้ได้ แต่งเนื้อแต่งตัวสักหน่อยคงขึ้นกล้องไม่หยอก คิดไปคิดมาสมองก็เริ่มจินตนาการไปไกล สงสัยการแต่งงานชั่วคราวของเราจะเจริญหูเจริญตามากกว่าที่คิด

เลื่อนไปเลื่อนมาก็ชักง่วง แต่จะว่าไปยังไม่ทันได้อ่านสัญญาที่ไอ้วินมาส่งมาให้ในไลน์เลยนี่หว่า

ไม่คิดเปล่าราเชนทร์เปิดหน้าแอปเขียว กดไปยังภาพโพรไฟล์หน้ายิ้มแป้นของไอ้เพื่อน จิ้มดาวน์โหลดไฟล์มากวาดสายตาอ่านให้พอเข้าใจก่อนจะต้องชะงักงันเมื่อเจอกับสิ่งที่ไม่คาดคิด

‘...ฝ่ายสามี ตกลงที่จะให้ความร่วมมือในการกำเนิดทายาทแก่ ฝ่ายภรรยา...’

งานเข้าล่ะกู